«سیمین بهبهانی»، شاعر و غزلسرای برجستهی ایرانی، همچنان در کما بهسر میبرد.
بهگفتهی «علی بهبهانی»، فرزند سیمین بهبهانی، وی بهعلت نارسایی ریوی و قلبی روز چهارشنبه ۱۵ مرداد به بیمارستانی در تهران منتقل و سپس در بخش مراقبتهای ویژه بستری شد.
به گزارش ایسنا، یکی از بستگان این شاعر پرآوازه، امروز شنبه دربارهی آخرین وضعیت وی گفت: «حال خانم بهبهانی وخیم بوده و همچنان هم وضعیتشان به همان شکل است و تغییری نکرده است.»
«فریبرز رئیسدانا»، عضو کانون نویسندگان ایران، مدیر نشر نگاه و ناشر آثار سیمین بهبهانی روز پنجشنبه گفته بود: «من تا آخرین لحظه از وقت ملاقات در بیمارستان بودم. ریه خانم بهبهانی آب آورده است. ایشان هماکنون در بخش آیسی یو به کما رفته است.»
سیمین بهبهانی (خلیلی) که به «مادر ایران» و «غزلبانوی ایران» شهرت دارد، در ۲۸ تیرماه سال ۱۳۰۶ از پدر و مادری شاعر و فرهنگی متولد شد.
پدرش «عباس خلیلی»، شاعر، نویسنده و مدیر روزنامهی «اقدام» و مادرش «فخرعظما ارغون»، از زنان برجستهی دوران خود بود.
خانم بهبهانی در سال ۱۳۲۰ و از ۱۴ سالگی به سرودن شعر روی آورد و نخستین شعرهایش را در روزنامه نوبهار با مدیریت ملک الشعرا بهار منتشر کرد.
او تاکنون دو بار نامزد نوبل ادبی شده و بارها از سوی مجامع فرهنگی بینالمللی مورد تقدیر قرار گرفته است.
در سال ۲۰۰۹ موفق به دریافت جایزهی سیمون دوبوار برای آزادی زنان شد و در سال ۲۰۱۰ هنگامی که به دعوت شهرداری پاریس قرار بود در مراسمی به مناسبت روز جهانی زن شرکت کند، اجازه خروج از ایران را نیافت.
مجموعه غزلهای «جای پا»، «مرمر»، «چلچراغ» و «رستاخیز»، که پیش از انقلاب ایران سروده و مجموعههای «خطی ز سرعت و آتش»، «دشت ارژن»، « کاغذین جامه» و «کولی و عشق» از سرودههای پرشور و زیبای این شاعر معاصر پساز انقلاب است.
غزلبانوی ایران، از اواخر دههی ۴۰ و در ابتدای دههی ۵۰ خورشیدی، به عضویت شورای شعر و موسیقی رادیو تلویزیون ملی ایران درآمد و در کنار شاعران پرآوازهای همچون هوشنگ ابتهاج، نادر نادرپور، فریدون مشیری، یدالله رویایی و بیژن جلالی، بیش از ۳۰۰ ترانه سرود که بیشتر این ترانهها با موسیقی و صدای آهنگسازان و خوانندگان بزرگ آن زمان ضبط و اجرا شد.
اپکتایمز در ۳۵ کشور و به ۲۱ زبان منتشر میشود.
