پدر و مادرهایی که میگویند بهدلیل عدم پذیرش هویت تراجنسیتی فرزندان خود از آنها جدا شدهاند، همچنان در دادگاه با دولتها و حتی با یکدیگر درگیرند.
الکساندرا لیاشنکو تقریباً دو سال است که با دختر نوجوانش صحبت نکرده است.
او دخترش را در ژوئن ۲۰۲۴ بابت اختلال شخصیت مرزی، بیشفعالی و آسیبهای مرتبط با پدیده قلدری در مدرسه نزد یک درمانگر میبرد.
فکر میکرد درمانگر میتواند مشکلات دخترش را برطرف کند.
با اینحال، درمانگر در روز ۳ ژوئن با همراهی مأموران خدمات حفاظت از کودکان به خانه لیاشنکو در مونتشاستای کالیفرنیا رفت تا دخترش را ببرد.
لیاشنکو به اپک تایمز گفت: «دخترم پابرهنه رفت و همسرم با آنها صحبت میکرد، چون من دچار شوک ناگهانی شده بودم.»
او گفت: «پسرم را در آغوش گرفتم. بدترین روز زندگیام بود.»
لیاشنکو گفت دخترش را به مرکزی در شهر چیکو منتقل کردند که شبیه کلینیکهای تغییر جنسیت بود. او گفت: «بدبختی ما از همینجا شروع شد.»
لیاشنکو از ترس اینکه مبادا دولت بهواسطه اتهاماتی که دخترش مطرح کرده بود، حضانت پسرش را هم از او بگیرد، از کشور خارج شد.
چند پدر و مادر دیگر هم که شرایطی مشابه لیاشنکو داشتند، آنقدر میترسیدند که حتی حاضر نشدند بهصورت ناشناس با اپک تایمز صحبت کنند.
پروندهها همچنان در جریان هستند و والدین میترسند حق حضانت فرزندانشان را بهدلیل نقض حکم سکوت دادگاه از دست بدهند.
نبرد قانونی
روایتهای مشابهی مانند پرونده لیاشنکو در سراسر کشور مطرح شده است؛ پروندههایی که دولتها را در برابر پدر و مادرها و پدر و مادرها را در برابر دادگاهها قرار داده است.
لیاشنکو در روز ۲ آوریل در نیوهمپشر آمریکا شهادت داد. نمایندگان این ایالت درحال بررسی لایحهای هستند که تصویب آن باعث میشود خدمات حفاظت از کودکان نتواند حق حضانت فرزندان را بهدلیل عدم پذیرش «گذار جنسیتی» از پدر و مادرها بگیرد.
نیوهمپشر تنها ایالتی نیست که این لایحه را در دست بررسی دارد. در پی انتشار گزارشی که نشان میداد شهرستان کویاهوگا طرح پایش هویت جنسیتی کودکان ۵ ساله را به اجرا درآورده است، لایحه مشابهی در مجلس اوهایو مطرح شد.
این مسئله ممکن است به دیوان عالی آمریکا هم کشیده شود.
انجمن «شرکای بینالمللی مراقبت اخلاقی» در ماه فوریه دادخواستی ثبت کرد که قوانین ایالت واشینگتن را به چالش میکشد؛ قوانینی که به دولت اجازه میدهد نوجوانان فراری از خانه را از پدر و مادر جدا کرده و روند تغییر جنسیت آنها را آغاز کند.
مراکز نگهداری از نوجوانان براساس قوانین واشینگتن موظف هستند به پدر و مادر یا سرپرست کودک اطلاع دهند، مگر اینکه دلیل قانعکنندهای برای چشمپوشی از این کار داشته باشند.
واشینگتن با اصلاح قوانین خود در سال ۲۰۲۳ اعلام کرد که وقتی یک فرد زیر سن قانونی بهدنبال دریافت یا درحال دریافت خدمات درمانی حفاظتشده باشد، لازم نیست حتماً به خانواده اطلاع داده شود. منظور از «خدمات درمانی حفاظتشده» همان خدمات مرتبط با تطبیق جنسیت و خدمات سلامت باروری است که در واشینگتن قانونی تلقی میشوند.
مارتا شولتز، همبنیانگذار انجمن «شرکای مراقبت اخلاقی»، گفت که اطمینان دارد اگر دیوان عالی به این پرونده رسیدگی کند، انجمن پیروز خواهد شد.
شولتز به اپک تایمز گفت: «وقتی کسی میتواند فرزندتان را بعد از فرار از خانه نزد خود نگهدارد و حتی داروهایی به او بدهد که پیامدهای جدی و بلندمدت دارند، چطور میتوان گفت خطری متوجه کودکان نیست؟»
او افزود: «همانند بسیاری از پروندههایی که با هویت جنسیتی سروکار دارند، با نوجوانان فراری هم برخورد متفاوتی صورت میگیرد.»
شولتز ضمن بیان دیدگاه شخصی خود درباره تأثیر این سیاستها بر نوجوانان گفت: «اگر پای گذار جنسیتی در میان باشد، محافظت از کودکان به فراموشی سپرده میشود. مثل این میماند که این بچههای سردرگم را جلوی گرگها بیاندازید.»
انجمن شرکای مراقبت اخلاقی در روز ۱۹ آوریل میزبان رویدادی بود که «دیترنزیشنرها»- افرادی که تحت عملهای تغییر جنسیت قرار میگیرند و بعداً پشیمان میشوند- در آن به شرح حال خود پرداختند.
سارا مارشال پری، معاون سازمان دفاع از آموزش، گفت: «واشینگتن درعمل به کودکان اجازه داده که برای دریافت خدمات تغییر جنسیت از ایالت محل زندگی خود فرار کنند.»
او به اپک تایمز گفت: «پیش از این هرگز ندیده بودیم ایالتی با هدف کمک به تغییر جنسیت کودکان برخلاف خواست پدر و مادرها از اقدام قانونی دستگاه قضایی جلوگیری کند.»
او افزود: «این اقدام فقط نقض اصول قانون اساسی درباره اختیارات ایالتها و حقوق قانونی پدر و مادرها نیست، بلکه ممکن است پیامدهای کیفری هم بهدنبال داشته باشد.»
پری گفت دلیلش این است که «قوانین حمایتی» واشینگتن با قوانین دیگر ایالتها که اطلاعرسانی به والدین را الزامی میدانند، در تعارض هستند.
والدین در برابر والدین
والدین و وکلای مدافع آنها میگویند در بسیاری از پروندهها این دولت نیست که حضانت فرزندان را پس از خودداری والدین از پذیرش هویت جنسیتی آنها میگیرد، بلکه یکی از والدین معمولاً بعد از جدایی یا طلاق چنین اقدامی میکند.
پت کاتالانو به اپک تایمز گفت: «این تجربه از نگاه والدین به این شباهت دارد که در جنگل فریاد میزنند و کمک میخواهند، اما کسی صدایشان را نمیشنود.»
رایان کلارک گفت هردو دخترش درگیر مسئله هویت جنسیتی بودند. دختر کوچکتر خودش را پسر میدانست و دختر بزرگترش میگفت نانباینری است.
کلارک گفت همسر سابقش اجازه دخالت در تصمیمات پزشکی را به او نمیداد و دختر کوچکترشان در ۱۱ سالگی با داروهای متوقفکننده بلوغ تحت درمان قرار گرفت. کلارک افزود که هردو دخترش بهدلیل تمایل به خودکشی بستری شده بودند، اما او تا مدتها در جریان این اتفاق قرار نگرفت.
وکیل همسر سابق کلارک از اظهارنظر درباره جزئیات پرونده خودداری کرد، اما گفت: «ایالتها میتوانند برای مردم حقوقی در نظر بگیرند که فراتر از حمایتهای حداقلی قانون اساسی باشد.»
خانوادهها میگویند حتی زمانی که علائم دیسفوریای جنسیتی به حداقل میرسند، اختلافات درونخانوادگی جلوی آشتی والدین و فرزندگان را میگیرند.
جنت کوپر گفت برای چند سال حضانت کامل دختر خردسالش را برعهده داشت و کودک فقط یک شب در هفته نزد پدرش میرفت.
کوپر گفت یکروز دنبال دخترش رفت اما پدر از تحویل او خودداری کرد. کوپر شوکه شد. صبح روز بعد ایمیلی از دخترش دریافت کرد که در آن نوشته بود خود را تراجنسیتی میداند، کنار مادرش احساس «ناامنی» میکند و تا روزی که مادرش با این موضوع کنار بیاید، با پدرش زندگی خواهد کرد.
کوپر گفت حتی بعد از یک نبرد حقوقی طولانیمدت و پرهزینه هم نتوانست حضانت دخترش را پس بگیرد. او به اپک تایمز گفت دخترش بزرگ شده و دیگر خود را تراجنسیتی نمیداند.
کوپر افزود که دخترش حتی در عکسهای دوران دبیرستان هم تاپ کوتاه میپوشید و شبیه یک دختر نوجوان زیبا بود.
کوپر، که همبنیانگذار انجمن «والدین حامی مراقبت اخلاقی» است، در روز ۱۹ آوریل عکسی را در اختیار اپک تایمز گذاشت که دخترش را در لباس عروس نشان میداد. او گفت که حدس میزد دخترش ازدواج کرده باشد، اما مطمئن نبود.
چه کسی تصمیم میگیرد؟
اسماعیل محمد، نماینده مجلس ایالتی اوهایو، لایحه پیشنهادی این ایالت را زیر سؤال برد و افزود که اثرات منفی این قانون ممکن است بیش از اثرات مثبت آن باشد، زیرا دست دادگاه را برای محافظت از کودکان میبندد.
او در جلسه استماع روز ۲۵ مارس گفت: «آنچه اهمیت دارد منافع کودک است، نه لزوماً دیدگاه سیاسی والدین.»
او افزود: «باورهای کودکان درنهایت به خودشان مربوط است و متأسفانه شواهد نشان میدهند کودکانی که تراجنسیتی هستند و با این مسائل سروکار پیدا میکنند، دست به خودکشی میزنند.»
افرادی که از مداخلات پزشکی مبتنی بر هویت جنسیتی برای کودکان زیر سن قانونی حمایت میکنند، این اقدامات را لازمه کاهش فشار روانی و جلوگیری از خودکشی میدانند.
اما مطالعه جدید پژوهشگران فنلاندی نشان میدهد نوجوانانی که خدمات تطبیق جنسیتی دریافت کردهاند، با مشکلات روانی بیشتری مواجه شدهاند.
ورنادت برویلز، رئیس و مشاور حقوقی کارزار حقوق کودک و والدین، به اپک تایمز گفت: «والدین باید مراقب باشند تحت تأثیر بازیهای روانی فرزندان خود قرار نگیرند.»
او با توجه به الگوی نهفته در پس این اختلافات افزود: «والدین نباید اجازه دهند بچههای نابالغ و آشفته آنها همهکاره ماجرا باشند.»
برویلز گفت: «والدین باید حرف آخر را بزنند و بتوانند کمکهای روانی لازم را در اختیار کودکان بگذارند تا بفهمند چرا حس خوبی نسبت به جنسیتشان ندارد.»
برویلز گفت تاکنون در بیش از دوازده پرونده حضانت به پدر و مادرها کمک کرده و حالا روی یک لایحه قانونی جدید کار میکند تا بودجه ایالتهایی از آمریکا را که پدر و مادرها را بهدلیل عدم پذیرش هویت جنسیتی کودکان تحت تعقیب قرار میدهند و فرزندانشان را از آنها میگیرند قطع کند.
