ریچارد بنت، گزارشگر ویژه سازمان ملل متحد در امور افغانستان، با ابراز نگرانی شدید درباره بازداشت زنان در هرات، خواستار توقف فوری این اقدامات و آزادی زنان بازداشتشده شد.
بنت روز دوشنبه، ۱۸ خرداد/جوزا در پیامی اعلام کرد که برای سومین روز متوالی، دهها زن در شهر هرات به دلیل آنچه طالبان «نقض قانون پوشش» عنوان کردهاند، بهطور خودسرانه بازداشت و زندانی شدهاند.
او این اقدام را «غیرقانونی و غیرقابل قبول» توصیف کرد و گفت: «من عمیقا نگرانم که برای سومین روز متوالی، دهها زن در هرات به دلیل نقض آنچه طالبان قانون پوشش میخواند، بهطور خودسرانه بازداشت و زندانی میشوند.»
گزارشگر ویژه سازمان ملل تاکید کرد که این بازداشتها باید فورا متوقف شود و تمامی زنان بازداشتشده بدون قید و شرط آزاد شوند.
طالبان پس از بازگشت به قدرت در افغانستان در سال ۲۰۲۱، محدودیتهای گستردهای علیه زنان و دختران اعمال کردهاند؛ محدودیتهایی که شامل ممنوعیت تحصیل دختران بالاتر از مقطع ابتدایی، محدودیت اشتغال زنان و اعمال قوانین سختگیرانه درباره پوشش و حضور اجتماعی آنان میشود.
در ماههای اخیر، گزارشهای متعددی درباره بازداشت زنان در شهرهای مختلف افغانستان به دلیل رعایت نکردن معیارهای مورد نظر طالبان درباره حجاب و پوشش منتشر شده است. نهادهای حقوق بشری و سازمان ملل بارها این اقدامات را نقض حقوق اساسی زنان دانسته و از طالبان خواستهاند به تعهدات بینالمللی افغانستان پایبند بماند.
طالبان تاکنون واکنشی رسمی به اظهارات جدید ریچارد بنت نشان ندادهاند.
واکنش دو فعال فرهنگی و اجتماعی افغانستان
لینا روزبه حیدری، خبرنگار سرشناس افغانستانی در صفحه فیسبوک خود در واکنش به بازداشت زنان به دلیل عدم رعایت حجاب اجباری طالبان، شهروندان هرات را مورد خطاب قرار داد و نوشت: «شما اولین قیام و خیزش مردمی را در افغانستان، علیه رژیم وقت کمونیزم در سال ۱۳۵۷ اغاز کردید، چون زور و وحشت و اجبار را نپذیرفتید…شما اولین زنگ خطر را علیه مسکو در زمان جنگ سرد، از افغانستان بصدا درآوردید….حال چه باعث شده که علیه طالبان وحشی سکوت اختیار کنید.»
او افزود: «هرات تحقیر میشود، زنان هرات تحقیر میشوند، این تحقیر را نپذیرید!…هرات را دریابید.»
حمیرا قادری، نویسنده و استاد دانشگاه در صفحه فیسبوک خود نوشت: «خبرهایی از هرات میرسد که با پیشینه باشکوه شهر ناسازگار است؛ زنانی که به دلیل نوع پوشش یا آنچه «بدحجابی» خوانده میشود، بازداشت و از سرکها جمعآوری میشوند. آنچه بیش از خود این بازداشتها اندوهبار به نظر میرسد، سکوتی است که پیرامون آن شکل گرفته است؛ سکوتی که گاه از ترس میآید، گاه از درماندگی و گاه از عادت کردن به محدودیت.»
او بیان کرد: «هرات، شهر مدرسهها، کتابخانهها و محافل ادبی، سزاوار آن نیست که زنانش در هراس زندگی کنند. این شهر با حضور زنان فرهیخته، هنرمند، معلم، دانشجو و مادران آگاه خود معنا یافته است. از یاد نبریم که پاسداشت هویت هرات تنها با حفظ بناهای تاریخی ممکن نیست؛ احترام به انسانهایی که این فرهنگ را زنده نگه داشتهاند نیز بخشی از همین میراث و پاسداری است.»
