logo_eet

«فالستاف»، یکی از شاه‌‏کارهای اُپرا

(از چپ) ماری نیکول لموکس در نقش خانم کوئیکلی، لین فورتین در نقش آلیس فورد، لورل سگال در نقش مگ پیج و سیمون آزبورن در نقش نانتا بر روی صحنه‌ی تولید اپرای «فالستاف» در کانادا، ۲۰۱۴. (Michael Cooper)
(از چپ) ماری نیکول لموکس در نقش خانم کوئیکلی، لین فورتین در نقش آلیس فورد، لورل سگال در نقش مگ پیج و سیمون آزبورن در نقش نانتا بر روی صحنه‌ی تولید اپرای «فالستاف» در کانادا، ۲۰۱۴. (Michael Cooper)

 

درخشش بازیگران کانادایی در شاهکار وِردی

(از چپ) ماری نیکول لموکس در نقش خانم کوئیکلی، لین فورتین در نقش آلیس فورد، لورل سگال در نقش مگ پیج و سیمون آزبورن در نقش نانتا بر روی صحنه‌ی تولید اپرای «فالستاف» در کانادا، ۲۰۱۴. (Michael Cooper)

تورنتو- گروه نمایشی اپرا در کانادا، فصل خیره‎کننده‎ای را از ششم اکتبر با شاهکار کمدی «وِردی» یعنی «فالستاف» آغاز کرد. این اپرا –پرنور، پر انرژی و  با مضمونی عمیق- آخرین اثر آهنگ‌ساز آن می‌باشد که در‌مجموع ۲۸ اثر در کارنامه‎ی خود دارد.

هنگامی‎که اولین بار این اثر هنری در سال ۱۹۸۳ در «لا اسکالای» میلان به‎نمایش در‎آمد، وردی تقریباً ۸۰ ساله بود. در‌آغاز، برای شروع این پروژه تردید داشت؛ از این می‎ترسید که با سن بالای او  این اثر ناتمام باقی بماند. با این وجود این چالش را پذیرفت و مشتاق بود تا یک اثر دیگر را به عموم معرفی کند.

وردی در آن زمان با مشکلات زیادی از جمله مرگ دوستان صمیمی‌اش مواجه شد و با وجودی‌که غم از دست دادن آن‎ها او را تحت فشار قرار داده بود؛ اما با فائق آمدن بر آن توانست ملودی‌های زیبایی را به‎همراه اشعار زیبایی که با همکاری دوست ایتالیایی‎اش، «آریگو بویتو» نوشته شد، بسازد.

ایده‎ی ساخت اپرا بعدها با اقتباس از کمدی «همسران خوش ویندزور» اثر شکسپیر ایجاد شد که نقش اصلی آن شخصیتی به نام «سر جان فالستاف» است که شخصیتی بی‌قانون‌و‎قاعده و غیرقابل کنترل دارد. بویتو نیز از دو نمایشنامه‎ی «هنری چهارم» از شکسپیر الهام گرفت.

در تولید این اپرا توسط گروه نمایشی کانادا، فالستاف که سرشار از زندگی است؛ با موسیقی متنی استادانه، بازیگران حرفه‎ای، داستانی خاطره‎انگیز و طراحی صحنه‎ای فوق‎العاده همراه می‌شود.

(از چپ) راسل براون در نقش سِر جان فالستاف در صحنه‌ی تولید اپرای فالستاف در کانادا، ۲۰۱۴. (Michael Cooper)

تولید این اپرا از هر لحاظ با موفقیت همراه شد. در این اپرای موفق، «جرالد فینلی»، خواننده‌ی باس-باریتون مشهور کانادایی در نقش «سِر فالستاف» ظاهر شد و گروهی از خوانندگان با‌استعداد، ازجمله، خواننده‎ی باریتون «راسل براون» در نقش شوهر حسود، «لین فورتین»، خواننده‌ی سوپرانو در نقش همسر شوهر حسود و «لوران سگال»، خواننده‎ی مِزو- سوپرانو در نقش «مگ پیج»، وی را همراهی کردند.

اشتیاق و شادی خوانندگان که در نقش خود فرو رفته بودند، به قلب تماشاگران نفوذ کرد.

ترکیب فضای دهه‎ی ۱۹۵۰ -از لباس گرفته تا صحنه- با تئاتر معاصر به‎همراه ملودی زیبا، لذت تماشای این اپرا را دوچندان کرد.

در‌واقع، این اپرا در تمام مدت مخاطب را به خود مشغول می‎کند؛ که بخشی از آن به‎خاطر کیفیت ماندگار و جاودان آن است که همان تأثیری که بر نسل‎های گذشته خود داشته بر مخاطبان معاصرش نیز می‎گذارد و بخش دیگر آن به‎دلیل حساسیت کارگردان آن «رابرت کارسن» و تیم سازنده‌ی وی بود که نسبت‎به جوهر و ذات داستان درهنگام بازتولید آن در دنیای معاصر وفادار ماندند.

درسی از تواضع

طرح داستان این اپرا، خنده‌دار است. فالستاف، یک اشراف‌زاده‌ی ضعیف و چاق است که به‌شدت خودشیفته می‎باشد که سعی می‌کند تا دو زن متأهل را به‎دام بیاندازد. او به آن‌ها نامه‌هایی مشابه می‎دهد که چون این دو زن با هم دوستان صمیمی هستند، نامه‌ها را از سر ذوق به یک‌دیگر نشان می‌دهند.

بعد از این‌که متوجه می‌شوند که هر دو فریب خورده‌اند، تصمیم می‌گیرند که فالستاف را تحقیر کنند.

این آقای چاق نیز به دام این دو می‌افتد و تحقیر می‌شود. با این‌حال، سر فالستاف شاد و بذله‎گو، تنها به‎مدت کوتاهی مغلوب وضعیت پیش‌آمده می‌شود. بعد‌از چند لحظه شک و تردید به این نتیجه می‎رسد که بذله‌گویی‌های خود باعث شوخ‎طبعی بقیه شده و به خنده‌ی دیگران می‎پیوندد. اگر او انسانی احمق و دلقک است، بقیه نیز هستند.

اپرا با درسی از خردمندی که وردی در طول سال‌های عمر خود به آن نائل شده، پایان می‌یابد – زندگی و جهان تنها یک شوخی است و همه‌ی انسان‌ها نقش دلقک را در آن بازی می‌کنند. وردی که بیشتر اپراهای او تراژدی است، در این کمدی، یادآور می‌شود که زندگی را باید سبک‌تر و راحت‌تر گرفت.

شاید این نتیجه‎گیری به‎خاطر شخصیتی مثل فالستاف – تنبل، پرخور و بی وفا- باشد که حتی تا صدها سال بعد نیز همچنان دوست‎داشتنی خواهد بود و چنین موسیقی زیبایی از آن الهام گرفته شده است.

برای اطلاعات بیش‌تر درخصوص برنامه‎ی اجراهای این اپرا به سایت www.coc.ca مراجعه کنید.

اپک‌تایمز در ۳۵ کشور و به ۲۱ زبان منتشر می‎شود.

 

اخبار مرتبط

دیدگاه‌ خود را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *