دلنوشته پدری به دخترش

جان من است او

روح من است او

عمر من است او

هیچ مزنیدش

بوسه زنیدش

لطف کنیدش

گل بزنیدش

سنگ مزنیدش

برجان عزیزش

خور من است او

حور من است او

چشم من است او

خنده لب است او

صورت زیبای او

رشک گل است او

غنچه دهن او

ماه من است او

سرو من است او

بوسه زنم بررخش

دست کشم برسرش

دل برود سوی او

خارخَلَد پای او

روح من از تن رود

جان من از کف رود

دیگر چه بگویم:

«از دوری رویش

گشته جگرم خون»