رژیم چین به سیاست سیساله فرزندخواندگی فراملی پایان داده و دیگر اجازه نمیدهد که کودکان چینی از سوی خانوادههای خارجی به فرزندخواندگی پذیرفته شوند.
حزب حاکم کمونیست چین ممنوعیت جدید را در ۵ سپتامبر اعلام کرد.
مائو نینگ، سخنگوی وزارت امور خارجه حزب کمونیست چین، گفت: «به استثنای فرزندخواندگی یا دریافت حضانت فرزندخوانده از سوی بستگان نسبی خارجی که برای این کار به چین نقل مکان میکنند، پکن دیگر کودکان را برای فرزندخواندگی به خارج نمیفرستد.»
این تغییر قانونی صدها خانواده آمریکایی را که در انتظار فرزندخواندگی کودکان چینی هستند، بلاتکلیف کرده است.
پکن در پاسخ به پرسشهای دیپلماتهای آمریکایی در رابطه با قانون جدید گفت که «به استثنای موارد محدود، به هیچ پروندهای در هیچ مرحلهای رسیدگی نمیکند.»
وزارت امور خارجه آمریکا در همان روز اعلام کرد که سفارت این کشور در پکن از وزارت امور مدنی حزب کمونیست چین توضیح کتبی خواسته است.
وزارت امور خارجه آمریکا گفت: «میدانیم که صدها خانواده همچنان در انتظار تکمیل پرونده فرزندخواندگی خود هستند و ما با شرایط آنها همدردی میکنیم.»
حزب کمونیست چین از سال ۱۹۷۹ تا ۲۰۱۵ سیاست اجباری «تکفرزندی» را در چین پیاده کرد که باعث شد شمار زیادی از نوزادان دختر یا نوزادان دارای نقص مادرزادی هنگام تولد رها شوند. برخی از نوزادان رهاشده به یتیمخانههای مختلف فرستاده شدند.
رژیم چین از سال ۱۹۸۸ بتدریج سیاست خود در رابطه با فرزندخواندگیهای بینالمللی را تعدیل کرد و به خارجیها اجازه داد کودکان چینی را به فرزندخواندگی بگیرند. آمار فرزندخواندگیهای بینالمللی سال به سال افزایش قابلتوجهی داشته و بیشترین تعداد فرزندخواندگی از سوی خانوادههای آمریکایی انجام میگیرد.
سازمانهای دولتی محلی چین بابت فرزندخواندگی کودکان چینی هزینههای قابلتوجهی از خانوادههای خارجی دریافت میکنند.
چین در سال ۲۰۰۵ بهطور رسمی به کنوانسیون حمایت از کودکان و همکاری در رابطه با فرزندخواندگی میانکشوری پیوست. آمار فرزندخواندگیهای بینالمللی چین در آن سال به اوج خود رسید و بیش از ۱۳ هزار کودک از سوی خانوادههای خارجی به فرزندخواندگی گرفته شدند که ۲۵ درصد از کل موارد فرزندخواندگی این کشور را شامل میشود.
ژائو لانجیان، تحلیلگر مستقل امور جاری، که در حال حاضر در آمریکا سکونت دارد، سالها بهعنوان گزارشگر تحقیقی در چندین رسانه چینی فعالیت میکرد. ژائو در سال ۱۹۹۹ مقالهای درباره یک زوج سالخورده کمبرخوردار نوشت که با جمع کردن زبالههای شهری و فروش مواد بازیافتی در پکن امرار معاش میکردند. آنها پنج نوزاد رهاشده را بزرگ کردند. پس از اینکه مقاله ژائو در سراسر کشور مورد توجه قرار گرفت، نوزادان به پرورشگاه فرستاده شده و درنهایت به دست خانوادههای آمریکایی به فرزندخواندگی گرفته شدند.
ژائو در ۷ سپتامبر به اپک تایمز گفت که وقتی برای تهیه این گزارش با مؤسسه رفاه اجتماعی حزب کمونیست چین در پکن سروکار داشت، متوجه شد که بچههای یتیمخانه بشدت افسرده هستند و «بهطور حتم در ادامه زندگی دچار آسیبهای روانی خواهند شد.»
ژائو در شبکه اجتماعی ایکس نوشت: «اگر نوزادان رهاشده به یتیمخانههای دولتی چین فرستاده شوند، از سنین کودکی درگیر تعالیم حزب کمونیست چین شده و شستشوی مغزی خواهند شد تا به چرخدندههای ماشین سوسیالیسم یا گوشت جلوی توپ تبدیل شوند. این کودکان در آینده جزو اولین کسانی خواهند بود که فرم دولتی اهدای خون و عضو را تکمیل میکنند.»
ژائو گفت: «ممنوعیت جدید حزب کمونیست چین از این واقعیت نشأت میگیرد که شمار زیادی از کودکان بیسرپرست چینی که به دست خانوادههای غربی به فرزندخواندگی گرفته میشوند، در عرصه بینالمللی مورد توجه قرار میگیرند و جامعه چین و سیستم مدیریت دولتی و مدنی حزب کمونیست را سرافکنده میکنند.»
سنگ چین-یوآن، دانشیار سیاست عمومی در دانشگاه ملی مرکزی تایوان، به اپک تایمز گفت که دلیل اصلی تغییر سیاست فرزندخواندگی فراملی، طرز فکر ملیگرایانه رژیم چین است.
او گفت: «آنها نگرانند که مردم حزب کمونیست چین را به باد انتقاد بگیرند و بگویند که اگر وضعیت رفاه اجتماعی در چین مناسب است، چرا خارجیها باید یتیمان چینی را به فرزندخواندگی بگیرند؟»
سنگ افزود وقتی خانوادههای غربی برای فرزندخواندگی یتیمان چینی پا پیش میگذارند، «مثل چینیها به فکر ادامه نسل خانوادگی نیستند.»
او گفت: «بسیاری از آنها از روی دلسوزی چنین کاری میکنند، حتی اگر یتیمان دارای معلولیت یا نقص جسمی و روحی باشند.»
