آمیش‌‌‏ها، بهشت خود را در جزیره پرنس ادوارد کانادا یافتند

ساکنان جزیره پرنس ادوارد شگفت‌‌‏زده از آمدن جمعیتی از آمیش‌‌‏ها، با آغوش باز به آنان خوش‌‌‏آمد گفتند.

جمعیت دور از انتظاری به طور ناگهانی در جزیره پرنس ادوارد شرقی دیده می‌‌‏شود.

به گزارش کنیدین پرس، «مارک بک»، صاحب فروشگاهی که پر از مشتری شده است می‌‌‏گوید که مشتریان جدیدش آمده‌‌‏اند تا الوار، ابزارآلات و رنگ بخرند. او حتی برای این مشتریان ویژه، تهیه حجم زیادی از نوعی کلاه خاص که آمیش ها می‌‌‏پسندند را آغاز کرده است.

او می‌‌‏گوید که مشتریان جدیدش با آن کلاه‌‌‏های مخصوصشان از دیگران متمایز هستند. حدود ۱۴ خانواده از آمیش‌‌‏ها از جنوب غربی انتاریو امسال با خریداری مزارع پرنس ادوارد که قیمتشان پایین است، به آنجا رفته و در بین کامیونیتی‌‌‏های دونداس و سامرویل مستقر شده‌‌‏اند. انتظار می‌‌‏رود که خانواده‌‌‏های بیشتری از آنها روانه پرنس ادوارد شوند.

کنیدین پرس می‌‌‏نویسد که یک گاری در حال رفتن به سوی مرکز شهر است. دو مرد جوان که هردو پیراهن آبی روشن، شلوار آبی تیره بند دار پوشیده و کلاه حصیر برسر دارند، بر گاری سوار هستند. یکی از آنان ریش پرپشتی دارد.

بک می‌‌‏گوید: «این کالسکه‌‌‏ها را هرهفته در شهر می‌‌‏بینیم و بسیار هیجان‌‌‏انگیز است. منظره‌‌‏ای جدید و پرتحول؛ خیلی خوب است که می‌‌‏بینیم مزارع قدیمی و بایر فعال شده‌‌‏اند.»

عده‌‌‏ای در حال نصب اطلاعیه‌‌‏های کسب و کارشان در محلی که کالسکه‌‌‏ها پارک شده‌‌‏اند، هستند.

در امتداد بزرگراه‌‌‏ها و جاده‌‌‏ها در منطقه، علائمی که از رانندگان خواسته شده به‌‌‏خاطر احتمال عبور گاری‌‌‏ها و اسب‌‌‏ها احتیاط کنند، نصب شده است.

«آمیش» یک گروه سنت‌‌‏گرای مسیحی آناباپتیست است که در سال ۱۶۹۳ به وسیله رهبر مِنونی‌های سوئیس، «یاکوب آمان» پایه گذاری شد. اغلب آن‌ها در ایالات متحده آمریکا و کانادا زندگی می‌کنند. پیروان فرقه آمیش طی سال‌‌‏های متمادی براساس روش‌های قدیمی اجداد‌شان مانند استفاده از اسب برای کشاورزی و حمل و نقل، روش پوشش سنتی و ممنوعیت استفاده از برق و تلفن در خانه، زندگی می‌کنند. زندگی و پوشش آنها ساده است و هیچ تمایلی به اتخاذ فن آوری‌‌‏های مدرن ندارند.

«براد الیور»، یکی از عاملان خریدو فروش املاک در مونتاگ، برای نخستین بار در سال ۲۰۱۴ تلاش کرد تا به خانواده‌‌‏های آمیش برای پیدا کردن زمین‌‌‏های مناسب در منطقه کمک کند.

الیور می‌‌‏گوید: «آنها در املاکی که خریداری کرده‌‌‏اند، به‌‌‏طور شگفت‌‌‏انگیزی شروع به ساخت و ساز و نوسازی کردند. بسیار کوشا و سازمان یافته هستند.»

او افزود: «شغل‌‌‏شان مبتنی بر اجتماع است. به‌‌‏طورجمعی یک روز بر روی مزرعه یک شخص کار می‌‌‏کنند و روز دیگر می‌‌‏بینید که بر روی مزرعه دیگری کار می‌‌‏کنند.»

قیمت زمین در پرنس ادوارد از جذابیت‌‌‏ها و مهمترین دلایلی بوده که مهاجران آمیش را به این منطقه کشانده است. به گفته الیور، در منطقه انتاریو که آنها زندگی می‌‌‏کردند، قیمت هر جریب زمین کشاورزی از ۲۰ هزار تا ۲۵ هزار دلار بوده، اما قیمت هرجریب زمین در اینجا تنها از دوهزار دلار به بالا است.

آمدن آنها سبب ایجاد تأثیرات خوبی بر روی کیفیت خاک جزیره پرنس ادوارد نیز شده است. از یکی آنان شنیدم که می‌‌‏گفت، اسب‌‌‏هایم خاک اینجا را دوست دارند.

از شهروندان جزیره پرنس ادوارد

طی توافقی با دولت ایالتی، به آمیش‌‌‏ها اجازه داده شده تا نوعی مدرسه خانگی در اتاقی از مدرسه‌‌‏ای ساخته شده به سبک قدیمی برگزار کنند.

نخستین خانواده‌‌‏های آمیش در بهار به اینجا رسیدند.

الیور می‌‌‏گوید: «آمدن آمیش‌‌‏ها سبب ایجاد تأثیرات خوبی بر روی کیفیت خاک جزیره پرنس ادوارد نیز شده است. از یکی آنان شنیدم که می‌‌‏گفت، اسب‌‌‏هایم خاک اینجا را دوست دارند. زمین اینجا سبک‌‌‏تر است و کاری که من آنجا با چهار اسب بر روی زمین انجام می‌‌‏دادم اینجا تنها با دو اسب انجام می‌‌‏دهم. اکنون خیلی خوشحال هستند.»

در بسیاری از مزارع آمیش‌‌‏ها، می‌‌‏توانید غرفه‌‌‏های تولیدات کنار جاده‌‌‏ای و یا تابلوهایی که شما را به سمت محل فروش محصولات آماده یا پخته شده هدایت می‌‌‏کند، ببینید.

تابلویی هم بود که محل فروش توله سگ و خرگوش را معرفی می‌‌‏کرد.

«ماری گرانت» که در نزدیکی آمیش‌‌‏ها زندگی می‌‌‏کند، می‌‌‏گوید: «زندگی آمیش‌‌‏ها و محل‌‌‏های عرضه تولیدات خوراکی‌‌‏‌‌‏شان، آنها را به مشتریان ، دوستان و کششی برای گردشگران تبدیل کرده است. خیلی عالیه، چرا که این روش زندگی آنان برای اغلب مردم جذاب است. حتی زمانی که کنار دکه‌‌‏های فروش سبزیجات ایستاده‌‌‏اند، مردم بیشتر از هر چیز دیگری از سر کنجکاوی می‌‌‏ایستند و تماشا می‌‌‏کنند.»

گرانت می‌‌‏گوید که بسیاری از کشاورزان بازنشسته در منطقه از این که می‌‌‏بینند مزارع قدیمی دوباره استفاده می‌‌‏شوند، خوشحال هستند و همسایگان جدید آمیش خود را پذیرفته‌‌‏اند.

او افزوده : «کشاورزان بازنشسته اطراف اینجا آمیش‌‌‏ها را زیر بال و پر خود گرفته‌‌‏اند. بسیاری از اوقات می‌‌‏بینیم که آنها با آمیش‌‌‏ها در حال وقت گذرانی هستند. همه چیز در این زمان خوب است.»

آمیش‌‌‏ها به‌‌‏خاطر اسب‌‌‏های آماده‌‌‏شان نیز شناخته شده‌‌‏اند و بسیاری از کشاورزان در شهر اسب‌‌‏های خود را برای آموزش نزد آمیش‌‌‏ها می‌‌‏فرستند.

«وید مک لچلان»، رئیس ایالت پرنس ادوارد می‌‌‏گوید: «مردم شیوه زندگی آمیش‌‌‏ها را مشاهده می‌‌‏کنند و به آن احترام می‌‌‏گذارند. افرادی که به طور مستقیم با خانواده‌‌‏های آمیش برخورد می‌‌‏کنند، می توانند آنچه را که آنها به‌‌‏طور کلی برای ایالت ما به ارمغان آورده‌‌‏اند را ببینند.»

مک لچلان گفت که آمیش‌‌‏ها جرقه‌‌‏ای برای اقتصاد محلی بوده و انتظار می‌‌‏رود طی دو سال آینده آمیش‌‌‏های بیشتری به این منطقه بیایند. همچنین انتظار می‌‌‏رود که آمیش‌‌‏ها بارقه‌‌‏ای برای احساس غرور و افتخار و شور و شوق در این منطقه باشند.

دو هفته پیش، اولین نوزاد آمیش، یک دختر کوچک، در جزیره متولد شد.