نویسنده: گری بولر
خیابان یانگ در تورنتو زمانی به طولانیترین خیابان جهان شهرت داشت. این ادعا براساس کتاب رکوردهای جهانی گینس نادرست است (این عنوان به خیابان بثرست در همین شهر تعلق دارد)، اما خیابان یانگ تاریخچه کهن و جذابی دارد.
قبایل بومی طی هزاران سال مسیرهایی ساختند که دریاچه انتاریو را به مناطق مرکزی متصل میکرد. «مسیر حملونقل تورنتو» مهمترین مسیر بود که به طول ۴۵ کیلومتر از رود هامبر در دریاچه انتاریو تا رود هلند درحوالی دریاچه سیمکو امتداد داشت و از طریق رود سورن به خلیج جرجین میرسید. ملت هورون-وندات، هاودنوسانیها و مردمان میسیساگا از این مسیرها برای جنگ، تجارت، دیپلماسی و نقل مکانهای فصلی استفاده میکردند.
زمانی که بریتانیاییها منطقه را بهعنوان کانادا علیای تصاحب کردند، متوجه اهمیت راهبردی این مسیر شدند. لازم به ذکر است که بریتانیا در آن مقطع روابط تنشآلودی با نظام سیاسی تازهتأسیس ایالات متحده داشت. جان گریوز سیمکو، معاون فرماندار در سال ۱۷۹۳، متوجه شد که پایتخت فعلی در نیوآرک (نایاگارا-آن-د-لیک) بهشدت در معرض حمله آمریکاییها قرار دارد. از اینرو، آنها به مسیری نیاز داشتند که نیروهای بریتانیایی بتوانند با خیال راحت بین دریاچه انتاریو و دریاچههای بزرگ شمالی رفتوآمد کنند. راهحل گریوز این بود که پایتخت به روستای یورک انتقال یابد و یک جاده نظامی برای اتصال یورک به دریاچه سیمکو کشیده شود تا سربازان و نیروهای تدارکاتی از طریق آب به خلیج جرجین و نواحی دوردست دسترسی داشته باشند. این جاده نیازهای ارتش را تأمین و امکان دسترسی به مناطق مرکزی را فراهم میکرد که احتمال اسکان وفاداران تاجوتخت و مهاجران بریتانیاییها را هم افزایش میداد.
سیمکو از راهنمایان بومی و شناخت آنها از مسیرهایی مانند «مسیر حملونقل» استفاده کرد تا از جادهای که بعدها به نام دوست (و متخصص جادههای رومی) او، سر جورج یانگ، نامگذاری شد، نقشهبرداری کند. سیمکو در سپتامبر ۱۷۹۳ به همراه راهنمایان بومی و چند سرباز راهی مناطق شمالی شد و مسیر پیشنهادی و نقاط مناسب برای برپایی استحکامات و سکونتگاهها را شناسایی کرد.
سال ۱۷۹۴ بود که آگوستوس جونز، معاون تشکیلات نقشهبرداری مستعمره، مسئولیت ایجاد یک مسیر باریک را برعهده گرفت که از دلِ جنگل و مرداب میگذشت. کارگران و سربازان ملکه از این مسیر جهت ساخت جادهای مناسب برای ارابهها استفاده کردند. جونز در این کار از وابانوسی، رهبر مردم میسیساگا، کمک گرفت و در سال ۱۷۹۶ با دختر او، توبنهنیکوئی، ازدواج کرد (بهعنوان زن دوم).
ساخت جاده در اواخر سال ۱۷۹۰ بهصورت مرحلهای و اغلب با چالشهای فراوان انجام میگرفت. سیمکو عملیات جادهسازی را با اعطای زمین به ساکنان آغاز کرد، مشروط به اینکه آنها محوطه جلوی زمین خود را- معمولاً تا ده متر- پاکسازی کنند. او با این کار عملاً ساخت جاده را به کشاورزانی محول کرد که مجبور بودند برای زراعت از دل جنگلهای انبوه و زمینهای باتلاقی عبور کنند. در سال ۱۷۹۴ که کار ساخت جاده هنوز به اتمام نرسیده بود، ویلیام فون مول برتزی، هنرمند و معمار باواریایی شرکت آلمانی، حدود ۱۸۶ نفر از ساکنان را بسیج کرد تا ژرمن میلز یا مارکام امروزی را بسازند. آنها ۲۵ کیلومتر از خیابان یانگ را پاکسازی کردند.
خیابان یانگ در سال ۱۷۹۹ از یورک تا هلند امتداد یافته و به رود هلند رسیده بود که دریاچه انتاریو و سیمکو را از راه زمینی به یکدیگر وصل میکرد که البته اغلب ناهموار و گلآلود بود. این جاده در متون معاصر بهعنوان یک «باتلاق تأسفبرانگیز» توصیف شده است.
روزنامه کانادای علیا گزارش داد که مقامات محلی از جمله جان المسلی، رئیس دستگاه قضا، در دسامبر ۱۸۰۰ گردهم آمدند و از نیاز به بازسازی خیابان یانگ گفتند تا کشاورزان و تاجران بتوانند کالاهای خود را به بازار منتقل کنند. گفتنی است که این جاده اغلب صعبالعبور یا بهشدت ناهموار بود. کانادای علیا امیدوار بود که بازسازی این جاده توجه شرکت نورثوست را به خود جلب کرده و این منطقه را به قطب تجارت خز تبدیل کند. چند دهه بعد در سال ۱۸۲۰ و اوایل سال ۱۸۳۰ هم بخش زیادی از خیابان شمالی یانگ از سمت یورک همچنان خاکی بود و از دلِ جنگل میگذشت. از اینرو، تردد ارابههای سنگین کشاورزان بهویژه در فصلهای بارانی دشوار بود.
خیابان یانگ بهرغم وضعیت نهچندان مناسبی که داشت بهسرعت به سکونتگاه مردم تبدیل شد و ساختار اجتماعی اولیه کانادای علیا را شکل داد. این جاده همچنین توجه گروههای مذهبی و اجتماعی از جمله جامعه کوئیکرهای خیابان یانگ را به خود جلب کرد که در اوایل قرن نوزدهم به یکی از بزرگترین «جوامع دوستان» در کانادای علیا تبدیل شدند. روستاهایی مانند یورکویل که در سال ۱۸۳۰ در شمال یورک شکل گرفتند، با توسعه خیابان یانگ بهعنوان ایستگاهها و مراکز خدماتی برای مناطق روستایی رشد کردند و درنهایت جزئی از تورنتو شدند.
دیدگاه ارائهشده در این مقاله نقطه نظر نویسنده بوده و لزوماً منعکسکننده دیدگاه اپک تایمز نیست.
درباره نویسنده: گری بولر مورخ کانادایی و عضو ارشد مرکز پیشگامانه سیاستگذاری عمومی است.
