آنچه آموزه ­های معنوی باستان درباره بیماری ­های همه­ گیر می ­گویند

نوشته باربارا دانزا

بیماری­ های همه ­گیر جهانی که همه ما را تحت تأثیر قرار می ­دهند، نه تنها بر زندگی روزمره ما بلکه بر زندگی معنوی ما نیز تأثیر عمیقی دارند.

این طور به نظر می­ رسد که این مساله طبیعی است؛ به این شکل که هر وقت اتفاقات بزرگی رخ می ­دهد، وقتی شک و تردیدهای زیادی بوجود می‌‌‏آید، وقتی مجبور می­شویم جریان زندگی مسابقه وار خود را متوقف کنیم – همانطور که این وضعیت کنونی قطعاً تحمیل شده است – تمایل پیدا می‌‌‏کنیم تا به دنبال درک و فهم‌‌‏های عمیق‌‌‏تر و وسیع‌‌‏تر، خرد و منطق سطحی بالاتر و حقایق اساسی در خصوص آن مساله باشیم.

جالب است که به نظر می­رسد بسیاری از آموزه ­های معنوی که هزاران سال از آن گذشته است، درمورد ظهور اتفاقات بزرگی مانند این بحران کنونی، چیزهای مشابهی گفته بودند. اگرچه این آموزه‌‌‏های سنتی از گوشه­ های مختلف جهان سرچشمه گرفته ­اند، مدتها قبل از اینکه سفر به سراسر جهان امکان پذیر شده باشد و فناوری ارتباطات وجود داشته باشد، آنها یک پیام مشترک را منتقل کردند.

هر دوی آموزه‌‌‏های سنتی معنوی شرقی و غربی، نقطه‌‌‏نظرهایی را در مورد چگونگی وقوع بلایایی نظیر بیماری­های همه ­گیر عرضه کرده ­اند: مسئولیت را بر عهده خود افراد قرار دادن و لزوم نگاه به درون در مواجهه با چنین اتفاقاتی.

داستان ژانگ داولینگ، یک دائوئیست باستانی که در دوران سلسله هان شرقی (۲۵ سال قبل از میلاد-۲۲۰ بعد از میلاد) زندگی می­کرد را شرح می­دهد که چگونه او شاگردان خود را راهنمایی می­کرد تا در مواجهه با طاعون، با درخواست بخشش به آن پاسخ دهند. ژانگ از کسانی که مریض بودند خواست تا کارهای اشتباهی را که در طول زندگی مرتکب شده­اند را بنویسند و سپس در در برابر آسمان سوگند یاد کنند که دیگر مرتکب اعمال بد نخواهند شد. بسیاری از کسانی که از توصیه­ های او پیروی می­کردند بهبود یافتند و درمان ­شدند. با گسترش این سخن، صدها هزار تن نجات یافتند.

لائو تسه در کتاب اصلی تعالیمش، تائو تچینگ، به اهمیت جستجوی تعالیم و آموزه‌‌‏ها به هنگام وقوع و رویارویی بحران‌‌‏ها و اتفاقات بیرونی، تشخیص خطاها و اشتباهات خود، پذیرش اشتباهات خود، و تصحیح رفتار خود اشاره کرده است.

بودیسم آموزه ­های مشابهی دارد. بودایی­ها معتقدند که زندگی ذاتاً مستلزم رنج کشیدن است و هر آنچه در زندگی اتفاق می­افتد نتیجه کارما است. بودیسم تعلیم می­دهد که کارمای خوب یا تقوا پاداش داده می شود و کارمای بد یا گناه مجازات می­شود و این که فضیلت است که می‌‌‏تواند شخص را از فاجعه مصون نگه دارد.

مذاهب غربی نیز به تأمل درونی و جستجوی خدا در برابر بلایای طبیعی اهمیت زیادی می­دهند.

اخیرا،ً به عنوان مثال خاخام رسمی، شلومو آوینر در مورد بیماری همه­گیر حاضر گفت: “در روزگار ما انسان فکر می­کند که خودش خداست و استاد است و می­تواند تصمیم بگیرد که چه چیزی خوب و بد است. ” اگر اینگونه باشد، بشر شکوهمند است، همه چیز را می‌‌‏داند، همه چیز را می­فهمد، بگذارید ببینیم شما در حال جنگیدن با یکی از کوچکترین خلقت‌‌‏های­ خدا هستید. وی با اشاره به این ویروس گفت: این خلقت، کرونا نامیده شده است، یک تاج. او با اشاره به این ویروس گفت: “ما باید تاج را به خدا بازگردانیم.”

به همین ترتیب، خاخام شلومو زالمان (سام) برگنمن به فاکس نیوز گفت: “سنت یهود می­آموزد که بیشترین کاری که می­توانیم بکنیم استفاده از این لحظه­ها به عنوان فرصتی برای تأمل، درون نگری و پیشرفت به عنوان موجودات بشری است. در این دوره زمانی، زندگی­مان را با اراده الهی و آنچه خدا از نظر معنوی مطلوب دانسته سازگار کنیم و موجودات بشری با اخلاق باشیم.”

کتاب مقدس انجیل به طور مستقیم درباره طاعون از تمام جهات صحبت می­کند، اهمیت تأمل در خویشتن و بازبینی گناهان، توبه کردن و طلب بخشش خدا در مقابل فجایع را توضیح می‌‌‏دهد.

بیماری همه­گیر خاصی در دوران عید مسیحیان رخ داده است، زمانی برای تأمل درونی و توبه گناهان شخصی و تعطیلات عید پاک یهودیان، مانند یک زمانی برای جستجوی درونی و زمانی برای یادآوری آزادی بنی اسرائیلیان از مصریان با ریخته گری، بله، مصری­ها به طاعون مبتلا شدند.

اگر از همه اینها بخواهیم درسی بگیریم، شاید بهترین پاسخ از طرف هر یک از ما این باشد که در درون خود تأمل و جستجو کنیم، اشتباهات خود را بپذیریم، خودمان را اصلاح کنیم، توجه خود را به خدا برگردانیم و برای بخشش و راهنمایی درخواست کنیم.

مطالب دیگر:

امیدی که برآورده نشد : یادی از یک دادخواهی تاریخی در چین، ۲۱ سال قبل

برای این بیماری همه‌گیر یک درمان وجود دارد: به “حزب کمونیست چین” نه بگویید!