logo_eet

رویای بانوی اول شهر نیویورک در شفای شهر

شرلین مک‎کرِی، بانوی اول شهر نیویورک در تالار شهر منهتن. ۱۱ اوت ۲۰۱۵
شرلین مک‎کرِی، بانوی اول شهر نیویورک در تالار شهر منهتن. ۱۱ اوت ۲۰۱۵. (Samira Bouaou/Epoch Times)
شرلین مک‎کرِی، بانوی اول شهر نیویورک در تالار شهر منهتن. ۱۱ اوت ۲۰۱۵
شرلین مک‎کرِی، بانوی اول شهر نیویورک در تالار شهر منهتن. ۱۱ اوت ۲۰۱۵. (Samira Bouaou/Epoch Times)

نیویورک — وقتی اتفاقی در زندگی، شما را به‌‌‌‏شدت ناراحت می‌‌‌‏کند، خود را بر سر دوراهی خواهید یافت. با یک انتخاب مواجه می‌‌‌‏شوید: آن را نادیده بگیرید و یا با تمام قدرت سعی در تغییر آن در جهت مثبت کنید. «شرلین مک‌‌‌‏کرِی»، همسر شهردار نیویورک و بانوی اول این شهر، با چنین شرایطی رو‌‌‌‏به‌‌‌‏رو شد. انتخاب او کمک به طرح‎های بهبود خدمات سلامت روان در شهر نیویورک بود. دیدگاه فراگیر او چیزی کمتر از به چالش کشیدن تقسیم بدن و ذهنِ فلسفه‌‌‌‏ی دکارت در طب غربی نیست.

هنگامی‌‌‌‏که مک‌‌‌‏کرِی متوجه شد که دختر ۱۸ ساله‎اش «چایرا دوبلاسیو» دچار اضطراب، افسردگی و اختلالات سوء‌‌‌‏مصرف مواد شده است، احساسش دقیقاً شبیه احساس همه‎ی مادرانی بود که با چنین شرایطی رو‌‌‌‏به‎رو می‌‌‌‏شوند.

مک‌‌‌‏کری در مصاحبه‎ای گفت: «بسیار دردناک و نا‌‌‌‏امید‌‌‌‏کننده بود…حتی توصیف آن سخت است.»

در ابتدا او شوکه شده بود. مک‌‌‌‏کری می‌‌‌‏گوید، چایرا به‎طور معمول دختری خون‌‌‌‏گرم، جذاب و باهوش است. درک این موضوع که چایرا بدون داشتن هیچ‌‌‌‏گونه علائم قابل مشاهده، از افسرگی رنج می‌‌‌‏برد، سخت بود.

میانگین سنی آشکار شدن علائم آن، ۱۴ سالگی است. علائم این بیماری، دل‌‌‌‏درد، اضطراب، بی‎خوابی، افزایش وزن و بیرون نیامدن از رخت‌‌‌‏خواب است. افسردگی حاد می‌‌‌‏تواند منجر‌‌‌‏به مشکلاتی جدی مثل افزایش احتمال اعتیاد به مواد مخدر و الکل شود. همچنین بر روی روابط تأثیر گذاشته و حتی باعث مشکلاتی در محل کار شود. سلامت جسمی را نیز به‌‌‌‏خطر خواهد انداخت و می‌‌‌‏تواند منجر‌‌‌‏به خودکشی شود.

چایرا دوبلاسیو، درحال حمایت از پدرش بیل دوبلاسیو در طول مبارزات انتخاباتی در نیویورک. ۱۰ سپتامبر ۲۰۱۳.
چایرا دوبلاسیو، درحال حمایت از پدرش بیل دوبلاسیو در طول مبارزات انتخاباتی در نیویورک. ۱۰ سپتامبر ۲۰۱۳. (Samira Bouaou/Epoch Times)

مک‌‌‌‏کری به‌‌‌‏خاطر می‌‌‌‏آورد که در آن زمان دخترش بداخلاق بود و به‌‌‌‏مدت طولانی در رخت‌‌‌‏خواب می‌‌‌‏ماند، «علائم زیادی وجود داشت که اصلاً جدی نمی‎گرفتیم.» به‌‌‌‏گفته‎ی مک‌‌‌‏کری، «فکر می‌‌‌‏کردیم که همه‎ی نوجوانان همین‌‌‌‏طور هستند.»

چایرا همیشه دانش‌‌‌‏آموز خوبی بود. با این‌‌‌‏حال، مک‌‌‌‏کری و شهردار نیویورک، بیل دوبلاسیو همیشه فکر می‌‌‌‏کردند که دخترشان بهتر از این هم می‌‌‌‏توانست باشد. مک‌‌‌‏کری می‌‌‌‏گوید: «سعی کردیم بفهمیم چه چیز مانع موفقیت بیش‌‌‌‏تر او می‎شود چون این توانایی را در او می‎دیدیم. چیزی مانع او می‎شد. اکنون فهمیدیم موضوع از چه قرار است.»

چایرا، در دسامبر ۲۰۱۳، در ویدئویی که توسط تیم انتقال شهردار درست پیش‎از پیروزی وی در انتخابات منتشر شد، نشان داد که با افسردگی دست به گریبان است.

اکنون چایرا به‎همراه ۲۰ نفر دیگر و یک دانش‎جوی سال سومی در تلاش برای افزایش آگاهی در چگونگی غلبه‌‌‌‏بر افسردگی و سوء‌‌‌‏مصرف مواد هستند. او در ماه مارس در راه‌‌‌‏اندازی خدمات ارسال پیام کوتاه به نام «نوجوانان نیویورک» درباره‎ی سلامت روان کمک کرده است. نوجوانان محصل می‎توانند با ارسال پیام به شماره‎ی ۶۵۱۷۳ از خدمات دریافت اطلاعات و مشاوره‎ی محرمانه به‎صورت رایگان بهره‌‌‌‏مند شوند.

یک نفر از هر چهار نفر از بزرگسالان مبتلا به بیماری‎های روحی و روانی هستند که میانگین زمان درمان این نوع بیماری ۹ سال پس‎از آشکار شدن علائم آن است.

 من دری به‎سوی سلامتی می‌‌‌‏خواهم که با قدم گذاشتن در آن بتوان به‌‌‌‏طور همه جانبه درمان شد.

شرلین مک‌‌‌‏کری، بانوی اول شهر نیویورک

زمانی‌‌‌‏که مک‌‌‌‏کری شروع به کمک به دخترش کرد، متوجه شد که هیچ مجموعه‎ی ثابتی برای جست‎و‌‌‌‏جوی درمان و مراقبت کافی از این نوع بیماران وجود ندارد.

وی می‌‌‌‏گوید: «من افراد زیادی در اطرافم دارم که می‌‌‌‏توانم هر لحظه با آن‌‌‌‏ها تماس بگیرم، بیمه درمانی دارم، منابع دارم؛ با این‌‌‌‏حال دستپاچه و سردرگم شده بودم. چگونه افرادی که حتی امکانات من را ندارند، این شرایط را مدیریت می‌‌‌‏کنند؟»

با نگاهی به گذشته متوجه شد که پدر و مادرش نیز از افسردگی رنج می‌‌‌‏بردند یعنی این بیماری می‌‌‌‏تواند ارثی باشد. (حدود ۴۰ درصد از علت این بیماری ژنتیکی است). در زمان کودکی فقط متوجه می‌‌‌‏شد که والدینش غمگین هستند اما نمی‌‌‌‏دانست که این بیماری قابل تشخیص و درمان است.

مک‌‌‌‏کری می‌‌‌‏گوید: «پدرم بعضی روزها با ما اصلاً حرف نمی‎زد. ممکن بود فقط در حد یک صبح‎بخیر و عصر‌‌‌‏بخیر با ما حرف بزند. ما نمی‌‌‌‏دانستیم جریان از چه قرار است، در اطراف او آهسته راه می‌‌‌‏رفتیم؛ مادرم هم بسیار ساکت بود.» تنها پس‎از تحقیقات و پرسش و پاسخ بسیار توانست ارتباط آن را پیدا کند. شاید در زمان دیگر یا جایی دیگر، پدر و مادرش درمان می‌‌‌‏شدند.

(از چپ به راست) بیل دوبلاسیو، شهردار منتخب شهر نیویورک به‌‌‌‏همراه خانواده‌‌‌‏اش، چایرا دوبلانیو، شرلین مک‌‌‌‏کری و دانته دوبلانیو، در‌‌‌‏حال ادای سوگند در تالار شهر نیویورک. ۱ ژانویه ۲۰۱۴.
(از چپ به راست) بیل دوبلاسیو، شهردار منتخب شهر نیویورک به‌‌‌‏همراه خانواده‌‌‌‏اش، چایرا دوبلانیو، شرلین مک‌‌‌‏کری و دانته دوبلانیو، در‌‌‌‏حال ادای سوگند در تالار شهر نیویورک. ۱ ژانویه ۲۰۱۴.

۷۸.۳میلیون دلار سرمایه‌‌‌‏گذاری در بخش بهداشت روان

این تجربیات و واقعیات باعث شد که او تمام توان خود را برای برای ایجاد یک سیستم سلامت روان قابل اجرا و فراگیر با بودجه‌‌‌‏ای بالغ‌‌‌‏بر ۷۸.۳ میلیون دلار بکار گیرد.

هنگامی‌‌‌‏که با رهبران کلیدی دولت گفت‌‌‌‏و‌‌‌‏گو کرد، از این‌‌‌‏که بیش‌‌‌‏از ۳۰ سال بود که هیچ‌‌‌‏کدام از آن‌‌‌‏ها تاکنون هیچ یک از برنامه‌‌‌‏ها و خدمات مختلف بهداشت روان شهری را بررسی نکرده‌‌‌‏اند، متعجب شد.

مک‌‌‌‏کری به‌‌‌‏همراه تیمش، ماه‎ها صرف بررسی وضعیت فعلی خدمات بهداشت روان کردند. آن‌‌‌‏ها به‌‌‌‏دقت مناطقی که افراد، ضربه‌‌‌‏های روحی شدیدی را تجربه کرده بودند مثل خانواده‌‌‌‏هایی در پناهگاه‌‌‌‏های افراد بی‌‌‌‏خانمان را بررسی کردند و با زمینه‌‌‌‏سازی هر چه بیش‌‌‌‏تر متوجه سختی کار شدند.

شرلین مک‎کرِی، بانوی اول شهر نیویورک در تالار شهر منهتن. ۱۱ اوت ۲۰۱۵.
شرلین مک‎کرِی، بانوی اول شهر نیویورک در تالار شهر منهتن. ۱۱ اوت ۲۰۱۵. (Benjamin Chasteen/Epoch Times)

مک‌‌‌‏کری می‌‌‌‏گوید: «کودکانی بودند که به‌‌‌‏همراه والدینشان دچار آسیب‌‌‌‏های روحی شدیدی شده بودند؛ و البته آن‌‌‌‏ها نیاز به جا و مکان داشتند اما چیز بیش‌‌‌‏تری که نیاز داشتند حمایت عاطفی بود که بتوانند بهتر عمل کنند و به جایی برسند تا بتوانند از مزایای این خدمات استفاده کنند.»

برای شروع، بودجه‌‌‌‏ی ۷۸.۳ میلیون دلاری برای حمایت از ۹ برنامه‌‌‌‏ی مختلف تعیین شد. این برنامه‌‌‌‏ها شامل خدماتی در پناهگاه‌‌‌‏های افراد بی‌‌‌‏خانمان، پناهگاه‌‌‌‏های جوانان فراری، مراکز عدالت خانواده، انجمن‌‌‌‏های مدارس و مراکز سالمندان است.

خدمات فراگیر بهداشت و درمان

مک‌‌‌‏کری با نگاهی آرمان‌‌‌‏گرا و عمل‌‌‌‏گرا به تصویری بزرگ‌‌‌‏تر، در‌‌‌‏واقع به‌‌‌‏دنبال یک سیستم مراقبت‌‌‌‏های بهداشتی است که بتواند نیازهای واقعی بخش سلامت روان را بیابد.

مک‌‌‌‏کری می‌‌‌‏گوید: «اول این‌‌‌‏که سلامت جسم و سلامت روان دو مقوله‌‌‌‏ی جدا از هم نیستند و در‌‌‌‏واقع هر دو یکی هستند. من دری به‎سوی سلامتی می‌‌‌‏خواهم که با قدم گذاشتن در آن بتوان به‌‌‌‏طور همه جانبه درمان شد.»

وی این واقعیت که از هر چهار نفر بزرگسال، یک نفر مبتلا به بیماری روانی است را غیرقابل درک دانست. از نظر او بیماری‌‌‌‏هایی مثل آنفولانزا، سرخک و حتی بدتر از آن تهدید به‌‌‌‏حساب می‌‌‌‏آیند؛ اما «ما افراد بیشتری را به‌‌‌‏خاطر آسیب‌‌‌‏های روانی از‌‌‌‏دست می‎دهیم» برای مثال افرادی که به خود و دیگران آسیب می‌‌‌‏رسانند و حتی خودکشی می‌‌‌‏کنند.

او معتقد است که در‌‌‌‏مرحله‌‌‌‏ی نخست، پزشکان عمومی نقش کلیدی و مهمی را ایفا می‌‌‌‏کنند. وی می‌‌‌‏گوید: «در حالت ایده‌‌‌‏آل این پزشکان باید به‌‌‌‏صورت گروهی عمل کنند؛ به‌‌‌‏طوری‌‌‌‏که پزشک عمومی، متخصص و البته روان‌‌‌‏پزشک در‎اختیار افراد قرار گیرد. مددکاران اجتماعی نیز باید در‌‌‌‏دسترس باشند؛ زیرا نمی‌‌‌‏توان این افراد را منزوی و از افراد دیگر جدا کرد یعنی بیماران جسمی و فیزیکی نباید از بیماران روحی و روانی جدا شوند. و البته خانواده نیز باید در فرآیند درمان حضور داشته باشد.»

همچنین وی از خدمات بهداشتی در مدارس حمایت می‌‌‌‏کند. در این نوع خدمات علاوه‌‌‌‏بر بررسی بینایی و شنوایی کودکان، هر نوع اضطراب و آسیب روحی مثل خشونت خانگی بررسی می‌‌‌‏شود.

گاهی اوقات، تنها گفت‌‌‌‏و‌‌‌‏گو با فرد می‌‌‌‏تواند او را از سوراخی که در آن فرو رفته، بیرون کشید.

شرلین مک‌‌‌‏کری

دورنمای وی، ارائه‎ی خدماتی برای همه‎ی کودکان و ارتقاء سطح سلامت خانواده و جامعه است؛ که البته شامل فعالیت‌‌‌‏های فوق برنامه نیزمی‌‌‌‏شود.

وی می‌‌‌‏گوید: «تا به امروز، روندی برای جلوگیری از ادامه‌‌‌‏ی دریافت بودجه و کمک‌‌‌‏های مالی برای برنامه‌‌‌‏های تربیت بدنی و هنر وجود داشته است یعنی همه‌‌‌‏ی چیزهایی که بسیاری افراد از آن‌‌‌‏ها برای درمان استفاده می‌‌‌‏کنند.» وی از تجربه‌‌‌‏ی شخصی خود می‌‌‌‏گوید که برای کسب آرامش، در دوران جوانی به نوشتن، موسیقی و ورزش روی آورد. در دوران دبیرستان، او شروع به نوشتن شعر کرد. «برای من همه‎ی این‎ها نجات‎دهنده بوده و من را زنده نگه داشت.»

وی افزود، نمی‌‌‌‏توان از کودکان انتظار شکوفایی داشت مگر آن‌‌‌‏که فرصت‌‌‌‏هایی در‌‌‌‏اختیار آن‌‌‌‏ها قرار دهیم تا خود را در راه‌‌‌‏هایی سازنده ابراز کنند.

همه‌‌‌‏ی ما درمان‌‌‌‏گر هستیم

وقتی از وی درباره‌‌‌‏ی فلسفه‌‌‌‏ی زندگی پرسیدیم، پاسخ داد: «همه‌‌‌‏ی ما برای برخی افراد در زندگی‌‌‌‏مان نقش شفادهنگی داریم و واقعاً این موضوع با تک‌‌‌‏تک افراد شروع می‌‌‌‏شود که چگونه از استعداد و نیروی خود برای درمان‌‌‌‏گری استفاده کنند.»

وی می‌‌‌‏گوید: «بعضی اوقات، تنها یک گفت‌‌‌‏و‌‌‌‏گو با فرد می‌‌‌‏تواند او را از سوراخی که در آن فرو رفته، بیرون آورد. می‌‌‌‏توانی تنها با گفتار درمانی انسانی را نجات دهی. و اکنون با تمام وجودم به این موضوع اعتقاد پیدا کرده‌‌‌‏ام. لازم نیست حتماً مدرک پزشکی داشته باشی تا بتوانی زندگی کسی را تغییر دهی.»

پاییز امسال دولت ایالات متحده، نقشه‌‌‌‏ی راهی را برای ایجاد یک سیستم جامع و قابل دسترس مراقبت‌‌‌‏های بهداشتی برای نیویورکی‌‌‌‏ها منتشر خواهد کرد.

مک‌‌‌‏کری با لبخندی می‌‌‌‏گوید: «نمی‌‌‌‏توانم صبر کنم. هر روز درحال کار بر روی این برنامه هستم.»

اپک تایمز در ۳۵ کشور و به ۲۱ زبان منتشر می‌‌‌‏شود.

اخبار مرتبط

دیدگاه‌ خود را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *