بررسی‌ها نشان می‌دهند که مواجهه با فلوراید در دوران بارداری با افت توانایی‌های ذهنی سیال کودکان ارتباط دارد. این ارتباط در کودکان زیر ۷ سال بارزتر است.
بررسی بیش از ۲ هزار و ۵۰۰ کودک آمریکایی نشان داد کودکانی که در دوران جنینی در معرض غلظت استاندارد فلوراید قرار داشتند، در آزمون حافظه و حل مسئله نمرات به‌مراتب پایین‌تری کسب کردند.
این مطالعه که در نشریه آمریکایی اپیدمیولوژی منتشر شده و بودجه آن را مؤسسه ملی سلامت تأمین کرده است، نشان می‌دهد که غلظت بالای ۰.۶۷۵ میلی‌گرم در هرلیتر آب، مقداری است که در آن الگوی داده‌ها تغییر می‌کند.
اگر غلظت فلوراید در آب مصرفی مادران به این مقدار یا بیشتر می‌رسید، هر ۰.۵ میلی‌گرم افزایش فلوراید در هرلیتر آب با افت نزدیک به ۳.۵ امتیازی نمره کودکان در آزمون حل مسئله همراه بود.
برای درک بهتر این ارقام باید توجه داشت که غلظت ۰.۶۷۵ میلی‌گرم در هرلیتر از غلظت پیشنهادی ۰٫۷ میلی‌گرمی سازمان خدمات بهداشت عمومی آمریکا اندکی کمتر است.
این مطالعه نشان داد که تأثیر افزایش غلظت فلوراید در کودکان زیر ۷ سال بارزتر از سایر گروه‌های سنی است.
افت توانایی حل مسئله
پژوهشگران کودکانی را که در فاصله سال‌های ۲۰۰۶ تا ۲۰۱۹ متولد شده بودند، زیر نظر گرفتند و توانایی‌های ذهنی آن‌ها را در سنین ۳ تا ۱۷ سالگی ارزیابی کردند. برای برآورد میزان مواجهه آن‌ها با فلوراید پیش از تولد، تیم پژوهشی داده‌های سامانه‌های محلی را با محل سکونت مادران در دوران بارداری تطبیق دادند.
این پژوهش نشان داد که میزان مواجهه با فلوراید با توانایی ذهنی سیال کودکان از جمله حل مسئله، حفظ اطلاعات در حافظه کوتاه‌مدت و سازگاری با شرایط جدید ارتباط دارد. با این‌حال، غلظت فلوراید هیچ ارتباطی با توانایی ذهنی متبلور از جمله دایره واژگان و دانش عمومی نداشت؛ مهارت‌هایی که معمولاً بر اثر آموزش و تجربه توسعه پیدا می‌کنند.
دکتر کوین خاچاتریان، دندان‌پزشک و هم‌بنیان‌گذار گروه دندان‌پزشکی امپاور در کالیفرنیا، که نقشی در این مطالعه نداشت، به اپک تایمز گفت: «فلوراید را به آب آشامیدنی اضافه می‌کنند تا جلوی پوسیدگی دندان را بگیرد و از مینای دندان محافظت کند. فلوراید در خمیردندان و دهان‌شویه هم وجود دارد، اما برای این طراحی شده که صرفاً با سطح دندان تماس پیدا کند و بلافاصله از دهان بیرون ریخته شود. این درحالی است که فلوراید موجود در آب آشامیدنی وارد بدن شده و جذب می‌شود.»
مطالعات حیوانی و سم‌شناختی نشان داده‌اند که فلوراید می‌تواند برای سیستم عصبی سمی باشد. فلورایدی که در دوران بارداری وارد بدن مادر می‌شود، از سد جفتی عبور می‌کند و به جنین در حال رشد می‌رسد. این ماده همچنین می‌تواند در مغز انباشته شود.
فلوراید در سطح سلولی می‌تواند تنش اکسایشی ایجاد کند. این ماده تولید رادیکال‌های آزاد را افزایش می‌دهد؛ مولکول‌هایی که به نورون‌ها آسیب می‌زنند و ذخایر طبیعی آنتی‌اکسیدانی مغز را به حداقل می‌رسانند. از این گذشته، فلوراید می‌تواند روند تولید انتقال‌دهنده‌های عصبی مهم از جمله سروتونین، دوپامین و نوراپی‌نفرین را مختل کند.
مناقشه بر سر مقررات
این مطالعه در شرایطی منتشر شده که کشمکش سیاسی و حقوقی بر سر وجود فلوراید در آب آشامیدنی آمریکا بالا گرفته است.
در سپتامبر ۲۰۲۴، ادوارد چن، قاضی ارشد دادگاه منطقه‌ای آمریکا در ناحیه شمالی کالیفرنیا، حکم داد که غلظت مجاز فلوراید، یعنی ۰.۷ میلی‌گرم در هرلیتر، می‌تواند برای رشد عصبی کودکان خطرناک باشد. او از آژانس حفاظت محیط‌زیست آمریکا خواست شواهد موجود را بررسی کند و احتمال بازنگری در مقدار مجاز فلوراید را مدنظر قرار دهد.
میزانی که چن خواستار بررسی آن شده بود، از حداکثر مقدار مجاز آژانس حفاظت محیط‌زیست، یعنی ۴ میلی‌گرم در هرلیتر، به‌مراتب پایین‌تر بود. آژانس سپس به حکم چن اعتراض کرد.
در اوت ۲۰۲۶، رابرت اف. کندی جونیور، وزیر بهداشت و خدمات انسانی آمریکا، به آژانس حفاظت محیط‌زیست دستور داد با همکاری وزارت بهداشت و خدمات انسانی درباره ایمنی فلوراید تحقیق کند.
آژانس حفاظت محیط‌زیست توانست حکم مربوط به ارزیابی ایمنی فلوراید را در دادگاه به چالش بکشد، اما همچنان موظف است که این ارزیابی را براساس ابلاغیه وزارت بهداشت و خدمات انسانی در دستور کار خود قرار دهد.
شماری از دندان‌پزشکان، که نقشی در این مطالعه نداشتند، از هردو طرف خواسته‌اند احتیاط بیشتری به خرج دهند. دکتر استیو ماسکارین، دندان‌پزشک و مدیرعامل کلینیک دندان‌پزشکی اِلون در تورنتو، که نقشی در این مطالعه نداشت، به اپک تایمز گفت: «هرتصمیمی که در حوزه بهداشت عمومی گرفته می‌شود، خطرات و مزایای خود را دارد و حوزه دندان‌پزشکی هم از این قاعده مستثنا نیست. از این‌رو، باید تحقیقات قبلی و شواهد علمی موجود را مدنظر قرار دهیم.»
او افزود: «با این‌حال، باید برای انجام تحقیقات بیشتر درباره این موضوع آمادگی داشته باشیم تا بتوانیم شیوه کار خود را براساس یافته‌های جدید به‌روز کنیم و شناخت بیشتری از فلوراید پیدا کنیم.»
دکتر مایکل جی. وی، دندان‌پزشک ساکن منهتن، تأکید کرد که یافته‌های جدید درخور توجه هستند، اما نباید درباره اهمیت آن‌ها اغراق کنیم. او گفت: «این مطالعه پرسش‌های مهمی درباره مواجهه جنین با فلوراید مطرح کرده و به پیشبرد تحقیقات کمک می‌کند.»
پژوهشگران در‌حال‌حاضر انجام تحقیقات بیشتر را در اولویت قرار داده‌اند. آن‌ها خواستار انجام تحقیقات تکمیلی هستند تا معلوم شود که مواجهه با فلوراید در کدام مرحله از بارداری یا دوران کودکی بیشترین اثربخشی را دارد و این‌که چگونه می‌توانیم خطرات احتمالی فلوراید برای رشد و تکامل کودک را با توجه به فوایدی که در پیشگیری از پوسیدگی دندان دارد ارزیابی کنیم.
