شاهدخت نور پهلوی در سخنرانیای درباره وضعیت ایران، از جامعه جهانی خواست در برابر سرکوب معترضان و نقض حقوق بشر در ایران سکوت نکند و گفت بیتفاوتی رسانهای، به تداوم خشونت و سرکوب در جمهوری اسلامی کمک میکند.
او روز سهشنبه ۲ ژوئن (۱۲ خرداد) در نشست انجمن آزادی اسلو گفت هر روز با نگرانی پیامهای شهروندان داخل ایران را دنبال میکند؛ پیامهایی که بسیاری از آنها با این جمله آغاز میشوند: «شاید این آخرین پیام من باشد.»
شاهدخت نور پهلوی گفت: «ما برای تاجوتخت مبارزه نمیکنیم؛ بلکه برای آزادی مردمی میجنگیم که ۴۷ سال از آن محروم بودهاند.»
او تأکید کرد هدف خانواده پهلوی، گذار به انتخاباتی آزاد و عادلانه است تا مردم ایران خود درباره آینده کشورشان تصمیم بگیرند.
شاهدخت نور پهلوی در بخش دیگری از سخنانش، جمهوری اسلامی را «نیرویی اشغالگر» توصیف کرد که بهجای خدمت به مردم، از منابع و جان ایرانیان برای حفظ قدرت خود استفاده میکند.
او با اشاره به مشکلات اقتصادی و اجتماعی ایران گفت: «کدام دولت نرخ ارز را طی دو نسل از ۷۰ ریال به یکمیلیون و پانصد هزار ریال در برابر دلار میرساند؟ کدام دولت نیمی از ملت را زیر خط فقر نگه میدارد؛ اما همزمان از غزه تا یمن به شبهنظامیان پول میدهد؟ کدام دولت نیروی مسلح میسازد نه برای حفاظت از مردم، بلکه برای سرکوب آنها؟»
«بیش از ۴۰ هزار نفر برای آیندهای جان دادند که هرگز نخواهند دید»
شاهدخت نور پهلوی همچنین با اشاره به کشتار دی ماه گفت: «در ژانویه، پدرم بار دیگر مردم را فراخواند. میلیونها نفر، بیسلاح و مسالمتآمیز، به خیابانها آمدند؛ دریایی از نور که آماده بود بر تاریکی غلبه کند و رژیم در پاسخ، اینترنت را قطع کرد. آنها بیش از ۴۰ هزار ایرانی را، کورکورانه و در تاریکی، قتلعام کردند؛ در خیابانها، روی بالکن خانههایشان و حتی در خانههای خودشان. مجروحان را در بیمارستانها اعدام کردند. پزشکانی را که جرئت کمک داشتند تحت آزار قرار دادند.»
او افزود: «مولینا فقط سه سال داشت وقتی در آغوش پدرش در کرمانشاه کشته شد. سه ساله بود. کسانی که در روزهای هشتم و نهم ژانویه برای آخرین بار از خانه بیرون رفتند، با مرگ خود یک حقیقت را روشن کردند: جمهوری اسلامی نه مشروعیتی دارد، نه نمایندگی مردم را، و نه حقی برای سخن گفتن به نام ایران. آنها برای آیندهای جان دادند که هرگز نخواهند دید. آنها برای آزادی جان دادند.»
«برخی رسانهها قربانیان در ایران را نادیده میگیرند»
به گفته او، «با وجود دانستن همه اینها، نروژ ـ کشوری که جایزه صلح نوبل را اعطا میکند ـ معاون وزیر خارجه خود را در هفتاد و پنجمین روز قطع سراسری اینترنت به تهران فرستاد تا روبهروی قاتلان مردم ایران بنشیند. نه برای دادن اولتیماتوم، نه برای مطالبه پاسخگویی؛ بلکه برای اعطای مشروعیت.»
او در ادامه با انتقاد از نحوه پوشش رسانهای اتفاقات ایران گفت: «در کنفرانس خبری پدرم در برلین، پدران و مادران داغدار روبهروی ۱۵۰ خبرنگار بینالمللی ایستادند؛ شکسته اما شجاع، در حالی که نماینده فرزندان کشتهشده خود بودند. حتی یک خبرنگار هم از آنها سؤال نپرسید. آنها ترجیح دادند ایرانی را که درست مقابل چشمانشان ایستاده بود، نادیده بگیرند. بسیاری جنگ علیه جمهوری اسلامی را محکوم میکنند، اما جنگی که این رژیم علیه مردم خودش به راه انداخته چرا مورد توجه قرار نمیگیرد؟»
به گفته شاهدخت نور پهلوی، «تعداد زیادی از رسانهها به منابع محرمانه رژیم استناد میکنند و به اعضای آن تریبون میدهند؛ اما قربانیانش را نادیده میگیرند. آنچه منتشر میشود، همان روایتی است که رژیم میخواهد. در چنین شرایطی، حقیقت پایمال میشود.»
او در ادامه تاکید کرد: «وقتی رسانهها برای حفظ ارتباط و دسترسی به حکومت، حقیقت را نادیده بگیرند، بهای آن را حقیقت میپردازد. مردم اینگونه محو میشوند؛ نه فقط با خشونت، بلکه با بیتفاوتی.»
شاهدحت نور پهلوی در پایان سخنانش از جامعه جهانی خواست در کنار مردم ایران بایستد و گفت: «این رژیم میتواند اینترنت را قطع کند، به مردم شلیک کند و اجساد را ناپدید کند؛ اما نمیتواند میلیونها ایرانی را خاموش کند.»
