وزارت کشور فرانسه اخیرا شمار معترضان را ۷۱ هزار و ۵۰۰ نفر و تعداد بازداشت‌شدگان را ۵۰۴ نفر اعلام کرد. تا پایان شب، دیوارهای میدان باستیل از شعارها و نوشته‌های توهین‌آمیز علیه پلیس پوشیده شده بود.
هزاران معترض روز پنج‌شنبه، هشتم اکتبر (۱۶ مهر) با ورود به میدان باستیل پاریس فریاد می‌زدند: «باستیل را فتح کردیم.» این میدان همان جایی است که در سال ۱۷۸۹، یورش مردم به زندان سلطنتی باستیل، جرقه انقلاب فرانسه را زد.
پرچم‌های متعدد کمونیستی و فلسطینی بر فراز جمعیت به اهتزاز درآمده بود و شماری از پلاکاردها و بنرها خواستار انقلابی تازه در روز ۱۳ اکتبر بودند؛ این همان تاریخی است که برگزارکنندگان، دور دیگری از تظاهرات سراسری را برای آن برنامه‌ریزی کرده‌اند.
برخی معترضان با در دست داشتن پلاکاردهایی با عنوان «انقلاب اکتبر»، به انقلاب بلشویکی سال ۱۹۱۷ اشاره می‌کردند که کمونیست‌ها را در روسیه به قدرت رساند.
گروهی دیگر به تاریخ انقلابی فرانسه اشاره داشتند.
روی یکی از پلاکاردها نوشته شده بود: «۱۷۸۹ تا ۲۰۲۶؛ بیایید باستیل را دوباره فتح کنیم.» روی پلاکارد دیگری آمده بود: «تنها چیزی که از سرود ملی فرانسه به یاد دارم این است: شهروندان، سلاح به دست بگیرید!»
پلاکارد سومی نوشته بود: «روبسپیر افتخار می‌کرد.» و روی پلاکارد دیگری آمده بود: «زنده باد کمون!»
این شعارها یادآور شعارهایی بود که در تظاهرات قبلی نیز شنیده شده بودند. معترضان فریاد می‌زدند: «مرگ بر حکومت، پلیس و فاشیست‌ها»، «همه از پلیس متنفرند» و «سلاح به دست بگیرید»
جنگ غزه نیز حضوری پررنگ در تظاهرات داشت و معترضان شعار می‌دادند: «ما همه فرزندان غزه هستیم.»
به نظر می‌رسید بسیاری از معترضان به‌مراتب مسن‌تر از دانش‌آموزان دبیرستانی یا دانشجویان دانشگاه بودند.
تا میانه بعدازظهر، میدان باستیل به صحنه رویارویی معترضان و نیروهای ضدشورش تبدیل شد.
تا ساعت ۳ بعدازظهر، خودروهای پلیس در اطراف میدان مستقر شده بودند و اندکی پس از ساعت ۴:۲۰ بعدازظهر، ماموران با حملات سنگ‌فرش‌های کنده‌شده و خمپاره‌های آتش‌بازی مواجه شدند. پلیس در پاسخ از گاز اشک‌آور و خودروهای آب‌پاش استفاده کرد.
به گزارش روزنامه فیگارو، در یکی از جدی‌ترین حوادث آن روز، قطعاتی از یک دودکش از پشت‌بام یک ساختمان مسکونی به سوی نیروهای ضدشورش در خیابان پرتاب شد. برخی مفسران مدعی شدند که این حمله می‌تواند مصداق تلاش برای قتل ماموران پلیس باشد.
پلیس سرانجام در اوایل شب میدان را تخلیه کرد، اما دیوارهایی پوشیده از دیوارنوشته بر جای ماند. از جمله این نوشته‌ها می‌توان به توهین به پلیس، درخواست برای نابودی حکومت فرانسه، شعارهای طرفداری از فلسطین و نوشته‌ای بزرگ در حمایت از سر بریدن امانوئل مکرون، رئیس‌جمهور فرانسه، اشاره کرد.
درگیری‌های میدان باستیل بخشی از یک روز دیگر تظاهرات سراسری بود که طی چند هفته گذشته فعالیت دبیرستان‌ها و دانشگاه‌های فرانسه را مختل کرده است.
به گفته وزارت کشور، ۷۱ هزار و ۵۰۰ نفر در راهپیمایی‌ها و تجمعات سراسر فرانسه شرکت کردند که ۲۴ هزار و ۵۰۰ نفر از آن‌ها در پاریس بودند. همچنین ۵۵ هزار نفر دیگر در اعتراضات مقابل مدارس حضور یافتند.
مقام‌های فرانسوی از بازداشت ۵۰۴ نفر و زخمی شدن ۴۸ مامور پلیس و ژاندارمری خبر دادند.
لوران نونز، وزیر کشور فرانسه، خشونت‌ها را به‌شدت محکوم کرد و از ماموران پلیس به دلیل اینکه حملات علیه خود را «به‌طور نظام‌مند خنثی کردند»، تقدیر کرد.
میزان مشارکت در اعتراضات رو به کاهش است. وزارت کشور دو روز پیش از آن، در ششم اکتبر، شمار معترضان را ۲۶۶ هزار نفر اعلام کرده بود.
وزارت آموزش فرانسه گزارش داد که از مجموع حدود ۳ هزار و ۷۰۰ دبیرستان این کشور، فعالیت آموزشی در ۳۷۵ دبیرستان به‌طور کامل یا جزئی متوقف شده است؛ رقمی که نسبت به روز قبل ۳۰ درصد کاهش نشان می‌دهد. کمتر از یک درصد معلمان نیز در اعتصاب شرکت کردند.
«این حتی مصادره یک جنبش هم نیست»
به گفته دفتر سباستین لوکورنو، نخست‌وزیر فرانسه، نهادهای اطلاعاتی این کشور شناسایی کرده‌اند که حزب چپ افراطی «فرانسه تسلیم‌ناپذیر» به رهبری ژان‌لوک ملانشون و گروه‌هایی که مقام‌های فرانسوی آن‌ها را «نیروهای وابسته به چپ فوق‌افراطی» توصیف می‌کنند، در دامن زدن به اعتراضات نقش داشته‌اند.
از نظر روبنس استراشان، نماینده ملی اتحادیه دانشجویی «یونی»، مهم‌ترین اتحادیه دانشجویی راست‌گرای فرانسه، ماهیت سیاسی این تظاهرات چندان تعجب‌آور نیست.
او به اپک تایمز گفت: «این حتی مصادره یک جنبش هم نیست، زیرا چپ افراطی از ابتدا در شکل‌گیری این جنبش نقش داشته است.»
او افزود: «در محل‌های مسدودشده، شعارهایی از غزه گرفته تا کالدونیای جدید می‌بینیم. در نهایت، دیگر هیچ‌کس واقعا نمی‌داند مطالبات آن روز چیست.»
ملانشون، سیاستمداری که بارها درباره حکومت‌های سوسیالیستی کشورهایی مانند کوبا، ونزوئلا و چین مواضع مثبتی اتخاذ کرده است، از تظاهرات میدان باستیل استقبال کرد.
او روز ۸ اکتبر در شبکه اجتماعی ایکس نوشت: «باستیل دوباره فتح شد. افتخاری عظیم. سه‌شنبه ۱۳ اکتبر می‌بینمتان.»
واکنش‌های دولت
دولت فرانسه تلاش کرده است به نارضایتی‌های آموزشی که در ابتدا دانش‌آموزان را به خیابان‌ها کشاند، رسیدگی کند.
لوکورنو در یک سخنرانی تلویزیونی در هفتم اکتبر وعده داد که نخستین اقدامات تا پایان ماه اکتبر اعلام خواهند شد؛ هرچند او هیچ بودجه اضافی فراتر از افزایش ۱.۲ میلیارد یورویی که پیش‌تر در بودجه آموزش سال ۲۰۲۷ پیش‌بینی شده بود، اختصاص نداد.
او همچنین از چهره‌های سیاسی انتقاد کرد که به گفته او، از نارضایتی دانش‌آموزان برای اهداف انتخاباتی خود بهره‌برداری می‌کنند.
روز بعد، ادوار ژفره، وزیر آموزش فرانسه اعلام کرد که ۳ هزار معلم جایگزین که هنوز محل خدمتشان مشخص نشده بود، «در ساعات و روزهای آینده» به ۱۱۴ دبیرستان اعزام خواهند شد که با کمبود به‌ویژه شدید معلم مواجه هستند.
از نظر نماینده ملی اتحادیه دانشجویی، واکنش دولت بدون رسیدگی به مشکلات ریشه‌ای، موجب تشویق به اختلالات بیشتر خواهد شد.
او گفت: «دولت با دادن چند امتیاز ناچیز نمی‌تواند اوضاع را درست کند. چپ افراطی به این مقدار رضایت نخواهد داد و به اقداماتش ادامه می‌دهد. این نشان می‌دهد که خشونت نتیجه می‌دهد.»
او دولت مکرون را متهم کرد که در دهه گذشته اقدامات چندانی برای بهبود وضعیت مدارس و دانشگاه‌های فرانسه انجام نداده و در برابر گروه‌های چپ افراطی بیش از حد مدارا کرده است.
او گفت: «مایلم یادآوری کنم که سازمان‌های چپ افراطی در دانشگاه‌ها مبالغ هنگفتی بودجه دولتی دریافت می‌کنند و سپس از همین پول برای خرید تجهیزات تظاهرات علیه همان دولتی استفاده می‌کنند که بودجه آن‌ها را تامین کرده است.»
او افزود: «این وضعیت کاملا مضحک است.»
نماینده ملی اتحادیه دانشجویی همچنین تاکید کرد: «این معترضان نماینده دانش‌آموزان دبیرستانی و دانشجویان دانشگاه نیستند.»
او گفت: «اکثریتی خاموش وجود دارد که با این اقدامات مخالف است. پیام ما این است: بگذارید در آرامش درس بخوانیم.»
