طی روزهای گذشته، انتشار ویدیوها و روایتهایی استعفای معلمان و پرستاران در شهرهای مختلف ایران، مسئله فشارهای معیشتی، پایین بودن دستمزدها و شرایط دشوار کاری در بخشهای آموزش و درمان را مطرح کرده است.
موج استعفای معلمان با آغاز سال تحصیلی جدید در ایران همزمان شده است.
محمدرضا نیکنژاد، کارشناس حوزه آموزش، استعفاهایی را که در شبکههای اجتماعی بازتاب پیدا کردهاند، «نوک کوه یخ» توصیف کرده است. به گفته او، برخی معلمان به دلیل نگرانی از پیامدهای انتشار عمومی استعفای خود یا حضور نداشتن در شبکههای اجتماعی، شرایطشان را علنی نمیکنند.
نیکنژاد با اشاره به افزایش شکاف میان درآمد و هزینههای زندگی گفته است میانگین دریافتی معلمی با حدود ۱۵ سال سابقه به ۲۵ میلیون تومان میرسد، در حالی که به گفته او، هزینه زندگی در یک شهر متوسط دستکم ۶۰ تا ۷۵ میلیون تومان است.
شماری از معلمان در شبکههای اجتماعی با انتشار ویدیوها و پستهایی از دلایل ترک شغل خود گفتهاند. یکی از آنها که نزدیک به ۱۰ سال سابقه تدریس دارد، شرایط اقتصادی امروز را با سالهای ابتدایی فعالیت خود مقایسه کرده است.
او گفت ۱۱ سال پیش زمانی که به عنوان معلم مشغول به کار شد، حدود ۸۵۰ هزار تومان حقوق میگرفت و قیمت نیمسکه در آن مقطع حدود ۵۰۰ هزار تومان بود. به گفته این معلم، با وجود درآمد پایین، امکان مدیریت هزینهها و حتی پسانداز وجود داشت، اما افزایش هزینههای زندگی در سالهای اخیر چنین امکانی را برای بسیاری از حقوقبگیران از بین برده است.
یک معلم هزینه رفتوآمد را یکی از دلایل تصمیم خود برای استعفا عنوان کرده است. به گفته او «حقوق کم» یک معلم حتی به اندازه دخلوخرج رفتوآمدش نیست و او در برابر بچههای سرزمین ایران احساس «شرمندگی» میکند. او افزود: «این حق ما نیست.»
همزمان، گزارشها و ویدیوهای متعددی از ترک شغل در میان پرستاران نیز منتشر شده است.
محمد شریفیمقدم، دبیرکل خانه پرستار، در گفتوگو با روزنامه «پیام ما» بیان کرد بخشی از پرستاران پس از سالها فعالیت به این نتیجه رسیدهاند که چشماندازی برای بهبود شرایط حرفهای و معیشتی آنها وجود ندارد و به همین دلیل تصمیم به ترک شغل گرفتهاند.
او حقوق حدود ۲۵ میلیون تومانی برخی پرستاران و اختلاف قابلتوجه میان پرداختی اعضای تیمهای درمانی را از مشکلات موجود دانسته و گفته است احساس «تبعیض و بیعدالتی» در میان پرستاران افزایش یافته است.
دبیرکل خانه پرستار همچنین هشدار داده است که افزایش خروج پرستاران از نظام سلامت تنها یک مسئله صنفی نیست و میتواند مستقیماً بر کیفیت خدمات درمانی اثر بگذارد.
به گفته او، کمبود نیروی پرستاری ممکن است پیامدهایی برای بیماران داشته باشد که در برخی موارد قابل جبران نباشد و مسئولان باید نسبت به تبعات ادامه این روند پاسخگو باشند.
معاون پرستاری وزارت بهداشت در مرداد سال گذشته گفته بود که ایران با کمبود دستکم ۱۰۰ هزار پرستار مواجه است. به گفته او این رقم ناشی از بازنشستگی، تغییر شغل و مهاجرت نیروهای متخصص در سالهای اخیر است.
او افزوده بود: «طبق استاندارد جهانی به ازای هر تخت باید ۱.۸ گروه پرستاری وجود داشته باشد که در کشور ما ۹۵ صدم است یعنی تقریبا ۱۰۰ هزار نفر باید به این جمعیت اضافه شوند.»
