رسانه همشهری آنلاین با انتشار گزارشی درباره وضعیت بهداشت دندان در میان ردههای مختلف سنی در ایران نوشته که در گروه سنی بالای ۶۵ سال بیش از ۵۵ درصد افراد دیگر هیچ دندانی برایشان باقی نمانده است.
این رسانه طبق آمارهای موجود عنوان کرده که هر ایرانی حداقل ۶ دندان پوسیده دارد و بالای ۸۰ درصد از افراد ۵ تا ۶ ساله به طور متوسط ۵ دندان شیری پوسیده، یا کشیدهشده یا پرشده دارند.
همچنین افراد ۳۰ تا ۴۰ ساله که در سن فعالیت اجتماعی هستند، ۱۲ تا ۱۳ دندانِ ازدسترفته دارند.
مشکل بهداشت دندان در ایران تحت شرایطی رخ داده که بعضی از مردم در برخی از کشورهای غربی حتی یک دندان پوسیده ندارند.
بسیاری از افراد عدم «فرهنگسازی برای پیشگیری از پوسیدگی دندانها» را از عوامل آمار بالای دندان پوسیده در میان ایرانیان میدانند.
آمار نگرانکننده پوسیدگی دندان در برخی استانها
مرکز پژوهشهای مجلس نظام تحقیقی تحت عنوان «خدمات بهداشتی و درمانی دهان و دندان در ایران؛ چالشها و راهکارها» انجام داده که نتایج آن مربوط به سال ۱۳۹۵ است.
برپایه این پیمایش ملی، در بین ۳۱ استان کشور، استان کردستان در هر دو رده سنی کودکان ۶ و ۱۲ سال دارای بیشترین تعداد در شاخص میانگین دندانهای پوسیده، از دسترفته و پرشده است.
استان تهران در رده سنی کودکان ۶ سال و استان هرمزگان در رده سنی کودکان ۱۲ سال، دارای کمترین تعداد در این شاخص هستند.
طبق این گزارش، کارشناسان، یکی از دلایل بالا بودن آمار بالای پوسیدگی دندان در ایران را «ناآگاهی مردم درباره نحوه مراقبت درست از دندانها» میدانند.
اختلاف سرانه دندانپزشک عمومی و متخصص و توزیع ناعادلانه در کشور
روزنامه همشهری درباره سرانه دندانپزشک در کشور به تفکیک دندانپزشکان عمومی و متخصص نوشته که این میزان به ترتیب ۳۸ و ۶ در هر ۱۰۰ هزار نفر جمعیت است.
طبق این گزارش، استانهای تهران با سرانه ۱۰۱ دندانپزشک عمومی و ۱۶ دندانپزشک متخصص به ازای هر ۱۰۰ هزار نفر جمعیت، به عنوان برخوردارترین استان معرفی شده است.
استان سیستان و بلوچستان با سرانه ۱۵ دندانپزشک عمومی و ۳ دندانپزشک متخصص به عنوان محرومترین استان از نظر سرانه دندانپزشکان عمومی و متخصص در کشور محسوب میشود.
به این ترتیب، «اختلاف سرانه دندانپزشک عمومی و متخصص بین برخوردارترین استان و محرومترین به ترتیب ۸۵ و ۱۲ دندانپزشک به ازای هر ۱۰۰ هزار نفر جمعیت است که عددی قابل تامل است.»
در گزارش با اشاره به توزیع ناعادلانه دندانپزشک در استانهای مختلف گفته شده که این موضوع منجر به کاهش دسترسی و در مواقع حادتر، عدم دسترسی به خدمت دندانپزشکی در مناطق محرومتر شده است.
از سویی دیگر کاهش دسترسی مالی مردم به خدمت دندانپزشکی، سبب کاهش سلامت دهان و دندان کودکان و بزرگسالان شده و هزینه زیادی را به خانوادهها تحمیل کند.
مجموع این محدودیتها در نهایت منجر به عدم برخورداری تعدادی زیادی از مردم از خدمات ضروری دندانپزشکی شده که این منجر به بروز مغزل بهداشت دندان در میان ایرانیان شده است.
