دوستان نقش بسیار مهمی در زندگی شخص ایفاء میکنند. ما از دوران نوزادی تمایل به برقرای ارتباط داریم و روابط اولیه به شکلگیری و توسعهی شخصیت بزرگسالی ما کمک میکند. از طریق تعامل با یکدیگر، میآموزیم که به فراتر از خود فکر کرده و نیازها و تمایلات دیگران را نیز درک کنیم.
دکتر «تئودوت کِی پونتیکس» روانپزشک کودک و بزرگسال در سیستم بهداشتی دانشگاه «لویولا» و استادیار دانشکدهی روانپزشکی و عصبشناسی رفتاری و کودکان در آموزشگاه پزشکی «شیکاگو استریچ» دانشگاه لویولا گفت: «ما در مقام انسان در تمام مراحل رشد از نوزادی تا بزرگسالی موجوداتی اجتماعی هستیم. هر مرحله نسبت به رشد اخلاقی و اجتماعی، اهداف مختلفی برای دستیابی و کسب مهارت دارد و هر کدام در اینکه فرد تا چه میزان در بزرگسالی به خوبی رفتار میکند، تأثیر بسزایی دارد.»
همراهی و یاد گرفتن در مورد دیگران از دوران نوزادی و از طریق تعاملات اولیه با والدین، سایر مراقبتکنندگان و اعضای خانواده آغاز میشود. با بزرگ شدن، کودک به کشف دنیای بیرون از خانه شروع کرده و از طریق تعامل با همسالان آغاز به درک آداب و رسوم اجتماعی میکند.
پونتیکس گفت: «کودک از طریق تعامل با دیگران شروع به آموختن توجه به نظرات دیگران میکند که به این طریق میآموزد چگونه دیگران ممکن است احساسات و افکار متفاوتی داشته باشند. کودک تمرین میکند که چگونه در موارد اختلاف وقتی که تنشهای بین فردی به وجود میآید، همراه با احترام پاسخ دهد. این فرآیند به کسب مهارتهای حل مسأله و رشد تفکر انتقادی او کمک میکند. اینها موقعیتهایی هستند که فرد در سراسر زندگی با آن مواجه میشود و کودک باید پایهای قوی داشته باشد تا بداند چگونه باید در چنین مواردی پاسخ دهد.»
طبق گفتهی پونتیکس والدین میتوانند با برگزاری مهمانیهای نظارت شده و مدلسازی رابطهی دوستانهی سالم با والدین دوستان فرزندان خود، به آنان کمک کنند. علاوه بر انگیزه دادن، دوستیهای اولیه به کودکان درک بهتری از همراهی، مقایسهی اجتماعی، مدیریت زمانی، محبت و همدلی میدهد.
پونتیکس گفت: «گردهمآییهای خانوادگی، محل عبادت و مدرسه محلهای ایدهآلی هستند که برای کودکان فرصتهای اولیه را برای یاد گرفتن نحوهی تعامل با دیگران و شکلدهی دوستیها فراهم میکند. با رشد بیشتر کودکان، شرکت در ورزش و فعالیتهای فوق برنامه به آنان کمک میکند که مهارتهای اجتماعی بیشتری را که اعتماد بهنفس آنان را بهبود میبخشد، کسب کنند.»
با توجه به اهمیت دوستیها برای کودکان، باقی ماندن پدر و مادر در زندگی کودکان حتی حائز اهمیت بیشتری است.
وی افزود: «پدر و مادر بهتر است که از فرزندان خود در مورد روزی که گذراندهاند و تجربیات و احساساتشان بپرسند. کودکان باید احساس امنیت کنند که میتوانند با والدین خود در مورد لذتها، کشمکشها و نگرانیهای خود به طور روراست و باز صحبت کنند. زمانی که کودکی خود را جدا کرده و علاقهای به بودن با دیگران ابراز نمیکند، بهتر است که با یک متخصص در مورد روشن کردن عامل افسردگی و شرایط دیگر مشورت کنید. این به والدین و کودک فرصتی میدهد تا راهنمایی صحیح را برای بهبود قابلیتهای کودک بیابند.»
اپک تایمز در ۳۵ کشور و به ۲۱ زبان منتشر میشود.
