آخرین بررسیهای یک نهاد حامی حیات وحش نشان میدهد، شمار یوزپلنگهای باقیمانده در ایران بسیار کمتراز حدی ست که پیشتر تصور میشد.
«مرتضی اسلامی دهکردی»، مدیرعامل انجمن یوزپلنگ ایرانی با بیان این مطلب گفت: «تصور ما این بود که بین ۷۰ تا ۱۲۰ قلاده یوزپلنگ در کشور داشته باشیم، اما پساز تحقیقات و بررسیهای انجام شده متوجه شدیم در بهترین حالت ممکن ۷۰ قلاده داریم و حتی به آمار ۴۰ تا ۷۰ قلاده یوزپلنگ برای کل کشور رسیدیم.»
آقای دهکردی وضعیت یوزپلنگ ایرانی را نگران کننده و بحرانی توصیف کرد و علت این کاهش بیشازحد را وجود عوامل انسانی همچون روستاها، راهآهن و جادهها در حوالی مناطق حفاظت شده برشمرد که منجر به بروز تصادف و مرگ این حیوان کمیاب شده است.
او افزود: «تصادفات جادهای بالاترین آمار تلفات یوز را دارد و طی تحقیقات انجمن یوزپلنگ ایرانی در دههی ۸۰ نزدیک به ۴۰ درصد تلفات یوز متعلق به تصادفات جادهای بوده است.»
به گفتهی مدیرعامل انجمن یوزپلنگ ایرانی، عامل دیگری که منجر به ازبین رفتن تدریجی یوز ایرانی شده، ایجاد طرحهای توسعهای در زیستگاههای یوزپلنگ مانند «جاده گرو در منطقه امن بافق» و «احداث معدن ذغال سنگ در نایبندان» میباشد.
این درحالی ست که باوجود اهمیت حفظ محیط زیست و حیات وحش، به وضعیت محیط زیست همواره کمتراز صنعت توجه نشان داده شده است.
دهکردی با گلایه از این بیتوجهی میگوید: «هجمهی توسعه در ایران به قدری سخت و سنگین است که ایستادگی در برابر آن جرأت و جسارتی مثالزدنی میخواهد، چرا که اولاً در این کشور محیط زیست اولویت اول نبوده و نیست و همواره سازمان محیط زیست در برابر ارگانهای درآمدزا مثل صنعت معدن و تجارت یا وزارت اقتصاد قدرت کمتری دارد.»
برنامهی حفاظت از یوزپلنگ آسیایی در ایران زیر نظر برنامهی توسعه سازمان ملل متحد و با مشارکت سازمان حفاظت محیط زیست ایران از سال ۱۳۸۰ شروع به کار کرد تا طی یک همکاری جمعی برای بقاء نسل این جانور کمنظیر تلاش شود؛ اما با این حال شمار آن همچنان در حال کاهش است.
اپکتایمز در ۳۵ کشور و به ۲۱ زبان منتشر میشود.
