در پی یک عملیات نظامی توسط پلیس کامبوج، یک حلقهی قاچاق بدن انسان شکسته شد؛ که به دستگیری حداقل یک پزشک چینی به عنوان مشاور و مربی انجامید.
برداشت اعضای بدن در جمهوری خلق چین، بهخصوص در بیمارستانهای نظامی امری متداول است، اما تا به امروز محدود به چین بوده است.
دکتر «تورستن تیری»، مدیر اجرایی گروه «پزشکان مخالف برداشت غیرقانونی اعضای بدن» که در واشنگتن مستقر است میگوید: «این حلقه کاملاً شبیه الگوی پخش اعضای بدن توسط چین به دیگر کشورها نیست ــ زیرا آنها تا به این اندازه پیش نرفتهاند. اما بهنظر میرسد روشی سیستماتیک در رواج قاچاق اعضای بدن در مناطقی که تاکنون این موضوع دیده نشده، وجود دارد».
پزشک دستگیر شده ی چینی، روشهای پیوند را به پزشکان محلی آموزش میداده است ــ آموزشی که بهگفتهی محققان، در چین بر روی زندانیان محکومبه مرگ و زندانیان عقیدتی صورت میگیرد.
گزارش شده که اکثر بیماران در این مرکز، چینی و ویتنامی بودهاند؛ درحالیکه اهداکنندگان از مردم محلی کامبوج بودهاند.
بهگزارش روزنامهی «دووم آمپیل»، چاپ کامبوج، سال گذشته بین سه تا پنج نفر در ساختمان بیمارستان نظامی «کت میلا» که توسط چین اهدا شده است، تحت عمل جراحی بیرون آوردن کلیه قرار گرفتند. در این گزارش آمده است که بهگفتهی یک دکتر شناخته شده، کلیهها به قیمت ۳۵ تا ۴۰ هزار دلار به دریافتکنندهی چینی فروخته و تنها ۵هزار دلار به اهداکنندهی کامبوجی داده میشد.
بنا بر این گزارش، رئیس و معاون این بیمارستان که خود از مقامات نظامی کامبوج بودهاند و سه نفر که بهگفتهی پلیس کامبوج «ملیت چینی-ویتنامی» دارند، از دستگیر شدگان هستند.
بهگزارش روزنامهی «کامبوج دیلی» و بهنقل از «کئو تئو»، رئیس پلیس بخش مبارزه با قاچاق انسان، «فرد چینی، یک پزشک و استاد دانشگاه است که در زمان نیاز، به این بیمارستان دعوت میشد».
دکتر تری میگوید: «در واقع، حضور یک پروفسور چینی با دانش و تجربهی بسیار در یک بیمارستان نظامی در کامبوج جالب است. از آن جایی که این یک بیمارستان نظامی است و نه یک محیط درمانی خصوصی، پس حضور این پزشک باید با تأیید و مجوز دولت یا برخیاز مقامات خاص بوده باشد. از این منظر، این سیستم شبیه زنجیرهی تأمین ارگان در چین است که در اطراف بیمارستانهای نظامی متمرکز است».
در چین، زندانیان محکوم به اعدام و زندانیان عقیدتی بهمنظور استفادهاز ارگانهای حیاتی آنها مثل قلب و کلیه کشته میشوند. اما بهنظر میرسد در کامبوج این امر محدود به کلیه و اهداکنندگان کامبوجی میشود که در مقابل پول کلیهی خود را میفروشند.
بهگفتهی تری: «آنچه که حائز اهمیت است، این است که چین در حال تضعیف استانداردهای اخلاقی در کشورهای دیگر است». میتوان تأثیر آن را در «منحرف کردن افکار عمومی» نسبتبه آمار ثبت شده توسط چین که شامل برداشت گروهی و غیرقانونی اعضای بدن زندانیان عقیدتی و بهخصوص تمرینکنندگان روش معنوی «فالون گونگ» (یا فالون دافا» است، مشاهده کرد.
در کتاب «کشتار» که بهتازگی منتشر شده، گزارش دقیقی از شواهد مربوط به این موضوع آمده است. در این کتاب آمده که از سال ۲۰۰۰ تا ۲۰۰۸ تخمین زده شده که بیشاز ۶۰هزار تمرینکنندهی فالون گونگ برای برداشت اعضای بدنشان کشته شدهاند.
جزئیات کمی دربارهی عملیات داخلی قاچاقچیان اعضای بدن در کامبوج وجود دارد. اندکی پساز حملهی پلیس به این حلقه که پساز ماهها تحقیق و تفحص صورت گرفت، با دخالت ارتش کامبوج و به بهانهی داوطلبانه بودن این کار، از تحقیقات بیشتر جلوگیری به عمل آمد.
«تی بان»، وزیر دفاع کامبوج، شخصاً پلیس را مورد انتقاد قرار داد. وی گفت: «اتهام قاچاق کلیه بسیار مخرب است».
بان به رسانههای کامبوج گفت: «در این داستان گزارشی از قاچاق کلیه آمده است، اما تمام آن داوطلبانه بوده و هیچ قاچاقی صورت نگرفته است».
«فیل رابرتسون»، معاون بخش آسیایی دیدهبان حقوق بشر، به روزنامهی «فنوم پن پست» اظهار داشت: «هر زمان که یک مقام ارشد نظامی در کامبوج در جنایتی دخالت میکند، این سئوال مطرح میشود که آیا آنها باید پاسخگو باشند».
کامبوج دارای نظام سلطنت مشروطه است که توسط حزب مردم از طریق یک کودتای خشنوتآمیز بر سر قدرت آمد. سازمان شفافیت بینالملل، این کشور را در زمرهی یکیاز فاسدترین کشورهای آسیای جنوب شرقی قرار داده است.
بهگفتهی حزب نجات ملی که حزب مخالف دولت در کامبوج است، ادعای ارتش مبنی بر داوطلبانه بودن فعالیتهای قاچاق اعضای بدن انسان مشکوک است.
«مو سُچوا»، یکیاز قانونگذاران حزب نجات ملی و رئیس کمیسیون بهداشت و درمان به روزنامهی فنوم پن اظهار داشت: «درصورت وجود شواهد کافی، تحقیقات مستقلی را آغاز خواهیم کرد».
به گزارش روزنامه پنوم پن، «سام رینزی»، رهبر حزب نجات ادعا کرده است که این اتهامات «تنها مشتی از خروار» است.
وی اظهار داشت: «این تکذیب و انکارها قانعکننده نیست. این پرونده حتماً در پس منافع و مصلحت برخی پنهان شده است».
اپک تایمز در ۳۵ کشور و به ۲۱ زبان منتشر میشود.
