اخبار فرهنگ و هنر

                                      اپک تایمز در ۳۵ کشور و به ۲۱ زبان منتشر می‌شود.

این اصطلاح با معنای «سه بار دستور دادن و پنج دفعه تفهیم کردن موضوعی» که معمولاً به «دستورات مکرر» ترجمه می‎شود، برای توصیف دستورهای بی‌‌‏وقفه یا توضیحات مشابه و پی‌‌‏در‌‌‏پی استفاده می‌‌‏شود. در دوران بهار و پاییز (۷۷۰-۴۷۶ ق‌‌‏م)، استراتژیست مشهور، سان ژی[۱]، برای ملاقات با امپراطور ایالت وو به

معنای لغوی اصطلاح 守株待兔 (shǒu zhū dài tù) یعنی « زیر درختی در‌‏انتظار خرگوشی نشستن» است که برای توصیف شخصی استفاده می‎شود که ابلهانه در انتظار ثروتی بادآورده باشد؛ به‌‏جای آن‌‏که برای رسیدن به آن تلاش کند و یا اینکه امید داشته‌‏باشد تا از تلاش دیگران به هدفش برسد. این

اصطلاح چینی “騎虎難下” qí hǔ nán xià یعنی سوار‎شدن بر ببر و به‌‌‌‏سختی پیاده‌‌‌‏شدن از آن؛ که در شرایطی که شخص در موقعیتی دشوار قرار گیرد و قادر‌‌‌‏به خارج‌‌‌‏شدن از آن نباشد، استفاده می‌‌‌‏شود. این اصطلاح برگرفته ‌‌‌‏از داستانی در کتاب «تاریخ سلسله‌‌‌‏ی جین»، درباره‌‌‌‏ی وِن جائو است. این کتاب

اصطلاح چینی“樂極生悲”  lè jí shēng bēi یعنی شادی بیش‌‏از اندازه موجب مصیبت و بدبختی می‌‏شود. این اصطلاح اولین‌‏بار در زندگی‌‏نامه‌‏ی هوآجی در کتاب «سوابق تاریخی[۱]» آمده‌‏است و برگرفته‌‏از داستان زیر است. در دوران ایلات متخاصم (۲۲۱ تا ۴۷۵ ق م)، برای مدت کوتاهی میان ایالت‌‏ها، صلح و امنیت برقرار بود.

آمده ‌‌‏است که مشهورترین اطباء چین باستان از توانایی‌‌‏های فوق طبیعی برخوردار بوده‌‌‏اند؛ ازجمله توانایی دیدن داخل بدن انسان به‌‌‏منظور دیدن ریشه بیماری‌‌‏ها. دراین مقاله نگاه مختصری به داستان این طبیبان و توانایی‌‌‏هایشان می‌‌‏اندازیم. ۱. هواتوآ (۱۴۰ تا ۲۴۰ بعد از میلاد مسیح) هواتوآ اولین جراح در طب چین به

معنای لغوی اصطلاح چینی起死回生  qǐ sǐ huí shēng یعنی «بازگشت از مرگ به زندگی». این اصطلاح برگرفته ‌‏از داستانی درباره‌‏ی پزشکی مشهور به‌‏نام بیان کیو‌[۱] (حدود۴۰۱-۳۱۰ ق‌‏م) است که جان شاهزاده‌‏ای در‌‏حال مرگ را نجات داد. شرح آن در کتاب «سوابق تاریخی‌[۲]» نوشته‌‏ی سیما کوآن (۱۳۵-۸۶ ق‌‏م) آمده‌‏است. در این

در اواخر دوران سلسله‌‌‌‏های جنوبی و شمالی (۴۲۰ تا ۵۸۱ م)، در ایالت چِن، شاه‌‌‌‏دختی به‌‌‌‏نام لیچانگ زندگی می‌‌‌‏کرد که به‌‌‌‏خاطر هوش و زیباییش زبان‌‌‌‏زد بود. مقامی دولتی به نام ژو دیان که مجذوب استعداد و دانش او شده‌‌‌‏بود، با او ازدواج کرد. این زوج جوان بسیار یکدیگر را دوست

اصطلاح چینی (黔驴技穷 qián lǘ jì qióng) یعنی «ته‎کشیدن حقه‌‌‌‏های خر» در حکایتی از کتاب سان جی نوشته‌‌‌‏ی لیو زونگیوآن‌‌[۱] آمده‌‌‌‏است. لیو زونگیوآن از بهترین نویسندگان متون نثر در سلسله‌‌‌‏ی تانگ (۶۱۸ تا ۹۰۷ م) بوده‎است. روزی روزگاری، فردی مستبد و رئیس‌‌‌‏مآب با خود خری به استان گوئیژو آورد؛ ولی

  اصطلاح 力不從心  lì bù cóng xīn))  یعنی «ناتوان در انجام امور» و یا فاقد ‌‏صلاحیت ‌‏بودن شخص در انجام خواسته‌‏‌‏ای. این اصطلاح برگرفته از «کتاب هان جدید‌‌[۱]» است و در داستانی درباره‌‏ی بان چائو آمده‌‏است. بان چائو (۳۲ تا ۱۰۲ میلادی) کاردان و فرمانده‌‏ی مشهور در سلسله‌‏ی هان شرقی