در مورد تیک‏ های عصبی کودکان بیشتر بدانیم!

دکتر سوزان اسچفتل– پروفسور و دستیار روانشناسی بالینی در موسسه روانپزشکی کلمبیا– معتقد است که به استثنای مواردی که تیک‏ها مرتب افزایش می‏یابند، در موارد دیگر بهتر است یک رویکرد آرام را در پیش بگیرید. ایشان باور دارند که هر چقدر توجه بیشتری به تیک‏های کودکان شود، احتمال تشدید آن را بیشتر و بهبود آن را کمتر می‏کند. درضمن، اینکه از کودک خواسته می‏شود تیکش را متوقف کند، یک خواسته غیرمنطقی است و چیزها را بدتر می‏کند زیرا این مساله در دست کودک نیست که آن را متوقف کند.

اگر یک نگاه دقیقی به تیک‏ها بیاندازیم و علل ریشه‏ای آنها را بررسی کنیم خواهیم دید که صرفا دلایل استرسی برای بوجود آمدن آنها کافی نیست؛ گرچه استرس دخالت دارد ولی تنها دلیل آن نیست. شرایط زیاد دیگری نیز می‏توانند در ایجاد تیک‏ها موثر باشند همچون: خستگی، هیجانات، عدم فعالیت، تمرکز، بیماری‏ها… مساله مهم این است که والدین باید نگرانی خودشان در مورد ایجاد یا افزایش تیک‏ها در فرزندانشان را فراموش کنند و به آن توجهی نکنند آرام باشند صبر کنند و روند را مشاهده نمایند و به این ترتیب اضطراب والدین کمتر خواهد شد.

تیک‏های زیادی وجود دارند که دیده می‏شوند ولی تیک‏های زیادی هم هستند که مورد توجه هیچ کس نه معلمان، والدین، دوستان و بستگان قرار نمی‏گیرند. بسیاری از تیک‏ها ملایم و گذری بوده و نیاز به توجه به آنها بخصوص در سنین ابتدایی مدرسه‏ای نیست. نیاز نیست بخاطر آنها فورا بچه‏ها را نزد متخصص اطفال یا متخصص مغز و اعصاب ببرید. کسانی که با کودکان کار می‏کنند اکثرا دیده‏اند که تیک ها به همراه آسیب‏های جزیی می‏آیند و بعد می‏روند. اگر کودکی که این علائم تیک را داشته باشد ولی اعتماد به نفسش خوب باشد دیگر جای نگرانی زیادی نیست و همه چیز بخوبی پیش خواهد رفت.