اُپرای مادام باترفلای/ گفت‌و‌گو با خواننده‌ی مزو-سوپرانو، الیزابت دیشانگ

امسال، «الیزابت دیشانگ»، خواننده‌ی امریکایی مزو-سوپرانو سه بار، به ایفای نقش «سوزوکی»، خدمت‌کار با‌وفای «مادام باترفلای» (بانو پروانه) پرداخته است. بار اول در اوایل زمستان با همکاری شرکت اپرای متروپلیتن نیویورک به روی صحنه رفت؛ سپس با اپرای سان‌فرانسیسکو و اکتبر امسال با شرکت اپرای کانادا این نقش را اجرا کرد.

و درحالی که کارگردانان تولیدات مختلف، تفسیر خود را از اپرای محبوب «پوچینی»-یکی از پر اجراترین اپراها- نمایش می‎دهند، تصویر دیشانگ در تمام اجراها در نقش سوزوکی، دوستی وفادار که با سکوت خود حرف می‌زند و با آوازهای خود تحت‌تأثیر قرار می‎دهد، نسبتاً ثابت است که باعث تحسین منتقدان شده است.

اپک‎تایمز: درباره‎ی سوزوکی بگو؛ او را چه‎طور می‎بینی؟

الیزابت دیشانگ: سوزوکی یکی‎از نقش‌های مورد علاقه‎ی من است. سوزوکی دائماً در هماهنگی میان وظیفه و دوستی‌اش با باترفلای است و پیوسته در‌حال انتخاب این است که چه زمان سخن بگوید و در چه زمانی به‌عنوان یک حامی عمل کند. فکر می‎کنم به‎طور کلی او وفادار و ثابت است. او کسی است که همیشه در کنار باترفلای حضور دارد و نمونه‌ی کامل وفاداری و رفاقت برای باترفلای است. فکر می‎کنم او و باترفلای رابطه‎ای استثنائی دارند.

اپک‎تایمز: آیا می‎توانید این خصوصیات را در این نقش تشخیص دهید؟

دیشانگ: فکر می‎کنم همه تا حدی بتوانند تشخیص دهند. هنگامی که سعی می‎کنید که دوست خوبی باشید، بعضی وقت‌ها شاید چیزی را واضح تر از کسی که در آن شرایط است ببینید. هنگامی که از بیرون به شرایط می‎نگرید، تصویری واضح‎تر دارید و درنتیجه بین میزان سخن گفتن تعادل برقرار می‎کنید؛ این‎که چه زمان سخن بگویید و چه زمان سکوت کنید و فقط گوش دهید.

من فریاد را در سکوت سوزوکی دیدم. او همیشه گوش می‌دهد، همیشه درحال ارزیابی شرایط است و در هنگام سرخوشی و نشاط باترفلای، همیشه در کنار اوست و مراقب این است که همیشه در رفاه و آسایش باشد.

معمولاً افرادی که بیشتر شنونده هستند تا گوینده، درک و فهم بهتری نسبت‎به مسائل دارند. حتی فاصله‎ی سنی آن‎ها در این مورد بین ۵ تا ۷ سال است، باترفلای ۱۵ و سوزوکی ۲۰ تا ۲۲، در نتیجه سوزوکی بالغ‎تر است و درک او از مسائل نسبت‌به سوزوکیِ نوجوان که تحت‎تأثیر سرکشی و هورمون‌های نوجوانی قرار می‎گیرد، بیش‎تر است. فکر می‎کنم به این علت سوزوکی دارای ذهنی روشن و واضح است؛ چون مشاهده‎گر خوبی است.

اپک‎تایمز: بیش‎تر از کدام قسمت از نقش خود لذت می‎برید؟

دیشانگ: این اثر خود به‎تنهایی، خیلی چیزها برای عرضه دارد. شما همه نوع احساساتی را از آغاز تا پایان این اپرا تجربه می‎کنید. هنگامی که سوزوکی نمی‎خواند، از سکوت او لذت می‎برید.

من هر چیزی را درباره‎ی سوزوکی دوست دارم؛ خط سیر تکاملی و سفر عاطفی او را دوست دارم. به همین دلیل با این‎که او در تمام مدت نمی‎خواند، اما در همه‌ی لحظات حضور دارد و این همان تبادل انرژی است که با هریک از شخصیت‎ها دارید. با‎این‎که چیز زیادی نمی‎گویید، اما باید در لحظه حاضر باشید تا بتوانید این انرژی را به‎صورت موسیقیایی در دو یا سه حرکت آزاد کنید. من این جنبه از او را که بیشتر مشاهده‎گر است تا سخن‎ور می‎پسندم.

اپک‎تایمز: توانستید با آن احساس نزدیکی کنید؟

دیشانگ: همه‎ی تلاشم را کردم و کمی قبل از آن‎که خود را در وضعیتی قرار دهم، بیش‎تر آن را می‎سنجیدم؛ بنابراین فکر می‎کنم کاملاً با آن احساس نزدیکی کردم. فکر می‎کنم بازیگری باعث می‎شود تا خودم نباشم و این جنبه از آن را دوست دارم. این قضیه که در نشان دادن شخصیتی غیر از آن‎چه که هستی بزرگ‎نمایی کنی، مطمئن‎تر و ایمن‎تر است تا خود واقعی‎ات را به مردم نشان دهی. فکر می‎کنم این بخشی از بازیگری است که از آن لذت می‎برم.

به‎عنوان یک بازیگر، این کاری است که باید در هر وضعیتی انجام دهی. باید قطعات را در خود طنین بیاندازی و از‎طریق تجربه‎ی خود، آن را با مخاطبان به‎اشتراک گذارید.

اپک‎تایمز: شما نقش سوزوکی را هم با «پاتریشیا راکت» و هم «کلی کادک» که نقش مادام باترفلای را داشتند، بازی کردید. تجربه‎خود را از بازی با دو زن متفاوت بگویید.

دیشانگ: کلی و پت، هر دو باترفلای را باشکوه بازی کردند. درواقع کِلی اولین باترفلایی بود که با آن خواندم و پت جدیدترین آن که در سان فرانسیسکو به همراهش خواندم و هر دو به‎قدری توانا و بزرگوار بودند که از خواندن در کنارشان لذت بردم. بسیار لذت‎بخش بود زیرا هریک چیزی کاملاً متفاوت اما با قدرتی کاملاً برابر نمایش دادند.

درواقع، فکر می‎کنم مردم باید دو بار این اپرا را ببینند؛ چرا که هریک بسته به بازیگران آن با دیگری متفاوت است و همین باعث قوی‎تر شدن اثر شده است. این اپرا به‎قدری بی‎انتهاست وعمیقاً شما را تحت‎تأثیر قرار می‎دهد که دیدن آن با بازیگران مختلف خالی از لطف نیست.

اپک‎تایمز: برخی از تفاوت‎ها را بگویید.

دیشانگ: پاتریشیا اعتماد‎به‎نفس آرامی را به باترفلای می‎بخشد. او بارها این نقش را بازی کرده؛ اما همیشه می‎توانید بفهمید چه‎وقت شروع می‎کند؛ او گوش می‎دهد و به‎گونه‎ای جمعی همکاری می‎کند.

کِلی هم به همین نحو همکاری می‎کند؛ او نشاط جوانی را به‎ارمغان می‎آورد و جنبه‌ی فیزیکی را بیش‎تر نشان می‎دهد؛ اما باز هم او بازیگری متفاوت است و هربار چیز جدیدی را در هنگام کار با او می‎یابی. جدا کردن آن‌ها بسیار سخت است؛ زیرا هر دو در حین متفاوت بودن بسیار قوی هستند؛ درنتیجه ارزش دیدن آن‎ها را در این نقش دارد. بسیار لذت‎بخش است.

اپک‎تایمز: شما امسال، سه بار نقش سوزوکی را اجرا کردید. درباره خواندن در سه تولید متفاوت بگویید.

دیشانگ: در اولین تولید، سوزوکی در نقش یک مادر فرو رفته بود و بیش‎تر مادربزرگانه عمل می‎کرد و در سناریو، من به باترفلای به‎عنوان کودکی همانند پسر باترفلای می‎نگریستم. من به سوزوکی همانند کودکی می‎نگرسیتم که رها شده و در نقش یک حامی در خانواده قرار گرفته؛ اما وقتی که سوزوکی را در نقشی پیرتر بازی کردم برایم جالب بود؛ زیرا عاقل‌تر و نگران‎تر شده بود.

در تولیدات دیگری که در آن همکاری داشتم، در سنی نزدیک‎تر به او بازی کردم. سپس تمرکز بر این بود که باترفلای نیز در جوانی به‎سر می‎برد- بیش‎تر رابطه‎ی دوستی بین او و باترفلای وجود داشت تا حس مادرانه. اما فکر می‎کنم هر دو به یک اندازه قوی بودند.

در تولید کانادایی، هر دوی ما جوان هستیم و این خیلی خوب است زیرا تمرکز بر دوستی و وفاداری است. جوانی این دختران بسیار شگفت‎انگیز است؛ منطورم بارداری در سن نوجوانی که از مسائلی است که مربوط به حال حاضر می‎باشد. به‎نظر احمقانه به‎نظر می‎رسد، پوچینی، اپرا، دختر ۱۵ ساله‎ای که صاحب فرزند می‎شود و با زنی ۲۲ ساله  طرح دوستی می‎ریزد و امیدوارند که این رابطه به‎خوبی پیش برود که دقیقاً شبیه زندگی مردم جهان است. زیاد فرقی نمی‎کند و فکر می‎کنم به همین دلیل است که می‎توانیم با آن ارتباط برقرار کنیم. هر کسی به‎نوبه‎ی خود وصال و فراق را کم‎وبیش تجربه کرده است و یا چیزهایی وجود دارد که در جست‎وجوی آن هستیم؛ بنابراین فکر می‎کنم افراد می‎توانند کمی از خود را در هر یک از شخصیت‌های این اپرا بیایند.

 در اپرا برخی چیزها به اوج می‎رسد؛ اما زیربنای همه‎ی آن‎ها بشریت است؛ بشریتی متعالی و والا که معتقدم می‎توانید آن را در اپرای «مادام باترفلای» بیابید.

اپک تایمز در ۳۵ کشور و به ۲۱ زبان منتشر می‌‌‏شود.