logo_eet

مقامات چین درباره‎ی رسانه‌‏های خبری چه فکر می‎کنند؟

مقامات چین درباره‎یرسانه‌‏های خبری چه فکر می‎کنند؟
«شی ژیهانگ»، منشی سابق «زنگ چینگ‎هانگ»، یکی‌از چهره‎های قدرتمند حزب در نشست سیاسی اخیر درباره‎ی رسانه‎های خارجی صحبت می‎کند. (Screenshot/Epoch Times)
مقامات چین درباره‎یرسانه‌‏های خبری چه فکر می‎کنند؟
«شی ژیهانگ»، منشی سابق «زنگ چینگ‎هانگ»، یکی‌از چهره‎های قدرتمند حزب در نشست سیاسی اخیر درباره‎ی رسانه‎های خارجی صحبت می‎کند. (Screenshot/Epoch Times)

داستان‎های زیادی درباره‎ی کنترل و سرکوب رسانه‎ها در چین وجود دارد – دستورالعمل تبلیغات روزانه، جلوگیری از نشر اخبار و اخراج روزنامه‎نگاران– با این وجود کم‎تر پیش می‎آید که مقامات چین احساس واقعی خود را درباره‎ی رسانه‎ها بیان کنند. به هر‎حال، ‎نظر مقامات حزب کمونیست چین درباره‎ی رسانه‎های خبری چیست؟

درحالحاضر، مقامات چین در واژه‎های خود (که گاهی به زشتی نیز بیان می‌‏شود) از رسانه به‎عنوان یک ابزار نام می‎برند؛ ابزاری که یک سخن‎گوی تبلیغاتی، خدمت‎گزاری مطیع و سگ دست‌‏‎آموز حزب است و البته به‎نظر می‎رسد این انتظارات به رسانه‎های خارجی نیز بسط داده شده است.

سخن‎گوی وفادار

در ژوئیه‎ی ۲۰۰۹، در‎طول برگزاری یک سلسله برنامه‎های دفتر برنامه‎ریزی شهری و روستایی شهر «ژنگ ژو»، گزارش‌گر رادیوی ملی چین قصد مصاحبه با یکی‌از کارمندان این دفتر را داشت. در یکی‎از نشست‎های عمومی این دفتر، شهروندی پرسشی درباره‎ی پروژه‎ی ساخت‎وساز مطرح کرد. در‌‏نهایت این گزارش‎گر توانست با «لی چنگ‎شیانگ»، رئیس دفتر برنامه‎ریزی مصاحبه کند و از او درباره‎ی این نارضایتی سئوال کرد.

به گزارش آژانس خبری «سینا»، پس‌از آن، این خبرنگار به‎جای پاسخ، بد‌وبیراه و ناسزا شنید: «آیا تو از طرف حزب کمونیست صحبت می‎کنی یا قصد داری از‌طرف مردم حرف بزنی؟»

در چین، کارمندان رسانه‎های خبری به‎ویژه رسانه‎های دولتی، وظیفه‎ای یک جانبه دارند: تبلیغ سیاست‎های رژیم.

خوانندگان هوشیار چینی سریع متوجه این موضوع شدند که پرسش لی حاوی اختلاف نظری مهم است: پرسش لی، یادآور این موضوع است که علایق دو طرف، متفاوت است. در‎حالی ‎که در مورد چین، تعالیم حزب به‎روشنی بیان می‎کند که حزب نماینده‎ی نهایی مردم است.

خدمت‎گزاری مطیع

کارت خبرنگاری در بسیاری از مکان‎ها به‎عنوان یک طلسم برای روزنامه‎نگاران محسوب می‎شود و به‎آن‎ها اجازه‎ می‎دهد از مکان‎هایی که معمولاً شهروندان عادی نمی‎توانند وارد و یا خارج شوند، بازدید کنند. اما این کارت‎ها هنگام رویارویی با مقامات چین کارگر نیست.

در آوریل ۲۰۱۰، هنگامی که خبرنگار روزنامه‎ی Legal Daily، روزنامه‎ای وابسته به دولت، کارت خبرنگاری خود را به «ژانگ شی»، کارمند منابع عمومی استان «ژجیانگ» نشان داد، ژانگ فقط گفت: «بی‎فایده است.»

خبرنگار اصرار کرد. ژانگ پاسخ داد: «چرا باید با تو مصاحبه کنم؟ حاضر به‎انجام مصاحبه نیستم و تو هیچ کاری نمی‌‏توانی بکنی.»

لی پاسخ داد: «چرا این کارت به‎درد نمی‎خورد؟ این کارت را اداره‎ی نظارت بر رسانه صادر کرده است.» با این‎حال، صحبت‎های او بی‎فایده بود.

محل نزاع

«شن جیلین»، رئیس بیمارستان مرکزی شهر «هنگیانگ» در استان «هونان»، نقش روزنامه‎نگاران را در مقایسه‎ای زننده‎به دستگاه تناسلی یک روسپی تشبیه کرد.

پس از انتشار اخباری درباره‎ی دریافت مزایای بیش‎از اندازه و غیرقانونی توسط کارکنان و مدیران بیمارستان ونشان دادن اتومبیل شن در یک پارکینگ زیرزمینی، شن در جلسه‎ای با حضور مقامات و روزنامه‎نگاران، به‎شدت عصبانی شد.

شن گفت: «خبرنگاران تا آن‎جا پیش رفته‎اند که اتومبیلی را که در یک پارکینگ پنهان کرده بودم، ردیابی کرده‎اند.»

شن، هم مدیر بیمارستان و هم یکی‎از نمایندگان مجلس است. گزارش‌های خبری نیز این‎گونه واکنش نشان دادند که چگونه یک مقام دولتی و رئیس یک بیمارستان ۱۰۰ساله در انظار عمومی کنترل خود را از‎دست می‎دهد و فحاشی می‎کند. حتی گزارش‎گری از خبرگزاری دولتی «شین هوا» این‎طور می‎نویسد: «این مرد هم مشکل دارد و هم به رسانه‎ها اهانت می‎کند.»

مطبوعات خارجی به‎عنوان ابزاری سیاسی

این ایده اولین‎بار توسط «شی ژانگ»، منشی سابق «زنگ چینگ‎هانگ»، یکی‌از چهره‎های قدرتمند حزب و نماینده‎ی کنفرانس مشورتی سیاسی خلق چین بیان شد. زنگ چینگ‎هانگ، با‎وجود شرح‎حال کمی که از او وجود دارد، یکی‎از قدرتمندترین مقامات وطراحان پشت پرده‎ی حزب کمونیست چین در زمان «جیانگ زمین»، رهبر سابق حزب بود.

هشتم مارس، شی گفته بود که «گزارش‌های اختصاصی رسانه‌ها باید براساس شواهد باشد. اگر هیچ مدرکی ندارید، گزارش نکنید؛ به‎ویژه آن دسته از رسانه‎های خارج از کشور که بدون شواهد و مدارک و بدون هیچ‎گونه اطلاعاتی از اداره‎ها و سازمان‌های مربوطه گزارش می‎کنند و به افشا و جعل اطلاعات می‎پردازند.»

«هی چینگ‎لیان»، نویسنده‎ی کتابی درباره‎ی کنترل رسانه‎های چین، در «صدای آمریکا» به تحلیل اظهارات شی پرداخت و آن را نشان‎دهنده‎ی این دانست که مقامات چین به رسانه‎های خارجی به‌عنوان  منبعی برای درز آگاهانه‎ و سنجیده‎ی اخبار چین می‎نگرند.

وی افزود: «ارائه و تأمین اطلاعات یا می‎تواند حرکتی انفرادی از‎سوی یکی‎از مقامات باشد و یا از سوی گروهی خاص در چین هدایت شود.»

وی در ادامه اظهار داشت: «تغذیه‎ی اطلاعات توسط ادارات مربوطه تنها بدین معنی است که فردی که اطلاعات را فاش می‎کند، حتما تحت نظارت سرپرست خود قرار دارد.»

این اظهارات به شک و تردید‎های «هی چینگ‎لیان» و دیگر محققان چینی که در چین بزرگ شده‎اند و در آن مشغول به‎کار هستند، دامن زده است؛ شک و تردید‎هایی که آیا گزارش‎هایی که در سال ۲۰۱۲ در روزنامه‎ی «نیویورک تایمز» و «بلومبرگ» درخصوص ثروت رهبران چین منتشر شد، تنها با تلاش روزنامه‎نگاران غربی به‎دست آمده بود.

هی چینگ‎لیان اظهار داشت: «همه‎ی مقامات ارشد چین که درگیر مبارزه‎ی سیاسی هستند، کانال‎های خود را برای تغدیه‎ی اطلاعات رسانه‎های مختلف خارجی دارند.»

 در نوامبر ۲۰۱۲، نیویورک تایمز با جزئیاتی کامل دست به انتشار جرایاناتی پشت پرده در‎خصوص نحوه‎ی انباشته شدن ثروت عظیم «ون جیابائو»، نخست‎وزیر وقت پرداخت. میزان ثروت ون آن‌‏چنان جنجالی نشد،اما این‎که نیویورک تایمز چگونه توانسته بود به این اطلاعات دست یابد، بحث بر‎انگیز شد.

اپک تایمز در ۳۵ کشور و به ۲۱ زبان منتشر می‎شود.

اخبار مرتبط

دیدگاه‌ خود را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *