خوزستان وارد نهمین روز از اعتراضات مردم در ده شهر خوزستان شده‌‌‏ایم و طبق گزارشات این اعتراضات تاکنون ۸ کشته بر جای گذاشته است.

خوزستان آب ندارد؛ دست حزب کمونیست چین به هر جا برسد، خشکسالی یا سیل ببار می‌‌‏آورد

تاریخ انتشار: ۱۴۰۰/۰۵/۰۲

نویسنده: اپک تایمز

تاریخ انتشار: ۱۴۰۰/۰۵/۰۲

نویسنده: اپک تایمز

اشتراک‌گذاری مطلب:

در نهمین روز از اعتراضات مردم در چندین شهر خوزستان مقامات ایرانی به منظور کنترل بیشتر شرایط، در چند شهر اختلال در اینترنت و قطعی برق ایجاد کرده‌‌‏اند. مردم خوزستان در مقابل خواسته‌‌‏های حداقلی خود در مورد بی‌آبی، آب شور و خشکی زمین‌ها و ازبین رفتن دام‌ها با پلیس ضد شورش، گاز اشک‌آور، شلیک گلوله روبرو شده‌‌‏اند.

با وجود آنکه این اعتراضات تاکنون ۸ کشته بر جای گذاشته اما دامنه اعتراضات به استان‌‌‏های دیگر کشور نیز رسیده است. اعتراضاتی که خشم مردم از بحران کم آبی، عدم مدیریت صحیح و ناکارآمدی و نادیده گرفتن نظر کارشناسان و تخریب بی‌‌‏رویه محیط زیست منطقه و در نهایت نحوه مقابله دولت با اعتراضات مردمی را نشان می‌‌‏دهد.

اصلی‌‌‌‏ترین دلیل خشکی کارون و شوری آب به سد گتوند باز می‌‌‌‏گردد. پروژه ساخت سد گتوند از اردیبهشت ۱۳۷۶ و با عملیات انحراف آب کارون توسط گروه سپاسد- وابسته به قرارگاه سازندگی خاتم الانبیا- شرکت مهندسین مشاور مشانیر و با مشورت شرکت مهندسی مشاور مهاب قدس، زیر مجموعه آستان قدس رضوی وارد فاز اجرایی شد و در ابتدای سال ۱۳۸۵ عملیات خاکریزی هسته رسی بدنه آن آغاز شد، اما همزمان با پیشرفت فیزیکی سد، نگرانی‌ها از عوارض و عواقب آن نیز افزایش ‌یافت.

ایسنا در گزارشی در سال ۹۷ به نقل از عیسی کلانتری آورده است: «با روال طبیعی هر جای ایران ممکن بود خشک شود ولی خوزستان آخرین نقطه بود … اما مشکلی که در خوزستان داریم مدیریت آب و فقدان تشخیص اولویت‌هاست. منابع آب را در آن منطقه از دست دادیم یا از نظر کیفی آلوده کردیم … توزیع آب در خوزستان با مشکل روبه‌رو است. اتفاق بدی که افتاد، آب‌گیری سد گتوند بود. این پروژه در زمان آقای هاشمی کلنگ زده شد. در آن زمان اشکالی در اجرای آن نبود اما در زمان دولت نهم محل سد تغییر کرد.»

بنا بر گزارش‌‌‌‏ها، این امر که محل سد تغییر کرده است به تغییر پیمانکاران از ژاپنی و آمریکایی به پیمانکار چینی باز می‌‌‌‏گردد. مهندسان آمریکایی شرکت هارزا که پیش از انقلاب بر روی ساخت این سد مطالعه می‌‌‌‏کردند، پیشنهاد دادند که سد قبل از توده معدن نمک یافت شده در مسیر رودخانه احداث شود. اما در مطالعات نهایی که با شرکت چینی به جای شرکت‌‌‌‏های آمریکایی و ژاپنی انجام شد، به مسأله وجود توده‌‌‌‏های نمک بی‌توجهی شد. مطالعات مشترک این طرح توسط شرکت‌های مشانیر و کایتک چین در سال ۱۳۷۹صورت گرفت.

با جستجوی بیشتر به صورت آنلاین اطلاعات بیشتری از این پروژه از طرف کایتک به دست نیامد و تنها در سایت‌‌‌‏های فارسی زبان و وابسته به دولت ایران است که نام شرکتی به نام کایتک به عنوان شریک چینی آورده شده است.

گاردین در مقاله‌‌‌‏ای که سال ۲۰۱۵ منتشر کرد نوشته بود: فاجعه دیگر (در خوزستان)، توسعه سد‌‌‌‏هایی است که در دهه‌‌‌‏های اخیر صورت گرفته که بستر‌‌‌‏های رودخانه‌‌‌‏ها را خشک کرده و موجب شوری آب و خاک شده است.» در این مقاله با اشاره به ساخته شدن سد گتوند بر بستر نمک به نقل از مهندسی که در سد کارون کار می‌‌‌‏کرد نوشت: «ما در سال ۱۹۷۶ در این زمینه تحقیقاتمان را کامل کردیم. به همین دلیل بود که سد در آن زمان ساخته نشد چون می‌‌‌‏دانستیم که این کار مستقیما بر جمع شدن نمک در آب تاثیر می‌‌‌‏گذارد. اعداد و ارقام و تحقیقات همه وجود داشتند اما به هر حال سد را ساختند.»

نام این مهندس ایرانی ذکر نشده اما این گزارش او را منتقد سیاست‌‌‌‏های آبی انجام شده در خوزستان، پس از جنگ ایران و عراق می‌‌‌‏داند. «زمانی که آنجا کار می‌‌‌‏کردم تنها یک سد وجود داشت. الان بیش از ۱۴ سد ساخته‌‌‌‏اند.»  پیش‌‌‌‏بینی‌‌‌‏های ما دقیقا با آنچه اتفاق افتاد یکی بود. هیچ کس نرفت به محاسبات ما نگاهی بیاندازد. شاید هم بدتر، احتمالا دیدند و برایشان مهم نبود.»

رضا سعیدی کارشناس کشاورزی نیز در همین مقاله گفته است که «شرکت‌‌‌‏های نفت چینی که در دوران احمدی نژاد آمدند مشکلات آب را تشدید کردند. تکنولوژی‌‌‌‏هایشان به مراتب از اروپایی‌‌‌‏ها پایین‌‌‌‏تر بود و صرفا زمین را ویران کردند … برای یافتن نفت، گونه‌‌‌‏های گیاهی اطراف هور العظیم، هکتار پس از هکتار سوزانده شدند یا با بولدوزر نابود شدند.»

اینکه پیمانکار‌‌‌‏ها، مشاوران و شرکای چینی نسبت به انجام پروژه‌‌‌‏ها عجله کنند و به عواقب آن بی‌‌‌‏توجه باشند امر جدیدی نیست. چین سابقه طولانی در انجام پروژه هایی دارد که در نهایت تنها آسیب به بار می‌‌‌‏آورند.  در کتاب شبح کمونیسم در حال حکمرانی بر جهان ما آمده است که: گسترۀ نفوذ استراتژیک حزب کمونیست چین را می‌توان از سرمایه‌گذاری آن در زیرساخت‌های جهانی مشاهده کرد.

براساس گزارش نوامبر۲۰۱۸ نیویورک تایمز، حزب کمونیست چین این موارد را ساخته یا در حال ساختن است: بیش از چهل خط لوله و سایر پروژۀ زیرساختی نفت و گاز؛ بیش از دویست پل، جاده و راه‌آهن؛ تقریباً دویست نیروگاه برای انرژی هسته‌ای، گاز طبیعی، زغال سنگ و تجدیدپذیرها و مجموعه سدهای مهم.

رژیم کمونیستی چین از اینکه قدرت منطقه‌ای باشد راضی نیست. می‌خواهد جهان را کنترل کند. این مسئله ناشی از ویژگی استبدادی ذاتی این حزب است. این حزب با توجه به ماهیت خود به خشونت متوسل می‌شود تا «دنیای کهن» را ازبین ببرد و هدف آن نابودی همه کشورها، ملل و طبقات است.

از داخل خود چین اگر شروع کنیم، یک نمونه سد سه دره است. ووهان مرکز استان هوبی در مرکز چین است که به شهر یانگ‌‌‌‏تسه معروف است. این شهر در محل تلاقی رودخانه‌‌‌‏های یانگ‌‌‌‏تسه و هان واقع شده است. عریض‌‌‌‏ترین بخش رودخانه یانگ تسه در این شهر واقع است. ووهان همیشه به داشتن آب فراوان مشهور است و در چند ماه اخیر ویدئو‌‌‌‏های مبنی بر خشکی رودخانه یانگ تسه مردم را شوکه کرده است. خشکی یانگ تسه به حدی است که ماشین‌‌‌‏ها در آن در ترددند؛ طوری که انگار در دل کویر سفر می‌‌‌‏کنند. خشکی بیش از حد روخانه و امکان تردد خودرو‌‌‌‏ها در بستر رودخانه به حدی است که مردم چین و منطقه را شوکه کرده است. این در حالی‌‌‌‏ست که سال گذشته این رودخانه سیل و سطح آب بالای کم سابقه‌‌‌‏ای را از سر گذراند.

وانگ وی لوئو، متخصص آب‌‌‌‏شناس چینی ساکن آلمان در این مورد تایید کرد که ویدئو‌‌‌‏های خشکی رودخانه مربوط به بخش‌‌‌‏هایی از رودخانه در حومه شهر است. وانگ علت خشکی رودخانه را مرتبط با سد‌‌‌‏ها به خصوص سد سه دره دانست.

دلیل وسواس بیش از حد مقامات حزب کمونیست چین در ساخت بیش از حد سد در سراسر کشور این است که می‌‌‌‏خواهند همانند شوروی بتوانند از طریق ساخت سد بر آب کل کشور کنترل داشته باشند که همین وسواس و زیاده‌‌‌‏روی در ساخت سد در عملکرد مقامات جمهوری اسلامی نیز دیده می‌‌‌‏شود. می‌‌‌‏توان گفت هر کس که کنترل آب را به دست دارد، کنترل آینده را به دست دارد.

در عین حال ساخت سد‌‌‌‏ها انتقال آب به کشور های منطقه را نیز کنترل می‌‌‌‏کند و منافع زیادی نیز برای شرکت‌‌‌‏های مهندسین مشاور دارد.  طی ۳۰ سال گذشته همواره اعتراضات فراوانی به روند سد سازی در کشور و خسارات وارده به محیط زیست وجود داشته است و صد‌‌‏ها سد ساخته شده در ایران فاقد گزارش ارزیابی هستند.

وانگ می‌‌‌‏گوید: «انتظار می‌‌‌‏رود که در فصول پر باران، آب در مخازن ذخیره شود و در فصول خشکی آب سد‌‌‌‏ها رها شود. اما واقعیت دقیقا برعکس است. در طی فصول پرباران، سدها از پس نگه‌‌‌‏داشتن آب بر نمی‌‌‌‏آیند و باید آب اضافی را به قسمت پایینی بفرستند که موجب سیل شدید‌‌‌‏تر در پایین‌‌‌‏دست می‌‌‌‏شود. در فصول خشک، سد‌‌‌‏ها آب را برای مصرف خود سد نگه می‌‌‌‏دارند از جمله تولید برق که شدت خشکسالی را بیشتر می‌‌‌‏کند.»

نمونه دیگر پروژه سد پاکستان چین است که خطر از بین رفتن هزاران اثر باقیمانده بودیستی را در پی دارد. سال گذشته چین و پاکستان قراردادی به ارزش ۱۴ میلیارد دلار در خصوص احداث سدی در منطقه مورد مناقشه گلگت-بلتستان امضا کردند که ۵۰ هزار اثر بودیستی باستانی شامل کنده کاری‌‌‌‏های غار‌‌‌‏ها را در معرض نابودی قرار می‌‌‌‏دهد. در حالی که مردم نگران پاکستان گروه‌‌‌‏هایی در شبکه‌‌‌‏های اجتماعی برای مقابله با این طرح به راه انداخته‌‌‌‏اند به نظر می‌‌‌‏رسد این امر کوچک‌‌‌‏ترین اهمیتی برای دولت‌‌‌‏های چین و پاکستان نداشته باشد.

در کتاب شبح کمونیسم در حال حکمرانی بر جهان ما نوشته شده «در حقیقت، حزب کمونیست چین اهمیتی نمی‌دهد که مردم چین زندگی می‌کنند یا می‌میرند و به تمامیت ارضی چین یا توسعه بلندمدت پایدار آن نیز اهمیت نمی‌دهد. بسیار سخت است بتوان توصیف کرد که حزب کمونیست چین چگونه به آزار و اذیت مردم خود پرداخته، به حاکمیت چین خیانت کرده، اخلاقیات و فرهنگ سنتی را تخریب کرده و آینده چین را نابوده کرده است.»

در فلسفه سنتی چینی، بین همه چیز تعادل و همچنین ضرورت برای خودداری از آسیب رساندن وجود دارد. سنت کهن چین برای حفاظت از طبیعت اهمیت قائل می‌‌‌‌‏شد. اسناد تاریخی نشان می‌‌‌‌‏دهد که چهار هزار سال پیش و در زمان فرمانروایی امپراتور «یو» کبیر «در ۳ ماه بهار مردم برای کمک به رشد جنگل با خود تبر حمل نمی‌‌‌‌‏کردند؛ در سه ماه تابستان این افراد در رودخانه‌‌‌‌‏ها تور پهن نمی‌‌‌‌‏کردند تا ماهی‌‌‌‌‏ها زاد و ولد کنند» زنگ زی، یکی از پیروان کنفوسیوس نوشته است: «درخت را تنها در فصل مناسب می‌‌‌‌‏توان قطع کرد، و حیوانات را تنها در زمان مناسب می‌‌‌‌‏توان ذبح کرد.

تمام این اصول مغایر با ذات کمونیستی رژیم چین است که کمر به همت نابودی منابع طبیعی در سراسر دنیا کرده است و دولت‌‌‏هایی که با آن همراه شوند و دست دوستی به دست حزب کمونیست چین دهند سرنوشتی جز ویرانی برای کشور و مردمانشان به دست نخواهند آورد.

نوشته: شهرزاد قانعی

مطالب دیگر:

شبح کمونیسم در حال حکمرانی بر جهان ما- فصل ۱۸، قسمت اول: جاه‌طلبی‌های جهانی حزب کمونیست چین

ویدئو: قرارداد ایران و چین و ارتباط آن با دریای جنوبی چین

دیدگاه: چگونه تضعیف ارتش ایالات متحده به رژیم چین کمک می‌کند