مستندی با عنوان «دختر انقلاب» به کارگردانی و تهیهکنندگی آلینا فرناندز روئلتا، دختر فیدل کاسترو، در تاریخ ۱۰ آوریل ۲۰۲۶ در جشنواره فیلم میامی به نمایش درآمد؛ اثری که روایتهایی شخصی از نسلهای مختلف تبعیدیان کوبایی را درباره آوارگی، آسیبهای مشترک و جستوجوی آزادی به تصویر میکشد.
آلینا فرناندز روئلتا، که از منتقدان صریح حکومت کمونیستی کوبا به شمار میرود، پیش از اکران فیلم گفت: «ما در شرایطی هستیم که ممکن است تغییر رخ دهد.» او همچنین ابراز امیدواری کرد این مستند بتواند «تصویری واقعی از ماهیت کوبا و حاکمان آن» به مخاطبان آمریکایی ارائه دهد.
این مستند با حضور تبعیدیان، پناهندگان و زندانیان سیاسی سابق ساخته شده و بسیاری از آنها، مانند دختر کاسترو، معتقدند که تغییر حکومت در کوبا همین حالا هم دیر شده است. در پایان نمایش فیلم، جمعیتی حدود ۲۰۰ نفر از حاضران با تشویق ایستاده از آن استقبال کردند.
یکی از حاضران در نشست پرسش و پاسخ پس از نمایش فیلم گفت: «مردم واقعاً از تاریخ کوبا چیزی نمیدانند» و از سازندگان برای بازتاب این روایتها قدردانی کرد. فرد دیگری نیز تأکید کرد که اهمیت پیام فیلم زمانی دوچندان میشود که این روایت از زبان «دختر خود فیدل کاسترو» بیان میشود.
در این مستند، بازیگر نقش جوانی آلینا فرناندز نیز گفت این پروژه «زندگی او را تغییر داده» و آنچه در فیلم روایت میشود «واقعی است و سالهاست در حال وقوع است.»
این مستند علاوه بر روایت تأثیرات حکومت کمونیستی بر نسلهای مختلف، به موضوعاتی چون هویت، از دست دادن وطن و تلاش برای حفظ عشق به سرزمینی که دیگر وجود پیشین خود را ندارد نیز میپردازد.
افزایش فشارها
روئلتا و کارگردان فیلم، تدیوس ماتولا، گفتند زمانبندی نمایش این مستند که سه سال طول کشیده، کاملاً تصادفی بوده و همزمان با افزایش فشارهای ایالات متحده بر حکومت کوبا رخ داده است.
روئلتا گفت: «این در یک زمان خاص اتفاق افتاد. برنامهریزیشده نبود؛ فقط شرایط به انتشار پیام کمک میکند.»
در ماههای اخیر، کوبا در پی محاصره نفتی با خاموشیهای سراسری متعددی روبهرو شده که گاهی چندین روز ادامه داشته است.
در همین حال، مقامهای ارشد آمریکایی بهطور فزایندهای اشاره میکنند که کوبا ممکن است هدف بعدی سیاستهای دولت دونالد ترامپ باشد؛ دولتی که پس از عملیات نظامی موفق در ونزوئلا، از جمله بازداشت نیکلاس مادورو و همسرش، و نیز جنگ علیه جمهوری اسلامی، جسورتر شده است.
دونالد ترامپ در ۸ مارس پس از آنکه این کشور تأمینکننده اصلی نفت و متحد خود، مادورو، را از دست داد، گفت کوبا «به پایان خط رسیده است». تنها چند روز بعد، او احتمال تصرف این کشور توسط آمریکا را مطرح کرد و گفت: «ممکن است یک تصرف دوستانه باشد؛ ممکن است نباشد.»
او در ۱۷ مارس نیز به خبرنگاران گفت: «فکر میکنم این افتخار را خواهم داشت که کوبا را در اختیار بگیرم. این افتخار بزرگی است. اینکه آن را آزاد کنم یا در اختیار بگیرم، فکر میکنم هر کاری بخواهم میتوانم انجام دهم.»
مارکو روبیو، وزیر امور خارجه آمریکا که اصالتی کوبایی دارد، در ۱۷ مارس گفت: «کوبا اقتصادی دارد که کار نمیکند و نظام سیاسی و حکومتیای که قادر به اصلاح آن نیست.» او در ۳۱ مارس نیز این موضع را تکرار کرد و افزود: «کوبا به دو چیز نیاز دارد: اصلاحات اقتصادی و اصلاحات سیاسی. بدون تغییر نظام حکومتی، اقتصاد آن اصلاح نخواهد شد.»
او همچنین در واکنش به تهدید کوبا مبنی بر اقدام تلافیجویانه در صورت عملیات آمریکا گفت: «باشه، حتماً» و افزود که چندان به سخنان رهبر کوبا، میگل دیاز-کانل، توجهی ندارد.
حمایت کوبایی-آمریکاییها
بسیاری از کوبایی-آمریکاییها از این مواضع حمایت کردهاند. در ۲۵ مارس، هزاران نفر در تجمع «کوبای آزاد» در فلوریدا شرکت کردند و شعارهایی مانند «کوبا بعدی است» و «آزادی» سر دادند.
یکی از حاضران گفت برای اصلاح وضعیت کوبا، رهبران این کشور «یا باید کنار بروند یا بمیرند.»
کارگردان فیلم نیز گفت داستان روئلتا نهتنها درباره تأثیر حکومت کمونیستی بر نسلهاست، بلکه درباره باز یافتن هویت فردی و این پرسش است که «چگونه میتوان همچنان سرزمین خود را دوست داشت، وقتی آن سرزمین دیگر وجود سابق خود را ندارد.»
