یکی از سوالات اساسی که «شی جین پینگ» رئیس جمهور چین در طول سفر اخیر خود به کاخ سفید سعی میکرد از آن اجتناب کند، این بود که آیا وی در نهایت برداشت غیرقانونی و قاچاق اعضای بدن پیروان فالون گونگ، مسیحیان، تبتیان و زندانیان اویغور در سراسر چین را متوقف خواهد کرد؟
«پاپ فرانسیس» محبوب، یکی دیگر از بازدید کنندگان واشنگتن، سال گذشته پس از ملاقات «ایگنازیو مارینو»، شهردار رم و دیگر جراحان عمل پیوند عضو با هیئت نمایندگان خود به عموم اعلام کرد که «تجارت غیر اخلاقی اعضای بدن جنایت علیه بشریت است.»
دکتر «تری تورستن»، از سازمانهای غیردولتی بینالمللی و پزشکان مخالف برداشت اجباری اعضای بدن (DAFOH)، تاکید میکند که پکن در اواخر سال ۲۰۱۴ به جامعه بینالملل قول داد که برداشت عضو از زندانیان محکوم به اعدام را (که به هیچ وجه شامل زندانیان عقیدتی نمیشود) متوقف کند.
زندانیان عقیدتی در چین که مرتکب جرمی نشدهاند، تنها با یک امضای پلیس تا سه سال به اردوگاههای کار اجباری فرستاده میشوند و امروز بدون شک بیش از نیمی از قربانیان تراژدی برداشت اعضای بدن محسوب میشوند. تاکنون هیچ مقام رسمی حزب برداشت اندام و اعضای بدن این زندانیان را تائید نکرده است.
دکتر «انور توهتی» شهادت داد که وی در مقام یک جراح عمومی مجبور به برداشتن کبد و کلیههای یک زندانی مسلمان اویغور محکوم به اعدام قبل از مرگ وی شده است.
برداشت اعضای بدن برای اولین بار در ۱۹۸۰ آغاز شد. اهدا کنندگان از افراد مجرم و محکوم به اعدام و دریافت کنندگان اتباع چینی بودند. سال ۱۹۸۴، وزارت اطلاعات چین برای تجارت خود، روشن کرد که استفاده از چنین اندامی باید «به شدت مخفی» نگه داشته شود و این حکم همچنان به قوت خود باقی مانده است.
در سال ۱۹۹۰، زندانیان سیاسی از جامعه مسلمانان اویغور در استان سین کیانگ بسیار مورد آزار قرار گرفتند و یک منبع اضافی برای پیوند اندام در نظر گرفته شدند. دکتر «انور توهتی» به نمایندگان مجلس بریتانیا گفت که در مقام یک جراح عمومی در ژوئن ۱۹۹۵ مجبور به برداشتن کبد و کلیههای یک زندانی اویغور محکوم به اعدام قبل از مرگ وی شده است.
اواخر ۱۹۹۰ بر اساس برآوردهای حزب کمونیست، بین ۷۰ تا ۱۰۰ میلیون چینی فالون گونگ را تمرین میکردند. پس از اینکه «جیانگ زمین»، رئیس سابق حزب کمونیست، آزار و اذیت فالون گونگ را آغاز کرد، پیوند عضو در سراسر چین به صورت تصاعدی افزایش یافته است.
پس از اینکه «جیانگ زمین»، رئیس سابق حزب کمونیست، آزار و اذیت فالون گونگ را آغاز کرد، پیوند عضو در سراسر چین به صورت تصاعدی افزایش یافته است.
در سال ۲۰۰۱، با شروع آزار و اذیت فالون گونگ در سراسر کشور اعضای بدن تمرین کنندگان نیز به برخی از گردشگران خارج از چین با قیمتهای بالا به فروش میرسید.
پس از سال ۲۰۰۱، پیوند عضو در سراسر چین به صورت تصاعدی افزایش یافت. بیمارستانها در طول آن زمان شروع به آگهی دادن در اینترنت کردند و فقط چند هفته انتظار برای گرفتن اندامهای حیاتی بدن برای متقاضیان کافی بود. به دریافت کنندگان عضو قلب حتی زمان دقیق دریافت عضو گفته میشد که این امر غیر ممکن است؛ مگر اینکه اندام مورد نظر از فرد اعدامی گرفته شده باشد. در سال ۲۰۰۶، حزب کمونیست ادعا کرد بیش از ۶۰۰ مراکز «توانمند» پیوند عضو در سراسر چین وجود دارد.
کتاب «کشتار»، اتان گاتمن، اطلاعاتی دقیق مربوط به سرکوب، شکنجه و قتل مردم چین توسط حزب را فراهم میکند که این اطلاعات به کمک شاهدینی که به طور مستقیم درگیر ماجرا بودند یا بازماندگان افراد کشته شده جمع آوری شده است. او مکان آزار و اذیت از پیروان مسیحیت، فالون گونگ، تبت، اویغور را نام برده است. گفتنی است در میان این افراد پیروان فالون گونگ وحشیانه ترین نوع آزار و اذیت را تا به امروز تحمل کردهاند.
گاتمن در این باره گفت که ما شاهدان بسیاری داشتیم که از معاینات فیزیکی در اردوگاههای کار اجباری و زندانها که برای ارزیابی اعضای بدن و تطبیق بافت بدنشان صورت میگرفت، صحبت میکردند. گاتمن اضافه کرد، من و دیوید ماتاس، شواهد زیادی داریم که این اعمال در مورد پیروان فالون گونگ، اویغورها، تبتیها، و مسیحیان صورت گرفته است.
برآوردها نشان میدهد که ۶۵ هزار ارگان از پیروان فالون گونگ یا فالون دافا و بین دو تا چهار هزار عضو از اویغورها، تبتیها و مسیحیان تنها بین سالهای ۲۰۰۰ تا ۲۰۰۸ از افراد برداشت شده است.
او توضیح میدهد که «بهترین برآورد» نشان میدهد که ۶۵ هزار ارگان از پیروان فالون گونگ و بین دو تا چهار هزار عضو از اویغورها، تبتیها، یا مسیحیان در دوره بین ۲۰۰۰ تا ۲۰۰۸ از افراد برداشته شده است. هیچ «اهدا کنندهای» در چین به دلیل اینکه تمام اندامهای حیاتیاش برای قاچاق برداشته میشده، زنده نمانده است.
تاکنون گاتمن با راه اندازی کمپینDAFOH برای پایان دادن به غارت عضو و قاچاق در چین سعی در پایان دادن به غارت و قاچاق اعضای بدن بوده است که متاسفانه تلاشهایش توسط برخی از نهادها از جمله سازمان بهداشت جهانی WHO و انجمن پیوند (TTS) مورد پذیرش قرار نگرفته است.
فراهم بودن مکان متعدد و امن در چین شاید یکی از دلایلی است که پکن خطر رسوایی بینالمللی را برای کشتار مخفیانه گروههای زیادی از شهروندان خود به جان خریده است.
در چنین شرایطی، دنیای دموکراتیک ممکن است از این پس با کشورهایی چون تایوان که با تصویب قانون منع خرید عضو قاچاق از هر نقطه جهان همراهی کنند.
«دیوید کیلگور»، وکیل حرفهای و نویسنده این مقاله است که برای مدت ۲۷ سال از اعضا و کارکنان مجلس کانادا بوده است. وی در کابینهی جین کرتین، وزیر خارجه (آفریقا و لاتین امریکا) و وزیر خارجه (آسیا و اقیانوسیه) بوده است. او همچنین چندین کتاب نگاشته که یکی از آنها با همکاری دیوید ماتاس با نام «برداشت خونین عضو: قتل و شکنجه پیروان فالون گونگ برای اعضای بدنشان» منتشر شده است.
دیدگاههای مطرح شده در این مقاله نظرات نویسنده است و لزوما منعکس کننده دیدگاه اپک تایمز نیست.
اپکتایمز در ۳۵ کشور و به ۲۱ زبان منتشر میشود.
