صدها تن از تمرینکنندگان فالون گونگ در مراسم سالانه شمعافروزی در واشینگتن شرکت کردند.
بای شویوان هنوز گفتوگوهای شبانه پدر و مادرش را که دو دهه پیش در خانهشان جریان داشت، به یاد دارد.
پدر و مادرش تصور میکردند او خواب است و پدرش در تنها اتاقخواب خانه، تجربههای خود از دوران زندان در چین را برای مادرش بازگو میکرد.
بای به اپک تایمز گفت: «وقتی شنیدم پدرم بر اثر شکنجه بارها از هوش رفته بود، اشکهایم بیصدا بالشم را خیس میکرد.» او آن زمان تنها ۱۱ سال داشت.
پدر او از تمرینکنندگان فالون گونگ است؛ روشی معنوی که بر اصول حقیقت، نیکخواهی و بردباری استوار است. او در اوت ۲۰۰۲ به دلیل نگهداری و توزیع مطالب مربوط به فالون گونگ در چین بازداشت شد.
سه سال بعد از زندان شماره یک تیانجین آزاد شد.
او در زندان تحت یکی از روشهای شکنجه موسوم به «نشستن روی چهارپایه کوچک» قرار گرفت.
این چهارپایه حدود ۵ سانتیمتر ارتفاع، ۵ سانتیمتر عرض و ۱۰ سانتیمتر طول داشت. او مجبور بود تمام روز روی آن بنشیند؛ بهگونهای که پوست و گوشت نشیمنگاهش ساییده و زخم میشد.
پس از یک شب استراحت، لایه نازکی از دلمه روی زخم تشکیل میشد، اما روز بعد دوباره مجبور میشد روی همان چهارپایه بنشیند و زخمها از نو باز میشدند، بهطوری که محل زخم به تودهای از گوشت خونآلود و بدون پوست تبدیل میشد.
در اکتبر ۲۰۲۳، پدر و مادر بای موفق شدند از چین بگریزند و خود را به استرالیا برسانند. یک سال بعد، بای نیز سنگاپور را ترک کرد و به ایالات متحده رفت. این خانواده سالهاست که نتوانستهاند دوباره در کنار یکدیگر زندگی کنند.
بای یکی از صدها تمرینکننده فالون گونگ بود که ۲۳ ژوئیه (اول مرداد) در مراسم سالانه شمعافروزی در واشینگتن شرکت کردند. ذهن او در تمام این مراسم درگیر پدرش و کسانی بود که همچنان در چین تحت آزار و شکنجه قرار دارند.
«در حال ساختن تاریخ هستیم»
سالهاست که تمرینکنندگان فالون گونگ در ماه ژوئیه در پایتخت آمریکا گرد هم میآیند؛ همانگونه که ۲۷ سال پیش نیز چنین کردند.
زمانی که حزب کمونیست چین در ۲۰ ژوئیه ۱۹۹۹ بهطور ناگهانی موجی از بازداشتهای سراسری تمرینکنندگان فالون گونگ را آغاز کرد، نخستین اقدام تمرینکنندگان در آمریکا مراجعه به نمایندگان منتخب خود در کنگره بود. با آغاز کارزار سرکوب، شکنجه و کشتار از سوی حکومت چین، نخستین مراسم سالانه شمعافروزی نیز در سال ۲۰۰۰ در واشینگتن برگزار شد.
در آن زمان بسیاری از اعضای مجلس نمایندگان و سنای آمریکا حتی نام فالون گونگ را نشنیده بودند؛ روشی معنوی که ریشه در فرهنگ سنتی چین دارد، اما امروز، آزار و شکنجه فالون گونگ در چین، بهویژه کشتار تمرینکنندگان برای برداشت اجباری اعضای بدن، به موضوعی شناختهشده تبدیل شده است.
مری مانتی از شهر انآربر در ایالت میشیگان نیز در این مراسم حضور داشت تا از سناتورهای ایالت خود بخواهد از طرحی دوحزبی در مجلس سنای آمریکا حمایت کنند؛ طرحی که ورود افراد دخیل در برداشت اجباری اعضای بدن به آمریکا را ممنوع کرده و داراییهای آنان در ایالات متحده را مسدود میکند.
او در سال ۲۰۱۸ تمرین فالون گونگ را آغاز کرد و از آن زمان تاکنون هر سال در ماه ژوئیه به واشینگتن آمده است. او که معلم است، میگوید فالون گونگ به او کمک کرده تا در برخورد با دانشآموزانش صبورتر باشد.
او چند تمرینکننده چینی را در ایالت میشیگان میشناسد که پیشتر در چین تحت آزار و شکنجه قرار گرفتهاند. یکی از آنها تنها به دلیل اطلاعرسانی درباره آزار و شکنجه فالون گونگ، هشت سال را در زندانهای چین سپری کرده است.
حتی خود او نیز به گفته خودش طعم نظارت حکومت چین را چشیده است؛ زیرا آخر هفته گذشته، زمانی که درباره آزار و شکنجه فالون گونگ اطلاعرسانی میکرد، فردی چینی از او عکس گرفت.
او به اپک تایمز گفت: «این عکسها قرار است کجا بروند؟ آیا قرار است به چین فرستاده شوند و حتی اینجا، بهعنوان یک شهروند آمریکایی، برای من دردسر ایجاد کنند؟»
همانند مانتی، آنتون خملف نیز حضور در برنامههای یکروزه ماه ژوئیه در واشینگتن را به سنتی سالانه تبدیل کرده است. او از شهر میدلتاون در ایالت نیویورک برای شرکت در مراسم شمعافروزی آمده بود.
او میگوید حضور در این مراسم «کمترین کاری است که میتوانیم برای حمایت از تمرینکنندگان فالون گونگ در چین و افزایش آگاهی عمومی درباره آنچه در این کشور میگذرد، انجام دهیم.»
امسال محل برگزاری مراسم از محوطه بنای یادبود واشینگتن به بنای یادبود لینکلن منتقل شد؛ جایی که شرکتکنندگان در سایه مکانی ایستاده بودند که مارتین لوترکینگ جونیور سخنرانی تاریخی «رویایی دارم» را ایراد کرده بود. آنها نیز رویایی دارند: چینی که روزی از آزار و شکنجه رها شود.
خملف گفت در این مکان تاریخی احساس «آرامشی عمیق» داشته است. به گفته او، تمرینکنندگان فالون گونگ با حضور خود، درخواست پایان دادن به آزار و شکنجه در چین را به مردم آمریکا نشان میدهند.
او به اپک تایمز گفت: «احساس میکنم واقعا در حال ساختن تاریخ هستیم. امیدوارم روزی خورشید بر این آزار و شکنجه غروب کند و دیگر نیازی نباشد برای چنین مراسمی دوباره اینجا جمع شویم.»
رهگذران نیز به این مراسم توجه نشان دادند.
نیکو آدامز به شبکه انتیدی، رسانه همکار اپک تایمز گفت: «این موضوع نهتنها برای تاریخ ما، بلکه برای تاریخ بشریت نیز اهمیت فراوانی دارد.» او افزود پایان دادن به این آزار و شکنجه مسئلهای است که همه باید از آن آگاه باشند و از آن حمایت کنند.
لستر کولبروک نیز پیامی برای تمرینکنندگان فالون گونگ در چین داشت: «استوار بمانید. تسلیم نشوید. شما مسیر آینده چین را تعیین میکنید. به مبارزه ادامه دهید و قوی بمانید. آینده چین به همین استقامت بستگی دارد.»
با فرارسیدن غروب بر فراز بنای یادبود لینکلن، بای شمعش را در دست گرفت و به پدرش فکر کرد. او همچنان امیدوار است روزی فرا برسد که تمرینکنندگان فالون گونگ در چین بتوانند آزادانه به باور و تمرین معنوی خود بپردازند.
