فایل شنیداری:
شبح کمونیسم با متلاشی‌شدن حزب کمونیست در اروپای شرقی از بین نرفت.
نوشته هیأت تحریریه «نُه شرح و تفسیر درباره حزب کمونیست»
اپک تایمز درحال انتشار سری مقالات ترجمه‌شده از نسخه چینی کتاب «شبح کمونیسم درحال حکمرانی بر جهان ما» نوشته هیأت تحریریه نُه شرح و تفسیر درباره حزب کمونیست است. پیشگفتار را از این‌جا بخوانید.
فهرست مطالب
- کمونیسم شیطانی است که سخت به‌دنبال نابودی بشر است
- ابزار و شیوه‌های شیطان
- کمونیسم: ایدئولوژی شیطان
- برداشت متافیزیکی از شیطان
- شمایل متعدد شیطان
- سوسیالیسم: پیش‌درآمدِ کمونیسم
- برداشت‌های رویاپردازانه از کمونیسم
- زوال فرهنگ و اخلاقیات
- بازگشت به‌سوی خداوند و سنت
پیشگفتار
فروپاشی رژیم‌های کمونیستی در اتحاد جماهیر شوروی و اروپای شرقی پایانی بود بر نیم قرن جنگ سرد که بین ارودگاه‌های کاپیتالیستی و کمونیستی شرق و غرب جریان داشت. از این‌رو، بسیاری خوش‌بینانه بر این باور بودند که کمونیسم به تاریخ پیوسته است.
اما حقیقت تلخ این است که ایدئولوژی کمونیستی دچار استحاله شده و در اقصی‌نقاط جهان ریشه دوانده است. در چین، کره شمالی، کوبا و ویتنام با رژیم‌هایی مواجه هستیم که آشکارا کمونیستی هستند. کشورهای اروپای شرقی همچنان در سیطره ایدئولوژی و رسوم کمونیستی قرار دارند. شماری از کشورهای آفریقا و آمریکای جنوبی سوسالیسم را تحت لوای دموکراسی و جمهوری‌خواهی به اجرا درمی‌آورند. برخی از کشورهای اروپا و آمریکای شمالی هم در سایه غفلت مردم به بستری برای نفوذ اندیشه‌های کمونیستی تبدیل شده‌اند.
کمونیسم به جنگ، قحطی، کشتار و ظلم و ستم دامن می‌زند. این مسائل به‌تنهایی هولناک هستند، اما آسیبی که کمونیسیم به بار آورده در این مسائل خلاصه نمی‌شود. تقریباً برای همه روشن شده که کمونیسم برخلاف سایر نظام‌های سیاسی تاریخ با نسل بشر سرِ جنگ دارد که کرامت و ارزش‌های انسانی را هم دربرمی‌گیرد.
کمونیسم بعد از برپایی دیکتاتوری‌های بزرگ در اتحاد جماهیر شوروی و چین بر زندگی میلیاردها نفر حاکم شد و در کمتر از یک قرن بالغ بر ۱۰۰ میلیون نفر را به کام مرگ کشاند. کشورهای کمونیستی برای به راه انداختن انقلاب جهانی خود تا آستانه جنگ هسته‌ای پیش رفتند و متفکران چپ‌گرا عامدانه به نابودی نهاد خانواده، نظم اجتماعی و اخلاق سنتی پرداختند.
پس کمونیسم چیست؟ چه هدفی دارد؟ چرا بشر را دشمن خود می‌داند؟ و چگونه می‌توانیم از چنگ آن بگریزیم؟
- کمونیسم شیطانی است که سخت به‌دنبال نابودی بشر است
«مانیفست کمونیسم» با این جمله شروع می‌شود: «شبحی اروپا را فراگرفته که شبح کمونیسم نام دارد.» استفاده از واژه «شبح» از سوی کارل مارکس بی‌دلیل نبود. در مقدمه این کتاب آمده که کمونیسم را نباید به‌عنوان جنبشی ایدئولوژیک، نظریه‌ای سیاسی یا تلاشی نافرجام برای ایجاد نظم نوین در مناسبات انسانی در نظر گرفت. ما باید کمونیسم را به‌عنوان شیطان در نظر بگیریم؛ شبحی اهریمنی که از دلِ تنفر، انحطاط و دیگر نیروهای بنیادین جهان هستی بیرون آمده است.
آفت کمونیسم با پایان جنگ سرد نه‌تنها همچنان به کشورهای سابقاً کمونیستی لطمه می‌زد، بلکه در سراسر جهان هم گسترش یافت. نفوذ ایدئولوژیکی کمونیسم باعث شد این شبح در مقیاس جهانی بر جامعه انسانی اثر بگذارد. بسیاری از مردم تحت تأثیر اندیشه‌های کمونیستی امکان تشخیص حق از باطل و تفکیک خیر و شر را از دست داده‌اند. توطئه شیطان تا حد زیادی به سرمنزل مقصود رسیده است.
- ابزار و شیوه‌های شیطان
انسان مخلوق خداوند است و همواره مورد لطف و عنایت او بوده است. شیطان به این موضوع واقف بود و از این‌رو درصدد نابودی ارتباط معنوی آنها برآمد تا نسل بشر را به تباهی بکشاند و مطمئن شود که انسان دیگر مورد لطف و عنایت خداوند قرار ندارد. شیطان در پی براندازی فرهنگی بوده که از سوی خداوند به بشر ارزانی شده است؛ با این هدف که بنیان اخلاقی انسان را سست کند و از این طریق او را به تباهی بکشاند تا دیگر شایسته رستگاری نباشد.
خیر و شر و امر الهی و شیطانی در وجود هرانسانی یافت می‌شوند. انسان می‌تواند به لحاظ اخلاقی دچار انحطاط شود یا با پرورش اخلاقیات به تعالی برسد. کسانی که به نیروی الهی ایمان دارند، می‌دانند که با تلاش برای پایبندی به رفتار و اندیشه اخلاقی می‌توانند امیال و اندیشه‌های نیک خود را به یاری الهی تقویت کنند و آن نیروی الهی هم متعاقباً امکان وقوع معجزات را فراهم می‌کند. نیروی الهی به ارتقای سطح اخلاقی انسان کمک می‌کند تا به انسانی والاتر تبدیل شود و درنهایت امکان بازگشت به بهشت را پیدا کند.
اما کسی که از نظر اخلاقی در مرتبه‌ای پایین قرار دارد، آکنده از خودخواهی است: امیال، طمع، جهالت و غرور. نیروی الهی هرگز چنین افکار و اعمالی را به رسمیت نمی‌شناسد، اما نیروی شیطانی آنها را در مرکز توجه قرار می‌دهد و به خودخواهی و شرارت دامن می‌زند. کسی که تحت تأثیر نیروی شیطانی به‌سمت انجام کارهای ناشایست کشانده شده است، مشکلات بیشتری برای خود می‌تراشد و بیش از پیش از نظر اخلاقی به ورطه تباهی سقوط می‌کند، تا جایی که چیزی جز جهنم انتظارش را نمی‌کشد.
اگر استانداردهای اخلاقی جامعه دچار فروپاشی شوند، شیطان با این هدف که بشر مرتکب گناهان بیشتری بود، مشکلات بیشتری به بار بیاورد و به ورطه نابودی کشیده شود، به روند سقوط سرعت می‌بخشد. شروع ناآرامی‌های اروپا در قرن هجدهم میلادی و افول اخلاقی جامعه فرصت مناسبی برای شیطان پدید آورد تا قدم‌به‌قدم امکان تشخیص حق و باطل را از انسان بگیرد و به خداناباوری، مادی‌گرایی، داروینیسم و فلسفه جدال دامن بزند.
شیطان، مارکس را به‌عنوان فرستاده خود برگزید. مارکس و همکارش، فریدریش انگلس، در «مانیفست کمونیست» در سال ۱۸۴۸ خواستار برچیده‌شدن اجباری مالکیت خصوصی، کسب‌و‌کارهای خصوصی، طبقات اجتماعی، ملت‌ها، ادیان و نهاد خانواده شدند. شکل‌گیری کمون ویرانگرِ پاریس در سال ۱۸۷۱ نخستین تلاش شبح کمونیسم برای قبضه قدرت بود.
پیروان مارکس می‌گفتند قدرت سیاسی مسئله اصلی علوم سیاسی مارکسیستی است. این گزاره هم درست و هم نادرست است. با شناخت اهداف نهایی کمونیسم متوجه می‌شویم که قدرت سیاسی در پیشبرد پروژه کمونیسم از برخی جهات اهمیت دارد و از جهات دیگر فاقد اهمیت است. قدرت سیاسی از آن جهت اهمیت دارد که شرایط را برای فساد گسترده بشر فراهم می‌کند. کمونیست‌ها با در اختیار داشتن اهرم قدرت می‌توانند ایدئولوژی‌شان را با خشونت اشاعه دهند و فرهنگ سنتی را در عرض چند دهه یا چند سال ریشه‌کن کنند. اما قدرت سیاسی از آن جهت فاقد اهمیت است که شیطان حتی بدون دسترسی به سازوکار حکومت به ابزارهای دیگری برای بهره‌گیری از نقاط‌ضعف و کاستی‌های انسان دسترسی دارد. حتی اگر کمونیست‌ها قدرت سیاسی نداشته باشند، کارگزاران زمینیِ شبح کمونیسم می‌توانند مردم را فریب دهند، جامعه را به خدمت بگیرند، زور بگویند، همه را سردرگم کنند و باورهای سنتی را با تضعیف نظم موجود و ایجاد آشوب تحریف کنند. کمونیسم برای دستیابی به سلطه جهانی از تاکتیک «تفرقه بیانداز و حکومت کن» بهره می‌گیرد.
- کمونیسم: ایدئولوژی شیطان
خداوند فرهنگی غنی برای اجتماع بشر بنیان نهاد که بر پایه ارزش‌های جهان‌شمول استوار است و راه را برای بازگشت بشر به بهشت هموار می‌کند. کمونیسم و فرهنگ سنتیِ الهی سازش‌ناپذیر هستند.
در قلب این شبح شیطانی به خداناباوری و مادی‌گرایی می‌رسیم؛ آمیزه‌ای از مفاهیم مربوط به فلسفه آلمانی، انقلاب اجتماعی فرانسه و اقتصاد سیاسی بریتانیا که در قالب یک مذهب سکولار به هم پیوند خورده‌اند تا جای امر الهی و باورهای متعارف دینی را بگیرند.
کمونیسم دنیا را به کلیسای خود تبدیل می‌کند و تمام جوانب زندگی اجتماعی را تحت کنترل خود درمی‌آورد. شیطان در افکار مردم رسوخ می‌کند و باعث می‌شود که علیه خداوند طغیان کنند و سنت را نادیده بگیرند. این‌گونه است که کمونیسمِ شیطانی انسان را به‌سمت نابودی خود سوق می‌دهد.
شیطان مارکس و دیگران را به‌عنوان کارگزار خود برگزید تا اصولی را که خداوند برای اجتماع انسانی وضع کرده به نابودی بکشاند. در شرق به انقلابی خشونت‌بار دامن زد و دولت خودکامه‌ای را روی کار آورد که سیاست و مذهب را درهم آمیخت و در غرب از طریق مالیات سنگین و بازتوزیع ثروت به تثبیت یک نظام کمونیستی مترقی و خشونت‌پرهیز کمک کرد. شیطان به‌دنبال این است که ایدئولوژی کمونیسم را در نظام‌های سیاسی اقصی‌نقاط جهان اشاعه دهد تا دولت‌ملت‌ها را تضعیف کند و هیئت حاکمه جهانی مورد نظر خود را روی کار بیاورد. این همان «بهشتِ روی زمین» است که کمونیست‌ها وعده‌اش را داده‌اند؛ جامعه‌ای اشتراکی و بدون طبقه، ملت، یا حکومت که براساس اصل «هرکسی به‌اندازه توانایی‌اش کار می‌کند و به‌اندازه نیازی که دارد از منابع جامعه سهم می‌برد» شکل می‌گیرد.
کمونیسم از ایده ساخت بهشتِ روی زمین استفاده می‌کند تا مفهوم خداناباورانه «ترقی اجتماعی» را اشاعه دهد. کمونیسم از مادی‌گرایی بهره می‌گیرد تا خواسته‌های معنوی انسان را تضعیف کند، ایدئولوژی کمونیستی را اشاعه دهد و بر مطالعات اجتماعی، فلسفه، علوم طبیعی و آموزه‌های دینی اثر بگذارد. کمونیسم مانند یک تومور بدخیم تکثیر می‌شود و تمام باورها از جمله باورهای الهی را از بین می‌برد، حاکمیت و هویت ملی و سنت‌های فرهنگی و اخلاقی انسانی را تضعیف می‌کند و انسان را به ورطه نابودی می‌کشاند. مارکس در «مانیفست کمونیست» می‌نویسد: «انقلاب کمونیستی قطعی‌ترین گسست از مناسبات سنتی مالکیت است. پس جای تعجب نیست که در مسیر پیشرفت خود به‌طور کامل از افکار سنتی فاصله می‌گیرد.» مارکس با این توضیحات توانسته عملکرد کمونیسم را در دو قرن گذشته به تصویر بکشد.
نظم اخلاقی از امر الهی سرچشمه می‌گیرد و اخلاقیات الهی جاودانه و تغییرناپذیر هستند. استانداردهای اخلاقی نباید به‌وسیله انسان تعیین شوند یا به دست او تغییر کنند. کمونیسم حکم مرگ اخلاق را صادر می‌کند و درصدد آن است که اخلاق انقلابی جعلی خود را به دست انسان نوینِ کمونیستی جایگزین آن کند. کمونیسم از روش‌های سلبی بهره می‌گیرد تا تمام وجوه مثبت سنت‌های بشری را از بین ببرد و زمینه را برای سلطه عوامل منفی فراهم کند.
قوانین سنتی از اخلاقیات نشأت می‌گیرند و برای صیانت از اخلاقیات شکل گرفته‌اند. کمونیسم سعی می‌کند اخلاقیات را از قانون جدا کند و آن را با تنظیم قوانین بدخواهانه و تفسیر شرورانه قوانین سنتی به‌سمت نابودی سوق دهد.
خداوند انسان را به مهربانی فرامی‌خواند، اما کمونیسم جدال طبقاتی به راه می‌اندازد و از خشونت و کشتار حمایت می‌کند.
خداوند خانواده را پایه و اساس اجتماع قرار داده است، اما کمونیسم خانواده را مظهر نظام سرمایه‌داری خصوصی می‌داند و آن را تهدید به نابودی می‌کند.
خداوند به انسان آزادی بخشیده تا ثروت‌اندوزی کند و زندگی بهتری برای خود بسازد، اما کمونیسم به‌دنبال این است که مالکیت خصوصی را از بین ببرد، دارایی مردم را مصادره کند، مالیات‌ها را افزایش دهد و سرمایه و اعتبار را در انحصار خودش نگه‌دارد تا بتواند کنترل کامل اقتصاد را به دست بگیرد.
خداوند شکل بایسته اخلاقیات، حکومت، قانون، جامعه و فرهنگ را بنیان نهاد، اما کمونیسم به دنبال این است که ساختار اجتماعی موجود را به‌شیوه‌ای قهرآمیز از مسیر اصلی خود منحرف کند.
خداوند هنر سنتی را به‌شکلی ویژه به انسان ارزانی داشت تا مفاهیم الهی از این طریق به نسل‌های بعد منتقل شوند. هنر سنتی یادآورِ زیبایی بهشت است، ایمان انسان را تقویت می‌کند، اخلاقیات را به تعالی می‌رساند و فضلیت را پرورش می‌دهد، اما کمونیسم انسان را به تحسین آثار تحریف‌شده مدرن تشویق می‌کند؛ آثاری که طبیعت الهی انسان را سرکوب می‌کنند و به نیروی ویرانگر شیطانی مجال بروز می‌دهند تا آشوب و بی‌نظمی برپا کند و دنیای هنر را با گسترش اندیشه‌های پست، زشت، ناهنجار، پلید و منحط به کنترل خود درآورد.
خداوند از انسان می‌خواهد در مواجهه با مخلوقات الهی متواضع و سرشار از حس احترام و شگفتی باشد. کمونیسم با چشم‌پوشی از جنبه شیطانی و خودبزرگ‌بینانه انسان، او را به سرکشی در برابر امر الهی ترغیب می‌کند و با تقویت سرشت اهریمنیِ مادرزادی و اجتناب‌ناپذیر بشر از ایده «آزادی» سوءاستفاده می‌کند تا به رفتارهایی دامن بزند که در قید و بند اخلاقیات نیستند و سنخیتی با شرافت و مسئولیت ندارند. کمونیسم از شعار «برابری» برای برانگیختن حسادت و خودپسندی انسان بهره می‌گیرد و میل انسان به شهرت و منافع مادی را شعله‌ور می‌کند.
کمونیست‌ها بعد از جنگ جهانی دوم امپراطوری نظامی و اقتصادی خود را گسترش دادند و بلوک کمونیستی و دنیای آزاد ده‌ها سال درحال نبرد و رقابت بودند. آموزه‌های کمونیسم در کشورهایی که تحت حاکمیت رژیم‌های کمونیستی بودند، به نوعی دین سکولار تبدیل شدند؛ مجموعه‌ای از باورهای تغییرناپذیر که به کتاب‌های درسی راه پیدا کردند. اما کمونیسم در دیگر کشورها با شکل و شمایل متفاوت نفوذ پیدا کرد.
- برداشت متافیزیکی از شیطان
مفهوم شیطان در این متن با نوعی قدرت ماوراءطبیعی سروکار دارد. درک ماهیت حقیقی کمونیسم، کلید درک هرج‌و‌مرجی است که شیطان در این دنیا به راه انداخته است.
شبح کمونیسم از دلِ نفرت بیرون آمده و از نفرتی تغذیه می‌کند که از عمق وجود انسان نشأت می‌گیرد.
شبح کمونیستی با ابلیس درهم آمیخته و این‌دو گاهی قابل تفکیک نیستند. از این‌رو، ضرورتی نمی‌بینیم که جداگانه به بررسی آنها بپردازیم.
تدابیر شیطان در شرق و غرب و در تمام حرفه‌ها و جنبه‌های زندگی به چشم می‌خورند. قدرت شیطان گاهی پراکنده است و گاهی یکپارچه و گاهی از این ترفند استفاده می‌کند و گاهی از ترفندی دیگر و درواقع الگوی رفتاری مشخصی ندارد. شبح کمونیسم آغازگرِ جنگ نامحدود علیه انسان بوده و دانشگاه، فرهنگ عمومی، امور اجتماعی و روابط بین‌الملل را به عرصه جنگ تبدیل کرده است.
انرژی ویرانگر شیطان از یک زمینه به زمینه دیگر منتقل می‌شود. برای نمونه، متعاقب آن‌که جنبش ضدجنگ ویتنام در دهه ۱۹۷۰ در غرب به حاشیه رفت، شبح کمونیسم جوانان سرکش را تحریک کرد تا انرژی‌شان را صرف فمینیسم، طرفداری از محیط‌زیست و قانونی‌سازی هم‌جنس‌گرایی کنند. شیطان از این مفاهیم استفاده کرد تا تمدن غرب را از درون به ورطه نابودی بکشاند.
شیطان انسان‌های بدطینت را به‌عنوان کارگزار و نماینده خود در دنیای فانی انتخاب می‌کند تا با نفوذ شبح کمونیسم از احساسات انسانی بهره بگیرند و انسان‌های مهربان و معصوم را با حرف‌های گمراه‌کننده جذب خود کنند. کمونیسم حس عدالت‌جویی و اخلاق‌مداری این افراد را تحت سلطه خود درمی‌آورد و آنها را به سرسخت‌ترین مدافعان خود تبدیل می‌کند.
کارگزاران شیطان، که عمدتاً به نقش خود واقف نیستند، همه‌جا دیده می‌شوند: از نخبگان و طبقه متوسط گرفته تا طبقات فرودست. از این‌رو، اقدامات شیطان گاهی در قالب انقلاب‌های از پایین به بالا، گاهی به‌صورت دسیسه‌های از بالا به پایین و گاهی در قالب اصلاحات از بالا متجلی می‌شوند.
شیطان تغییرشکل می‌دهد و هم‌زمان در مکان‌های مختلف حضور دارد. از موجودات و اشباح فرودست در ابعاد دیگر استفاده می‌کند تا کار خود را به سرمنزل مقصود برساند. این موجودات از انرژی مخرب انسان اعم از نفرت، ترس، یأس، غرور، طغیان، حسادت، شهوت، خشم، جنون، بطالت و غیره تغذیه می‌کنند. شیطان از پورنوگرافی و اعتیاد به مواد مخدر برای رسیدن به اهداف خود بهره می‌گیرد.
شیطان مرموز و سرشار از حیله است و از طغیان، شرارت و بدخواهی انسان برای رسیدن به اهداف خود بهره می‌گیرد. تا زمانی که افکارتان چنین ویژگی‌هایی داشته باشند، شیطان می‌تواند شما را در کنترل خودش نگه‌دارد. شاید فکر کنید به میل خودتان عمل می‌کنید، اما نمی‌دانید درواقع بازیچه دست شیطان هستید.
- شمایل متعدد شیطان
همان‌طور که شیطان را به نام‌های مختلف می‌شناسند، کمونیسم نیز به شکل‌های گوناگون ظاهر می‌شود. اهریمن از مواضع متناقض برای فریب مردم استفاده می‌کند: رژیم‌های خودکامه یا دموکراسی، اقتصاد دولتی یا اقتصاد آزاد، کنترل مطبوعات یا آزادی بیان، مخالفت با هم‌جنس‌گرایی در برخی کشورها یا قانونی‌کردن هم‌جنس‌گرایی در کشورهای دیگر، تخریب بی‌رویه محیط‌زیست یا حفاظت از محیط‌زیست و غیره.
گاهی از انقلاب خشونت‌آمیز حمایت می‌کند و گاهی انتقال قدرت صلح‌آمیز را ترجیح می‌دهد. ممکن است در قالب یک نظام سیاسی و اقتصادی یا به‌صورت یک گرایش ایدئولوژیک در حوزه فرهنگ و هنر متجلی شود. گاهی آرمان‌گرایانه و گاهی حساب‌شده و بی‌رحم عمل می‌کند. رژیم‌های کمونیستی خودکامه صرفاً یکی از مصادیق اهریمن هستند و مارکسیسم‌لنینیسم و مائوئیسم فقط یکی از جلوه‌های فریبکاریِ شیطان هستند.
از زمانی که ایده آرمان‌شهرِ سوسیالیسم در قرن هجدهم مطرح شد، جهان شاهد ظهور جریان‌های ایدئولوژیک مختلفی بوده است: سوسیالیسم علمی، سوسیالیسم فابیانی، سندیکالیسم، سوسیالیسم مسیحی، سوسیالیسم دموکراتیک، بشردوستی، سوسیالیسم محیط‌زیستی، سرمایه‌داری رفاهی، مارکسیسم‌لنینیسم و مائوئیسم. این ایدئولوژی‌ها بر دو نوع هستند: کمونیسم خشونت‌بار یا کمونیسم خشونت‌پرهیز. نوع دوم از راه نفوذ به‌تدریج وضع موجود را به چالش می‌کشد.
یکی از شیوه‌های فریبکاری شیطان، زمینه‌سازی در دو جبهه مخالفِ شرق و غرب است. کمونیسم ضمن یورش گسترده به شرق نقابی تازه بر چهره زد و مخفیانه به غرب راه پیدا کرد. انجمن فابیانی بریتانیا، حزب سوسیال دموکرات آلمان، انجمن انترناسیونال دوم فرانسه، حزب سوسیالیست در آمریکا و بسیاری دیگر از احزاب و سازمان‌های سوسیالیستی بذر تباهی را در خاک اروپای غربی و آمریکای شمالی کاشتند.
در طول جنگ سرد، پدیده اردوگاه‌های کار اجباری، کشتار، قحطی و پاکسازی در اتحاد جماهیر شوروی و چین، بعضی از غربی‌ها را به این نتیجه رساند که باید خوشحال باشند که هنوز در رفاه و آزادی به سر می‌برند. برخی از سوسیالیست‌ها به‌طور علنی خشونت اتحاد جماهیر شوروی را به دلایل بشردوستانه محکوم کردند که باعث شد خیلی‌ها در قبال آنها حالت دفاعی نگیرند.
اهریمنِ کمونیسم در غرب نقاب‌های مختلفی به چهره می‌زند و شعارهای گوناگونی سر می‌دهد؛ به‌طوری که مقابله با آن تقریباً غیرممکن است. مکاتب یا جنبش‌های زیر از کمونیسم نشأت گرفتند یا کمونیسم برای رسیدن به اهداف خود از آنها استفاده کرده است: لیبرالیسم، ترقی‌خواهی، مکتب فرانکفورت، نئومارکسیسم، نظریه انتقادی، پادفرهنگ دهه ۱۹۶۰، جنبش ضدجنگ، آزادی جنسی، قانونی‌سازی هم‌جنس‌گرایی، فمینیسم، محیط‌زیست‌گرایی، عدالت اجتماعی، نزاکت سیاسی، اقتصاد کینزی، مکاتب هنری آوانگارد و چندگانگی فرهنگی.
- سوسیالیسم: پیش‌درآمدِ کمونیسم
بسیاری از غربی‌ها سوسیالیسم و کمونیسم را دو مقوله جدا از هم می‌دانند که بستر لازم برای شکوفایی سوسیالیسم را فراهم می‌کنند. براساس نظریه مارکسیست‌لنینیست، سوسیالیسم پیش‌درآمدِ کمونیسم است.
مارکس در «نقد برنامه گوتا» در سال ۱۸۷۵ این ایده را مطرح کرد که کمونیسم یک فاز مقدماتی دارد و بعد از آن وارد فاز «پیشرفته» خود می‌شود. فریدریش انگلس هم در سال‌های پایانی عمرش با توجه به تغییر اوضاع بین‌المللی ایده «سوسیالیسم دموکراتیک» را مطرح کرد که در آن از انتخابات برای کسب قدرت سیاسی استفاده می‌شد. رهبران حزب سوسیال دموکرات و نظریه‌پردازان انجمن انترناسیونال دوم از ایده سوسیالیسم دموکراتیک استفاده کردند و احزاب چپ‌گرا را در بسیاری از کشورهای سرمایه‌داری بنیان نهادند. لنین بعدها تعریف واضحی از سوسیالیسم و کمونیسم ارائه کرد. او سوسیالیسم را پیش‌درآمدِ کمونیسم می‌دانست و معتقد بود که کمونیسم براساس سوسیالیسم توسعه می‌یابد. از این‌رو، بدیهی است که سوسیالیسم همیشه بخشی از مارکسیسم و جنبش کمونیستی بین‌المللی به‌شمار می‌رود. مالکیت عمومی و اقتصاد سوسیالیستی بخشی از مقدمات کمونیسم هستند.
سوسیالیسم همیشه پیش‌نیازِ مارکسیسم و جنبش جهانی کمونیسم بوده است. شاخه‌های سوسیالیسم یا آموزه‌های جناح چپ در غرب روی کاغذ هیچ ارتباطی با کمونیسم ندارند، اما همگی زیرشاخه کمونیسم خشونت‌پرهیز هستند. احزاب چپ‌گرا در غرب به‌جای انقلاب خشونت‌آمیز از طریق انتخابات به قدرت می‌رسند. اخد مالیات سگنین همان نقشی را ایفا می‌کند که مالکیت مستقیم دولت در رژیم‌های کمونیستی دارد. خدمات رفاهی گسترده هم جایگزین اقتصاد مدوّن شده‌اند. ایجاد دولت رفاه بخش مهمی از روند تحقق سوسیالیسم در کشورهای غربی است.
از این‌رو، برای درک خطرات کمونیسم و سوسیالیسم نمی‌توان صرفاً به خشونت و کشتار رژیم‌هایی استناد کرد که از این‌دو پیروی می‌کنند. کمونیسم تمامیت‌خواه با سوسیالیسمی که روی کاغذ به‌دنبال خشونت نیست ارتباط تنگاتنگی دارد. کمونیسم برای رسیدن به مرحله پیشرفته خود به یک پیش‌درآمد نیاز دارد؛ درست همان‌طور که موجودات زنده به‌تدریج تکامل پیدا می‌کنند. اگر کشوری آزاد ناگهان به رژیمی تمامیت‌خواه تبدیل شود، شکاف میان شعار و واقعیت مردم را شوکه خواهد کرد. خیلی‌ها شورش می‌کنند یا دست‌کم به‌شکل غیرمستقیم مقاومت خواهند کرد. حفظ قدرت در این شرایط برای رژیم تمامیت‌خواه پرهزینه خواهد بود و احتمال دارد که حکومت برای سرکوب مقاومت دست به کشتار گسترده بزند؛ درست مانند اتفاقی که در اتحاد جماهیر شوروی و چین رخ داد.
برخلاف رژیم‌های تمامیت‌خواه، سوسیالیسم در کشورهای دموکراتیک به‌تدریج و با وضع قانون آزادی‌های عمومی را محدود می‌کند، درحالی‌که مردم مانند غورباقه آب‌پز متوجه چیزی نمی‌شوند. ایجاد یک نظام سوسیالیستی ممکن است سال‌ها یا حتی چند نسل به طول بیانجامد. مردم در این مدت به‌تدریج نسبت به این روند بی‌تفاوت می‌شوند و به سوسیالیسم عادت می‌کنند که درمجموع به چرخه فریبکاری دامن می‌زند. هدف نهایی جنبش‌های سوسیالیستی که به‌تدریج و از طریق روش‌های به‌اصطلاح «قانونی» در دستور کار قرار می‌گیرد، تفاوتی با جنبش‌های خشونت‌طلب ندارد.
امروزه برخی از دولت‌های چپ‌گرای غربی از مفهوم «خیر عمومی» بهره می‌گیرند تا مردم را مجاب کنند از خیرِ آزادی‌های فردی خود بگذرند. شهروندان در این کشورها از آزادی‌های سیاسی قابل‌توجهی برخوردارند، چرا که سوسیالیسم هنوز به یک نظام سیاسی قدرتمند تبدیل نشده است. با این‌حال، سوسیالیسم تغییرناپذیر نیست. کشورهای سوسیالیستی برابری را هدف اصلی خود می‌دانند و آزادی مردم را به‌نام پیشرفت و ترقی محدود می‌کنند. سوسیالیسم ناچاراً به کمونیسم منتهی می‌شود و حق و حقوق مردم را پیوسته سلب می‌کند و سرانجام چیزی جز یک رژیم خودکامه و مستبد باقی نمی‌ماند.
سوسیالیسم با استفاده از اهرم قانون از ایده تضمین حقوق برابر بهره می‌گیرد، اما درعمل ارزش‌های اخلاقی را به حاشیه می‌راند و مردم را از آزادی و گرایش به‌سوی خوبی محروم می‌کند. مردم در شرایط عادی از نظر باورهای مذهبی، استانداردهای اخلاقی، سواد فرهنگی، سوابق تحصیلی، هوش، استعداد، پشتکار، احساس مسئولیت، اراده، نوآوری، کارآفرینی و غیره با هم تفاوت دارند. مطمئناً برای ایجاد برابری نمی‌توانیم افرادی را که در سطوح پایین‌تر قرار دارند، به‌طور ناگهانی به سطوح بالا برسانیم. از این‌رو، سوسیالیسم کسانی را که در سطوح بالاتر قرار دارند به‌شکل دستوری محدود می‌کند. سوسیالیسم غربی از مفاهیم «مبارزه با تبعیض» «بی‌طرفی ارزشی» یا «نزاکت سیاسی» استفاده می‌کند تا توانایی بنیادین انسان برای تشخیص حق و باطل را هدف بگیرد. این اقدام مصداق ازبین‌بردن اخلاق است که با قانونی‌شدن و عادی‌سازی شیوه‌های مبارزه با خداباوری و کفرگویی، انحرافات جنسی، هنر شیطانی، پورنوگرافی، قمار و مصرف مواد مخدر همراه بوده است. از این‌رو، کسانی که به خدا ایمان دارند و می‌خواهند از نظر اخلاقی رشد کنند، با نوعی تبعیض معکوس روبه‌رو می‌شوند؛ تبعیضی که ابتدا آنها را به حاشیه می‌راند و درنهایت از جامعه حذف‌شان می‌کند.
- برداشت‌های رویاپردازانه از کمونیسم
بسیاری از غربی‌ها درباره کمونیسم رویاپردازی می‌کنند، اما هرگز در کشورهای کمونیستی سکونت نداشته و چنین رنجی را تجربه نکرده‌اند. از این‌رو، درکی از خروجی کمونیسم ندارند. بسیاری از روشنفکران، هنرمندان، روزنامه‌نگاران، سیاستمداران و دانشجویان جوان کشورهای غیرکمونیستی در طول جنگ سرد به‌عنوان گردشگر و توریست به روسیه، چین یا کوبا سفر کردند و چیزی که به چشم دیدند- یا اجازه داشتند ببینند- با واقعیت زندگی مردم تفاوت داشت.
کشورهای کمونیستی در فریب‌دادن خارجی‌ها استاد بودند. هرآن‌چه که مسافران خارجی می‌دیدند- از روستاها و کارخانه‌ها گرفته تا مدارس، بیمارستان‌ها، مراکز نگهداری از کودکان و زندان‌ها- متناسب با ذائقه آنها طراحی شده بود. کارکنان بخش پذیرش و راهنمایان سفر همگی عضو حزب کمونیست بودند یا از نظر سیاسی جزو خودی‌ها محسوب می‌شدند. بازدیدها از قبل هماهنگ شده بودند. از مسافران با گل و شراب، رقص و آواز، ضیافت‌های باشکوه و حضور کودکان خردسال و خندان و مقامات رسمی استقبال می‌شد. سپس آنها را به دیدن افرادی می‌بردند که سخت مشغول کار بودند، اما آزادانه و مانند افراد عادی با هم گفت‌وگو می‌کردند. گاهی هم به دیدن دانش‌آموزانی می‌رفتند که مشغول درس‌خواندن بودند یا در مراسم عروسی حضور می‌یافتند.
چیزی که به آنها نشان نمی‌دادند، دادگاه‌های فرمایشی، صدور احکام دسته‌جمعی، اعدام‌های خودسرانه، اعتراف اجباری، آدم‌ربایی، شست‌وشوی مغزی، حبس انفرادی، اردوگاه‌های کار اجباری، کشتارهای جمعی، غصب اموال و اراضی، قحطی، کمبود خدمات عمومی، فقدان حریم خصوصی، استراق سمع، نظارت و مراقبت دائمی، زیر نظر گرفتن افراد از سوی همسایه‌ها و خبرچین‌ها، مناقشات سیاسی بی‌رحمانه در میان رهبران و تجمل‌گرایی افراطی نخبگان حاکم بود. آنها اجازه نداشتند رنج و محنت مردم عادی را از نزدیک ببینند.
مسافران این صحنه‌سازی‌ها را به اشتباه به‌عنوان روال عادی کشورهای کمونیستی در نظر می‌گرفتند و کمونیسم را از طریق کتاب، مقاله و سخنرانی در غرب ترویج می‌کردند. بسیاری از آنها نمی‌دانستند فریب خورده‌اند. بعضی‌ها متوجه کاستی‌ها شدند، اما در دام دیگری افتادند: آنها خود را همراه و همدلِ این جریان دیدند و به این باور رسیدند که مانند چینی‌ها نباید مشکلات داخلی را در برابر خارجی‌ها جار بزنند. می‌گفتند کشتار، قحطی و سرکوبِ کشورهای کمونیستی بخشی از هزینه گذار به کمونیسم است. می‌دانستند مسیر منتهی به کمونیسم منحرف شده است، اما آینده را روشن می‌دیدند. از آن‌جا که افشای حقیقت باعث رسوایی «پروژه سوسیالیستی» می‌شد، حاضر نشدند حقیقت را به زبان بیاورند. شجاعتِ بیان حقیقت را نداشتند و بی‌شرمانه سکوت کردند.
در آرمان کمونیسم همه «آزاد و برابر» هستند و جایی برای سرکوب یا سلب مالکیت وجود ندارد، همه‌چیز فراوان است، هرکسی در این بهشتِ روی زمین به‌اندازه توانایی‌اش کار می‌کند و به‌اندازه نیازی که دارد از منابع جامعه سهم می‌برد و همه می‌توانند آزادانه در مسیر رشد و پیشرفت قدم بردارند. چنین جامعه‌ای فقط در عالم رویا وجود دارد و شیطان از این رویا به‌عنوان طعمه برای فریب انسان استفاده کرده است.
قدرت درعمل در دست گروه کوچکی از خواص قرار دارد. کمونیسم واقعی دستگاهی خودکامه و تمامیت‌خواه است که طبق میل یک جمع کوچک کنترل می‌شود؛ جمعی که از انحصار خود در قدرت برای سرکوب، حکمرانی ظالمانه و محرومیت مردم بهره می‌گیرد. برخی از کشورهای سوسیالیستی هنوز به این مرحله نرسیده‌اند و این‌طور به‌نظر می‌رسد که میانه‌رو باشند. اما وقتی شرایط مهیا شود، همه تغییر می‌کنند و هواداران زودباورِ آرمان‌شهر سوسیالیستی متوجه می‌شوند که برای پشیمانی دیر است.
- زوال فرهنگ و اخلاقیات
شیطان با گماردن عوامل خود در عرصه‌ها و کشورهای مختلف باعث شده که انسان‌های ناآگاه و زودباور با سرعت بیشتری در مسیر تباهی قدم بردارند.
کمونیسم به مردم می‌آموزد که خداباوری را کنار بگذارند و وجود امر الهی را انکار کنند. کمونیسم از بیرون به دین و مذهب حمله می‌کند و هم‌زمان مردم را به این سمت سوق می‌دهد که مذهب را از درون به تباهی بکشانند. مذهب به مقوله‌ای سیاسی تبدیل می‌شود، شکل تجاری به خودش می‌گیرد و دستمایه سرگرمی می‌شود. بسیاری از روحانیون که از نظر اخلاقی فاسد هستند، تفسیر نادرستی از متون مذهبی ارائه می‌دهند و پیروان خود را گمراه می‌کنند. آنها بعضاً تا جایی پیش می‌روند که با اعضای کلیسا رابطه جنسی برقرار می‌کنند یا حتی کودکان را مورد آزار جنسی قرار می‌دهند.
این اوضاع آشفته مؤمنان صالح را مستأصل کرده است. ایمان راسخ به خداوند تا یک قرن پیش نشانه شایستگی اخلاقی بشر بود. اکنون مؤمنان را احمق و خرافاتی می‌نامند. از این‌رو، مؤمنان باورهای خود را نزد کسی بازگو نمی‌کنند و از ترس این‌که مورد تمسخر قرار بگیرند، حتی در بین دوستان خود هم چیزی نمی‌گویند.
یکی دیگر از اهداف اصلی کمونیسم تخریب نهاد خانواده بوده که برای این کار از ایده‌هایی مانند برابری جنسیتی و «تقسیم ثروت و همسر» استفاده کرده است. در قرن بیستم شاهد ظهور جنبش‌های فمینیستی مدرن بودیم که از آزادی‌عمل جنسی، نفی تفاوت‌های جنسیتی، نقد شدید «پدرسالاری» و تضعیف جایگاه پدر در خانواده دفاع می‌کردند. آنها تعریف ازدواج را تغییر دادند، هم‌جنس‌گرایی را قانونی کردند و به آن مشروعیت بخشدند، حق طلاق و سقط‌جنین را ترویج دادند و از سیاست‌های رفاه اجتماعی برای حمایت از پدران و مادران تنها استفاده کردند. تمام این اقدامات منجر به فروپاشی نهاد خانواده شد و به افزایش فقر و جرم و جنایت انجامید که یکی از هولناک‌ترین تغییرات اجتماعی چند دهه اخیر بوده است.
اگر به حوزه سیاسی نگاه کنیم، می‌بینیم که رژیم‌های کمونیستی با دیکتاتوری سرسختانه خود سرپا مانده و سیاست‌های حزبی در جوامع آزاد به نقطه بحرانی رسیده‌اند. کمونیسم از شکاف‌ها و کاستی‌های موجود در نظام‌های حقوقی و سیاسی کشورهای دموکراتیک استفاده کرده تا احزاب سیاسی مهم را تحت تأثیر بگذارد. سیاستمداران برای پیروزی در انتخابات به ترفندهای کثیف متوسل شدند و وعده‌هایی دادند که نمی‌توانستند به آنها جامه عمل بپوشانند. نتیجه اشاعه کمونیسم این بوده که احزاب سیاسی در اقصی‌نقاط جهان اغلب در سمت چپ طیف‌های سیاسی قرار می‌گیرند و از اخذ مالیات سنگین، اختصاص بودجه بیشتر برای رفاه اجتماعی، دولت بزرگ‌تر و مداخله‌گرایی حمایت می‌کنند و به دنبال این هستند که تمام این‌ها را به‌شکل قانون دربیاورند. دولت نقش مهمی در شکل‌گیری جامعه دارد. اگر دولت چپ‌گرا باشد، راه نفوذ ایدئولوژی چپ در جامعه هموار می‌شود که با شستشوی مغزی جوانان به انتخاب کاندیداهای چپ‌گرا می‌انجامد.
آموزش عالی هم که قرار است خرد و فرهنگِ نسل‌های گذشته را به نسل‌های بعد منتقل کند، از مسیر اصلی خود منحرف شده است. شبح کمونیسم در نیمه نخست قرن بیستم زمینه نابودی سیستماتیک نظام آموزشی را فراهم کرد. چین، که به داشتن تمدنی کهن و غنی شهرت داشت، پیش از تأسیس رسمی حزب کمونیست چین با ظهور جنبش فرهنگ نو مواجه شد. این جنبش به‌دنبال درهم‌شکستن پیوند مردم با سنت‌های چینی بود. متعاقب آن‌که کمونیست‌ها قدرت را به دست گرفتند، نظام آموزشی کشور را ملی و ایدئولوژی حزب را وارد کتاب‌های درسی کردند. به این ترتیب، جوانان چینی نسل به نسل به «توله‌گرگ‌های» درنده تبدیل شدند. این اصطلاح به افرادی اطلاق می‌شود که تحت لوای نظام کمونیستی رشد می‌کنند و آن‌چنان شست‌وشوی مغزی می‌شوند که از دشمنان طبقاتی متنفر باشند و جان‌شان را بگیرند.
شبح کمونیسم در غرب جنبش آموزش پیشرفته را به راه انداخت و کنترل فلسفه، روانشناسی، تعلیم و نظام آموزشی را تحت لوای «علم و پیشرفت» به دست گرفت و معلمان و مدیران آموزشی را شستشوی مغزی داد. باورهای متعارف و اخلاقیات سنتی از دروس دبیرستان حذف شدند، استانداردهای علمی تنزل یافتند تا دانش‌آموزان حساب و کتاب یاد نگیرند و نتوانند آن‌طور که باید از عقل سلیم خود برای داوری استفاده کنند و خداناباوری، تئوری تکامل، مادی‌گرایی و فلسفه تضاد طبقاتی به‌تدریج به دانش‌آموزان القا شد.
متعاقب ظهور پادفرهنگ دهه ۱۹۶۰، حامیان نزاکت سیاسی به پلیسِ افکار بدل شدند و معلمان را مجبور کردند که باورهای گمراه‌کننده‌شان را به دانش‌آموزان القا کنند. اکنون دانش‌آموزان درحالی فارغ‌التحصیل می‌شوند که استاندارد اخلاقی محکمی ندارند، فاقد پشتوانه فرهنگی هستند و از عقل سلیم و حس مسئولیت‌پذیری برخوردار نیستند. آنها به‌ناچار به‌شکل کورکورانه از دیگران پیروی می‌کنند و در سراشیبیِ انحطاط جامعه با جمع همراه می‌شوند.
مصرف مواد مخدر و جرم و جنایت در جامعه افزایش یافته است، فضای رسانه مملوء از محتوای جنسی و خشونت‌آمیز است، دنیای هنر زشتی‌های مشمئزکننده را زیبا جلوه می‌دهد و فرقه‌های شیطانی و مرموز جولان می‌دهند. نسل جوان کورکورانه ستاره‌های سینما و تلویزیون را تحسین می‌کند، وقت خود را در بازی‌های آنلاین و شبکه‌های اجتماعی هدر می‌دهد و درنهایت مأیوس و سرخورده می‌شود. خشونت‌های بی‌منطق و اقدامات تروریستی، مردم را نگران امنیت جهان و سرنوشت خود کرده است.
- بازگشت به‌سوی خداوند و سنت
تمدن بشری از سوی خداوند به انسان ارزانی شده است. تمدن چینی شاهد رونق دودمان هان و تانگ بود و تمدن غرب در رنسانس به اوج خود رسید. اگر انسان بتواند تمدنی را که خداوند به او ارزانی داشته پابرجا نگه‌دارد، می‌تواند ارتباط معنوی خود را با خداوند حفظ کند و در زمان بازگشت معنویت به دنیای انسانی درک بهتری از تعالیم الهی داشته باشد. اگر انسان فرهنگ و سنت خود را نابود کند و اخلاقیات به تباهی کشیده شود، دیگر هیچ درکی از تعالیم الهی نخواهد داشت؛ زیرا بار گناهانش به‌شدت سنگین می‌شود و اندیشه‌های او از رهنمودهای الهی فاصله می‌گیرد. این وضعیت برای نسل بشر خطرناک است.
این دوران هم عصر نومیدی است و هم امید. کسانی که به خدا ایمان ندارند، عمرشان را با لذت‌های مادی و زودگذر سپری می‌کنند. اما کسانی که به خدا ایمان دارند، در سردرگمی و اضطراب چشم‌به‌راهِ بازگشت او هستند.
کمونیسم آفتِ بشریت است. هدف کمونیسم این است که نسل بشر را به ورطه نابودی بکشاند و برنامه خاص و دقیقی هم برای این کار دارد. این توطئه‌چینی آن‌چنان موفق بوده که تقریباً به سرمنزل مقصود رسیده و درحال‌حاضر شیطان بر جهان حکم می‌راند.
خرد کهنِ بشر به ما می گوید: یک اندیشه درست بر صد اندیشه شیطانی می‌چربد و زمانی که سرشت الهی انسان متجلی شود، جهان به لرزه درخواهد آمد. شیطان به‌ظاهر نیرومند است، اما در پیشگاه خداوند قدرتی ندارد. اگر انسان بتواند به صداقت، مهربانی، نیکخواهی، رواداری و بردباری ادامه دهد، مورد لطف و عنایت خداوند قرار می‌گیرد و شیطان سلطه‌ای بر او نخواهد داشت.
لطف و عنایت آفریدگار بی‌حد و اندازه است و هرکسی می‌تواند خودش را از نابودی برهاند. اگر انسان بتواند سنت را احیا کند، اخلاقیات را به تعالی برساند و به ندای مهربانانه آفریدگار و تعالیم نجات‌بخش او توجه کند، می‌تواند به سلامت از سد شیطان عبور کند، در مسیر رستگاری و رهایی قدم بردارد و رهسپار سرنوشت خود شود.
