logo_eet

سکوت مردم غرب از ترس خوردن برچسب نژاد پرستی

مهاجرت و نژاد پرستی
در انگلستان طی سال‌‌‌‌‏های اخیر سطح بالایی از مهاجرت دیده می‌‌‌‌‏شود که باعث شده برخی از چالش‌‌‌‌‏ها چون ادغام تازه واردان به جامعه بریتانیا مواجه شود. با این وجود بحث در مورد این مشکلات، در برخی از بخش‌‌‌‌‏های جامعه ممنوع است. (Jack Taylor/Getty Images)

ترس از برچسب «نژادپرست» بودن باعث شده است که بسیاری از ساکنین کشور‌‌‏های غربی از بحث در مورد مسائل مهاجرت به صورت آشکار اجتناب کنند

 

مهاجرت و نژاد پرستی
در انگلستان طی سال‌‌‌‌‏های اخیر سطح بالایی از مهاجرت دیده می‌‌‌‌‏شود که باعث شده برخی از چالش‌‌‌‌‏ها چون ادغام تازه واردان به جامعه بریتانیا مواجه شود. با این وجود بحث در مورد این مشکلات، در برخی از بخش‌‌‌‌‏های جامعه ممنوع است. (Jack Taylor/Getty Images)

همانند ایالات متحده، انگلستان نیز در تلاش است تا بحث های محدودیت بر مهاجرت را آغاز کند.

به گزارش اپک تایمز، «جیل راتر»، مدیر بخش استراتژی و روابط «بریتیش فیوچر»، اتاق فکری بی طرف متمرکز بر مسائل مهاجرت معتقد است: «ما از ترس خوردن برچسب «نژادپرست»، تمایلی به صحبت کردن در مورد مسائل دشوار پیرامون مهاجرت و یکپارچگی نداریم و مایل نیستیم به بحث‌‌‌‌‏های سخت دامن بزنیم … این ترس برخی از افراد را از داشتن یک بحث باز و صادقانه دور نگه می‌‌‌‌‏دارد.»

با وجود گذشت نه ماه از رای گیری برای برگزیت که مردم بریتانیا را ۵۲ به ۴۸ تقسیم کرد، هنوز هم بحث درباره مهاجرت در بریتانیا از رونق نیفتاده است.

 یکی از دلایلی که کارشناسان در پیش بینی شمارش رای طرفداران برگزیت شکست خوردند، اضافه شدن رای «رای دهندگان خجالتی» به دلیل نترسیدن از بیان افکارشان هنگام رای واقعی بود.

نظرسنجی لرد اشکرافت که ماه ژوئن صورت گرفت، نشان داد که یک سوم از رای دهندگانی که به خروج از اتحادیه اروپا رای داده بودند اعلام کردند که مهاجرت زیاد به انگلستان، انگیزه اصلی آن‌‌‌‌‏ها بوده است.

به گفته راتر اضطراب در هر دو طرف بحث وجود دارد. یک طرف ترس از «نژادپرست» خوانده شدن دارد و دیگری می‌‌‌‌‏ترسد که بحث درباره مهاجرت به وسیله‌‌‌‌‏ای برای ترویج تعصب منجر شود.

مسائل جنسیتی یکی دیگر از موضوعاتی است که افراد نمی‌‌‌‌‏خواهند آشکارا در مورد آن صحبت کنند. راتر می‌‌‌‌‏گوید: «این سکوت کمکی به اقلیت مهاجر یا کل جامعه نکرده است. باید کلماتی پیدا کنیم که بتوانیم راحت‌‌‌‌‏تر در مورد مسائل دشوار صحبت کنیم.»

پس از نگرانی‌‌‌‌‏های بحران و رکود اقتصادی جهانی در سال ۲۰۰۸، مهاجرت مهم‌‌‌‌‏ترین مسئله برای بیشتر کشور‌‌‌‌‏های غربی به شمار می‌‌‌‌‏رود.

«جان باتملی»، یک آمریکایی ۴۹ ساله در بخش توسعه انرژی کار می‌‌‌‌‏کند می‌‌‌‌‏گوید: «بعضی از افراد خجالت می‌‌‌‌‏کشند که بگویند به ترامپ رای داده‌‌‌‌‏ا‌‌‌‌‏ند، درست مثل برخی از افراد که خجالت می‌‌‌‌‏کشند بگویند به بریگزیت رای دادند … همانند سیاست و دین، مهاجرت موضوع حساسی است.»

«ادی هافمن»، ۳۹ ساله، وکیل برزیلی الاصل، گفت: «من آزادی خواه و لیبرال هستم. معتقدم چیزی که بتواند مردم را تقسیم کند نباید وجود داشته باشد. من با هیچ مرزی موافق نیستم. رای آوردن بریگزیت و ترامپ تعجب آور بود زیرا مردم نظرات واقعی خود را نشان دادند. رای دهندگان‌‌‌‌‏ احساس راحتی برای بیان آشکار نظراتشان نداشتند.»

گزارش لوییس کیسی

در ماه ژوئیه ۲۰۱۵، دیوید کامرون، نخست وزیر وقت از «لوئیس کیسی» کارمند رسمی بریتانیا خواست که به مطالعه راهی برای ایجاد پل بین مردم محلی و مهاجران از کامیونیتی‌‌‌‌‏های منزوی انگلستان بپردازد.

در شهر راترهام انگلستان، ۱۴۰۰ کودک بین سال‌‌‌‌‏های ۱۹۹۷ و ۲۰۱۳ مورد آزار جنسی قرار گرفته‌‌‌‌‏اند که عمدتا از طرف مردان از جامعه پاکستانی‌‌‌‌‏های مقیم این شهر بوده است.

گزارش کیسی در ماه دسامبر منتشر و با عنوان فرصت‌‌‌‌‏ها و یکپارچه سازی نوشته شد. طی نقد و بررسی گزارش کیسی، وی به دلیل جرات بیان پیرامون مباحث سخت تشویق شد؛ اما برای تمرکز بیش از حد بر روی جوامع مسلمان بریتانیا مورد انتقاد قرار گرفت.

کیسی طی گزارش خود آورده است که دولت انگلستان تا به حال به اندازه کافی در بخش یکپارچه سازی جامعه «در تغییر سرعت و مقیاس مهاجرت و جمعیت» کاری انجام نداده است.

«چوکا اومونا» عضو پارلمان نیز گفت که عدم ادغام مهاجران با جامعه باعث ایجاد خلا و مکانی برای سوءاستفاده افراط گرایان می‌‌‌‌‏شود.

اخبار مرتبط