فرزندانتان را با ویژگی‌‌های عمیق اخلاقی تربیت کنید: ۷ سال اول زندگی

به عنوان پدر و مادر، دوست داریم و می‌‌‏خواهیم که از فرزندانمان محافظت کنیم. همچنین می‌‌‏خواهیم که در زندگی آینده‌‌‏شان خوشحال و موفق باشند. بدین منظور، یکی از مهم‌‌‏ترین کارهایی که می‌‌‏توانیم انجام دهیم این است که به آنها کمک کنیم تا بنیان اخلاقی را عمیقا رشد دهند؛ بنیانی که ریشه در تقوا و خردشان داشته باشد.

این کار آسانی در فرهنگ امروزی نیست؛ زیرا جهانی که فرزندان ما امروزه با آن مواجه‌‌‏اند، به طرزی وحشتناک پیچیده و از لحاظ سرعت سریع است. خیلی بیشتر از جهانی که نسل‌‌‏های گذشته در سال‌‌‏های اولیه زندگی‌‌‏شان با آن مواجه بودند. ظهور اینترنت و شبکه‌‌‏های اجتماعی، اساس اجتماع، طرز تفکر مردم، احساس و برخوردهای متقابل‌‌‏شان را تغییر داده است.

البته این تغییرات، فوائد و چیزهای مثبتی هم داشته؛ اما بسیاری از جنبه‌‌‏های منفی را نیز به همراه داشته است. از آزار‌‌‏های روانی در شبکه‌‌‏های اجتماعی گرفته تا مقدار بی‌‌‏نهایت ایده‌‌‏ و چیزهای پریشان کننده، تاریک و حتی خطرناک و منزجر کننده که فقط با یک کلیک، شما با تفکرات خام و ناپخته و حتی خطرناک مواجه می‌‌‏شوید.

بمنظور مواجه با چالش‌‌‏های زندگی مدرن و تقویت توان بالقوه برای رویارویی با آن، بچه‌‌‏ها نیاز دارند که قوی‌‌‏تر و آگاه‌‌‏تر از همیشه باشند. باید قادر باشند تا در برابر وسوسه وقت گذرانی در فیس بوک و بازی‌‌‏های ویدئویی مقاومت کنند؛ آنچه را که در یک رابطه رمانتیک و عاشقانه مناسب است را بفهمند؛  همانند رییس یک مجموعه باشند که برای حفظ مجموعه باید بتوانند از برخی منافع چشم پوشی کنند. سختی‌‌‏ها را به عنوان فرصت‌‌‏هایی برای قوی‌‌‏تر شدن در نظر گیرند، و نهایتا قادر باشند ویژگی‌‌‏ها و فضیلت‌‌‏های اخلاقی همچون نیک‌‌‏خواهی و حقیقت را بیشتر از شهرت و نفع شخصی گرامی بدارند. مطمئنا روش‌‌‏هایی برای انجام این کار وجود دارد.

چگونه فرزندانمان را تربیت کنیم تا انسان‌‌‏های خوبی شوند؟

روش‌‌‏های زیادی برای این کار وجود دارد و جواب این سوال می‌‌‏تواند از درون قلب هر پدر و مادری بیرون بیاید و تجلی آن در فعالیت‌‌‏های زیر دیده شود: مراقبت‌‌‏هایی که از فرزندان می‌‌‏کنند، فداکاری‌‌‏ها، عشق به فرزندان، تلاش‌‌‏های صادقانه‌‌‏ای که والدین برای آنچه که درست است از خود نشان می‌‌‏دهند و سعی می‌‌‏کنند که خود الگوی خوبی برای بچه‌‌‏های شان باشند. البته این طور نیست که فقط عشق ورزیدن به بچه‌‌‏ها برای آنها کافی باشد؛ بلکه بچه‌‌‏ها نیاز به داشتن حد و مرز، راهنمایی، و انضباط و تربیت شدن هم دارند. ما روزانه به عنوان یک والد با تصمیمات کوچکی در مورد بچه‌‌‏ها مواجهه می‌‌‏شویم که نهایتا تجارب کودکی آنها را می‌‌‏سازد.

برای اینکه این تصمیمات درست و با دانش کافی گرفته شوند، دانستن و شناخت چگونگی رشد کودکان  مهم است. در کتاب «شما اولین معلم فرزندتان هستید»، راهیما بلدوین دنسی، نویسنده و معلم پیش دبستانی می‌‌‏نویسد که بهترین تصمیمات، با از یک دید کلی به مساله نگریستن صورت می‌‌‏گیرد. او می گوید:«ما الان باید دید و نگرش‌‌‏مان را نسبت به چگونگی رشد بچه‌‌‏ها تغییر بدهیم و رشد آنها را در ابعاد مختلف فیزیکی، روحی و عقلی و حتی بعد اخلاقی و معنوی که کمتر ملموس است، مد نظر قرار دهیم. به محض آنکه ما شروع به درک بچه‌‌‏ها در ابعاد مختلف رشدی و چگونگی عملکرد آنها در این ابعاد بکنیم، آنگاه تصمیمات درستی می‌‌‏توانند گرفته شوند.»

برای شناخت بچه ها، ما معمولا از مطالعه کتاب و گوش دادن به نظرات کارشناسان استفاده کرده‌‌‏ایم، که مطمئنا روش خوبی است، اما وقت گذاشتن برای آنکه آنها را به آرامی و با عشق تماشا کنیم نیز یک روش قدرتمند برای شناخت و درک بچه‌‌‏ها است. همچنین خیلی مهم است که ما متوجه شویم که آیا در مقابل رفتارهای آنها، عکس العمل‌‌‏های نامناسبی همچون فریاد کشیدن یا غر زدن از خود نشان می‌‌‏دهیم.»

در کتاب «کار کردن با بچه‌‌‏های مضطرب، عصبی و افسرده»،  هنینگ کوهلر، نویسنده و درمانگر  توضیح داد که چگونه با روش‌‌‏هایی مبنی بر اخلاقیات توانسته است کارهای درمانی روی بچه‌‌‏ها را سرعت بخشد. کوهلر به والدین توصیه می‌‌‏کند برای شناخت درست از فرزندان «حداقل یک بار در روز با عشق و مهربانی به فرزندشان نگاه کنند.»

بر اساس نظرات فیلسوف و معلم اطریشی، رادولف استینر (موسس آموزش حرکتی رادولف)، «احترام گذاشتن به بچه ها» به عنوان موجوداتی با‌‌‏عزت و معنوی، حق  آنها و نقطه شروع تربیت آنهاست.

وی می‌‌‏نویسد: «یکی از جنبه‌‌‏های عشق ورزیدن، تمرین مداوم برای غلبه بر داوری‌‌‏های فرد نسبت به خودش، خواسته‌‌‏ها، انتظارات و مفاهیم عادی فرد است.»

به گفته او «اگر ببینید وقتی کودک نوپایتان بدون آنکه پایش را درست بر روی زمین بگذارد دارد راه می‌‌‏رود، چه احساسی پیدا می‌‌‏کنید؟ آیا ناراحت می‌‌‏شوید یا آنکه احساسی مملو از محبت و مهربانی نسبت به ضعف‌‌‏های کودک در شما ایجاد می‌‌‏شود. اگر این حس در شما بجای خشم و تعارض ایجاد شود، نشان می‌‌‏دهد که شما دارید در مسیر تربیتی درست قدم می‌‌‏زنید.»

مطالب دیگر:

حزب کمونیست چین در حین اپیدمی، نوجوانان را وادار می‌کند تا به سازمان‌های جوانان این کشور ملحق شوند

فاصله اجتماعی : ابزاری برای مبارزه با ویروس کرونا

حجم سوزاندن اجساد و تحویل خاکستر مردگان، فراتر از آمار رسمی مرگ و میر ویروس در چین

عشق مادربزرگ (داستان، قسمت دوم)