اپرا هنری برای عموم مردم

تورنتو- افراد زیادی نبودند که حدس بزنند تنور راسل، در آینده و در صحنه اپرا به عنوان نقش اصلی مرد ظاهر خواهد شد. در خانواده‌‌‏اش هیچ‌‌‏کس به اپرا گوش نمی‌‌‏دهد، و حتی باوجودی‌‌‏که الان، توماس خواننده اپراست‌‌‏ آنها خیلی مواقع به دیدن اجراهای او نمی‌‌‏روند.

او می‌‌‏گوید: «اپرا برای هرکسی نیست. ولی خانواده‌‌‏ام هروقت به تماشای اپرا آمدند، به‌‌‏شدت تحت تاثیر قرار گرفتند…آنها فرصت تماشای اپرا را از خود دریغ نکردند.»

این همان اتفاقی بود که زندگی خودِ توماس را نیز وقتی پسربچه کوچکی بیش نبود، تحت تاثیر قرار داد. یعنی همان روزی که او رادیو را روشن کرد و برای اولین بار صدای اجرای اپرا به گوشش خورد.

صدایی که برای این پسربچه عجیب بود. قبل از این هرگز نشنیده بود که کسی به این شیوه و به زبانی ناآشنا بخواند، ولی به‌‌‏شدت کنجکاو شده بود. بعد از آن توماس جوان، هر روز به اپرا گوش می‌‌‏ داد. سبک اپرا برای او مثل رازی بود که سعی می‌‌‏کرد آن را کشف کند.

در سن ۱۲ سالگی، مادربزرگش برای اولین بار او را به تماشای اجرای واقعی یک اپرا برد. در اولین نگاه فوق‌‌‏العاده بود- نورها، نمایش‌‌‏نامه و موزیک قلب‌‌‏اش را تکان داد، و همان روز بود که این پسر به مادربزرگش گفت می‌‌‏خواهد یک خواننده اپرا شود.

توماس می‌‌‏گوید: «آن روز زندگی‌‌‏ام را عوض کرد. آن روز برای یک پسربچه کوچکِ سیاهپوست و فقیر فرصتی بود تا بفهمد چیزی بیش از فوتبال، بسکتبال، موسیقی پاپ- راک یا موسیقی هیپ هاپ نیز وجود دارد- چیزی بیش از آنها.»

آن پسربچه کوچک، امروز به مردی تبدیل شده است که طی ۲ دهه گذشته در برخی از سالن‌‌‏های پیشتاز و معروف اپرا در جهان، مثل موزه هنر متروپولیتین در نیویورک یا اپرارویال در لندن اجرا داشته است.

حال او امیدوار است که مردم بیشتری نسبت به قبل فرصت تماشای اپراخواهند داشت. البته توماس قبول دارد که چالش‌‌‏هایی نیز در مسیر برآورده شدن این خواسته وجود دارد. یکی از آنها این باور است که می‌‌‏گوید، سیستم اپرا، نُخبه‌‌‏سالار است.

توماس توضیح می‌‌‏دهد:« اپرا برای قشر محدودی است که می‌‌‏تواند شامل افراد پولدار، با استعداد یا پرنفوذ جامعه باشد. و همیشه هم همین‌‌‏طور بوده است. ولی به این معنا نیست که برای دیگران قابل دسترسی نباشد. موسیقی پاپ هم برای قشر محدودی است، ولی موزیسین‌‌‏های پاپ درآمدهای میلیون‌‌‏ دلاری دارند چراکه عموم مردم موسیقی را دوست دارند. به‌‌‏نظرم ما نباید در مورد اپرا به عنوان هنری خاص و منحصر به قشری محدود از جامعه فکر کنیم. در واقع نیاز داریم به این فکر کنیم که آیا موضوعی هست که من بتوانم در مورد آن داستانی بگویم؟»

«کسی هست که نتواند داستانی در مورد عاشقی یا معشوق بودن تعریف کند؟ یا مثلا نتواند درباره مرگ و از دست دادن عزیزی، قصه بگوید؟ چه کسی، آن هم در روزگار فعلی، از حکایت جنگ بی‌‌‏خبر است؟ کسی هست که نتواند از این موضوعات بگوید؟ و این دقیقا دلیل حرفی است که الان گفتم: قابل دسترسی است.» تمام حرف توماس این بود که اپرا همیشه مخاطبان متفاوتی داشته است، که فقط به افراد مرفه و ثروتمند جامعه محدود نمی‌‌‏شود.

به گفته توماس، امروزه اپرا با مانع دیگری نیز مواجه است؛ اینکه مردم- به‌‌‏خصوص جوانان- اغلب آنقدر صبور نیستند تا آن‌‌‏طور که شایسته این هنر است، به آن توجه کنند.

« این روزها به‌‌‏سختی می‌‌‏توان نسل جوان‌‌‏تر را مجذوب چیزی کرد که برای آنها لقمه حاضر و آماده محسوب نمی‌‌‏شود. همه دنبال راحتی هستند. اپرا یا هنرهای دیگر یا آثار ادبی…درک بسیاری از آنها نیازمند تفکر است و دقیقا نکته اینجاست که امروزه برخی از مردم حوصله فکر کردن ندارند. با این حال باز هم می‌‌‏گویم، حداقل یک بار این فرصت را به خود بدهید.»

برای توماس که در بچگی از مورد سواستفاده واقع شدن، رنج کشیده بود، فرصتی مثل این که بتواند خواننده اپرا باشد واقعا ارزشمند بوده و هست. فرصتی برای رها شدن- راه گریزی از تلخی‌‌‏های گذشته و دشواری‌‌‏هایی که آن زمان در زندگی‌‌‏اش داشته است. و به گفته خود او، اینکه می‌‌‏تواند به‌‌‏واسطه هنرش خود را در نقش شخصیت‌‌‏های دیگری قرار دهد، راهی است تا کوله‌‌‏بار چالش‌‌‏های عاطفی زندگی خود را سبک کند.»

«نورما»

به‌‌‏تازگی توماس در نقش اصلی «پولیون» در اپرای «نورما» که شاهکاری از بلینی است، اجرا می‌‌‏کند. این اپرا با همکاری شرکت‌‌‏ کانادایی اپرا«COC»، اجرا شده و تا ۵ نوامبر در تورنتوی کانادا ادامه دارد.

شخصیت پولیون، فردی سنگدل و ژرنالی رومی است که با نورما رابطه غیرمجاز داشته است. نورما هم راهبه اعظم معبد است. باوجودی‌‌‏که پولیون از نورما دو فرزند دارد، عاشق «آدالجیسا» دوست خوب نورما شده و برای ادامه رابطه با او مصر است.

با این حال، در ۲۰ دقیقه پایان اپرا پولیون متحول می‌‌‏شود. صداقت، خلوص و فداکاری نورما چنان ژنرال رومی را تحت تاثیر قرار می‌‌‏دهد که او باردیگر به شدت عشقی که بین نورما و خودش وجود داشته، پی می‌‌‏برد و حاضر می‌‌‏شود خود را برای پیروزی مردمِ نورما قربانی کند.

توماس در بیش از ۴۰ برنامه و با شرکت‌‌‏های اپرایی متفاوت این نقش را اجرا و درونا ارتباط ویژه‌‌‏ای با شخصیت پولیون برقرار کرده است. توماس به‌‌‏شدت تلاش کرده تا با پررنگ جلوه دادن تفاوتی که در شخصیت پولیون در ابتدا و انتهای اجرا وجود دارد، تجلی مفهوم شرافت و اصالت وجودی را در قالب این نقش به نمایش درآورد.

توماس می‌‌‏گوید: «فکر می‌‌‏کنم به‌‌‏عنوان بشر این مسئولیت ماست که تجلی خوبی را در مردم و نژاد بشر نشان دهیم.»

فکر می‌‌‏کنم به‌‌‏عنوان بشر این مسئولیت ماست که تجلی خوبی را در مردم و نژاد بشر نشان دهیم.

چالش‌‌‏های شخصی

به گفته توماس بخشی از سختی‌‌‏هایی که او ضمن طی کردن مسیر حرفه‌‌‏ای خود با آن مواجه شده، به‌‌‏ این دلیل بوده که او یک خواننده سیاهپوست است. او می‌‌‏گوید خوانندگان اپرا با صدای تِنور«زیرترین نوع صدای مردانه»، معمولا نقشی عاشقانه را در اپرا اجرا می‌‌‏کنند و این گاها برای اقلیت‌‌‏های فرهنگی چالش ایجاد می‌‌‏کند.

« برای بعضی از مردم خیلی سخت است که درک کنند یا بپذیرند که چنین چیزی هم ممکن است.»

او می‌‌‏گوید: «یک دلیل آن می‌‌‏تواند نژاد پرستی باشد؛ اما این هم می‌‌‏تواند باشد که شرکت‌‌‏های اپرایی قبلا اجرای اقلیت‌‌‏های فرهنگی را در چنین نقش‌‌‏هایی ندیده‌‌‏اند، آنها قبلا ندیده‌‌‏اند که یک مرد سیاهپوست به عنوان قهرمانی عاشق‌‌‏پیشه و مثبت در صحنه اپرا نقش اجرا کند. و تا زمانی‌‌‏که چنین چیزهایی دیده شود، و واکنش مثبتی نسبت به آن ایجاد شود، فکر می‌‌‏کنند که این غیرممکن است.»

توماس باور دارد که به‌‌‏خصوص برای افراد جوان دیدن چنین نقش‌‌‏های الهام بخشی، مهم است. به گفته او، همان‌‌‏طور که در حال حاضر جوانان امریکایی می‌‌‏بینند که رییس جمهورشان یه سیاهپوست است، لازم است درک کنند که خودشان هم می‌‌‏توانند در مشاغل مختلفی ازجمله اپرا، در اجتماع ظاهر شوند.

اکنون توماس با استقبال گرمی از شرکت کانادایی اپرا در تورنتو مواجه است، جایی‌‌‏که فصل گذشته، در نقشی اصلی در اپرای «کارمِن» به روی صحنه رفت و رویای کودکی خود را به اجرا درآورد. درواقع کارمن، اولین اپرایی بود که در او حس خواننده شدن را القا کرد.

توماس- کسی که به خود قول داده است تا به مردم بیشتری کمک کند که ارزش واقعی اپرا را درک کنند- می‌‌‏گوید:«اپرا اوج تمامی هنرهاست. همه چیز در اپرا کنار یکدیگر قرار می‌‌‏گیرد، بیش از هر صحنه هنری دیگری. و به نظرم دقیقا همین قابلیت اپراست که آن راتا این حد خاص می‌‌‏کند.»