تاثیر اعتیاد والدین به تلفن‌‌‏های هوشمند بر مشکلات رفتاری کودکان چیست؟

مطالعه‌‌‌‌‏ای بر روی والدینی که گوشی‌‌‌‌‏های موبایلشان را زمین نمی‌‌‌‌‏گذارند نشان داد که آنها نمی‌‌‌‌‏توانند فرزندان خوشرفتاری تربیت کنند.

در این پژوهش که دانشگاه‌‌‌‌‏های میشیگان و ایلینویز آمریکا برروی ۱۸۳ نفر از والدین انجام داد، ۴۰ درصد از شرکت کنندگان مادر و ۳۲ درصد پدر بودند و همه به شدت درگیر فعالیت با گوشی‌‌‌‌‏ها و وسایل تکنولوژی همراهشان بودند.

این تحقیق نشان داد والدینی که به طور مکرر و پی درپی پیام‌‌‌‌‏هایشان را چک می‌‌‌‌‏کردند، پیام ارسال می‌‌‌‌‏کردند، شبکه‌‌‌‌‏های اجتماعی‌‌‌‌‏شان را مرتب نگاه می‌‌‌‌‏کردند، درگیر بودند و نمی‌‌‌‌‏تواستند مدتی گوشی‌‌‌‌‏هایشان را کنار بگذارند، نمی‌‌‌‌‏توانستند به حد کافی به فرزندانشان توجه کنند.

این گونه نبود که بچه‌‌‌‌‏ها کاملا نادیده گرفته شوند. بلکه از لحاظ زمان تعامل، به نظر می‌‌‌‌‏رسید والدین در زندگی فرزندان‌‌‌‌‏شان بسیار درگیر هستند. آنچه این مطالعه نشان داد این بود که این والدین زمان کمتری را صرف توجه مناسب به کودکان می‌‌‌‌‏کردند. زیرا در وب سایت‌‌‌‌‏ها، پیغام‌‌‌‌‏ها، ایمیل‌‌‌‌‏ها و تماس‌‌‌‌‏های تلفنی در حال گشت و گذار بودند و این مساله موجب می‌‌‌‌‏شد که به هر کدام از این موارد به طور سطحی توجه کنند.

مطلب دیگر: زن بیماری که برای زندگی تلخش از دنیا گله‌‌‌‌‌‌‏مند بود، سرانجام موفق به یافتن چشمه امید شد

در بعضی موارد، والدین بیشتر سرگرم امور شبکه‌‌‌‌‏های اجتماعی‌‌‌‌‏شان بودند و فقط وقتی که مساله‌‌‌‌‏ای برای بچه‌‌‌‌‏ها پیش می‌‌‌‌‏آمد به آنان توجه می‌‌‌‌‏کردند. در بعضی موارد دیگر والدین به بچه‌‌‌‌‏ها نیز در کنار دیگر وسایل ارتباطات جمعی توجه می‌‌‌‌‏کردند؛ آنها در کنار فعالیت در فیس بوک، اینستگرام، پیغام دادن‌‌‌‌‏ و تلفن زدن‌‌‌‌‏، توجهاتی سطحی هم به بچه‌‌‌‌‏ها می‌‌‌‌‏کردند.

شش ماه مطالعه و پژوهش نشان داد که نقش مادران بیشتر از پدران در استفاده از وسایل دیجیتالی بر روی رفتارهای بچه‌‌‌‌‏ها تاثیر گذار است و این می‌‌‌‌‏تواند بیشتر بدلیل این باشد که مادران بویژه در دوران اولیه کودکی، نقش مهمتری را در پرورش کودکان ایفا می‌‌‌‌‏کنند.

این وضعیت زمانی که موبایل یا کارهای اینترنتی موجب قطع شدن تعامل بین والدین و بچه ها میشد، دوبرابر مشکل درست می‌‌‌‌‏کرد.

نتیجه این می‌‌‌‌‏شد که کودکان توجه کمتر دریافت می‌‌‌‌‏کردند، بیشتر مستعد سرماخوردگی می‌‌‌‌‏شدند و بیشتر فعالیت‌‌‌‌‏ها و رفتارهای بیش فعالی از خود نشان می‌‌‌‌‏دادند. زیرا فکر می‌‌‌‌‏کردند بیشتر رفتارهایی را باید نشان دهند که بتوانند توجه دریافت کنند. به راحتی عصبانی می‌‌‌‌‏شدند، بیشتر ناله و شکایت می‌‌‌‌‏کردند،  بیشتر در خودشان فرو می‌‌‌‌‏رفتند یا احساس می‌‌‌‌‏کردند که هیچ محدودیت و کنترلی روی آنان نیست و می‌‌‌‌‏توانند هر کاری انجام بدهند.

این مطالعه یک چرخه رفتاری بین پدر و مادر و کودک را نیز نشان می‌‌‌‌‏دهد؛ به این شکل که توجه کمتر والدین به کودک موجب رفتارهای بیشتری از طرف کودک به منظور کسب توجه می‌‌‌‌‏شد. اما خود این رفتارهای نامناسب کودک به منظور کسب توجه، بیشتر والدین را به سمت دستگاه های الکترونیکی سوق می‌‌‌‌‏داد.

مطالب دیگر:

توده ۲۳ کیلویی نهفته در شکم زن آمریکایی چه بود؟

چینی‌‏ها امیدوارند « پدربزرگ ترامپ قدرمند » به حزب کمونیست چین پایان دهد