logo_eet

نگاهی به گذشته: ۴ وعده‎ی عمل نشده‎ی رژیم چین در المپیک ۲۰۰۸ پکن

لوگوی المپیک بر روی یک ظرف پیش‎از بازی‎های المپیک 2008 پکن. 4 اوت 2008. پکن، چین.(Ryan Pierse/Getty Images)
لوگوی المپیک بر روی یک ظرف پیش‎از بازی‎های المپیک 2008 پکن. 4 اوت 2008. پکن، چین.(Ryan Pierse/Getty Images)
لوگوی المپیک بر روی یک ظرف پیش‎از بازی‎های المپیک 2008 پکن. 4 اوت 2008. پکن، چین.(Ryan Pierse/Getty Images)
لوگوی المپیک بر روی یک ظرف پیش‎از بازی‎های المپیک ۲۰۰۸ پکن. ۴ اوت ۲۰۰۸. پکن، چین.(Ryan Pierse/Getty Images)

در سال ۲۰۰۱، زمانی که رژیم چین، پکن را برای میزبانی بازی‎های المپیک تابستانی ۲۰۰۸ پیشنهاد کرد، وعده‎های بزرگی برای خاموش کردن فریادهای نقض حقوق بشر و محیط زیست داد. اما در سال‎های پس‎از آن، رژیم کمونیستی چین نتوانست به وعده‎های خود عمل کند.

۱.آزادی مطبوعات

«زمانی که رسانه‎ها به چین بیایند، به آن‎ها آزادی کامل خواهیم داد.» این سخن را «وانگ وی»، دبیر کمیته‎ی ملی المپیک پکن گفته بود.

اما برای جلوگیری از پوشش خبرهای منفی، بسیاری از خبرنگاران خارجی از ورود به چین منع شدند. کسانی که به آن‎ها اجازه‎ی ورود داده شد، متوجه شدند که سایت‎های مرتبط با تبت، کشتار میدان «تیان آن من» و یا آزار و اذیت «فالون دافا» (یا فالون گونگ) هنوز مسدود هستند. گزارش‎گرانی که تلاش کردند تا به این مسائل حساس بپردازند، بازداشت شدند و یا گزارش‎های آن‎ها توقیف شد.

۲.حقوق بشر

«لیو چی»، شهردار پکن: «بازی‎های المپیک در رشد مسائل حقوق بشر در چین کمک خواهد کرد.»

اما برخلاف این ادعا، شکنجه، بازداشت‎های خودسرانه و شست‎و‎شوی مغزی از‎طریق کار اجباری افزایش یافت. در ماه‎های پیش‎از آغاز المپیک ۲۰۰۸، حزب کمونیست چین، صدها نفر از مخالفانش را زندانی کرد. زمانی‎که در مارس ۲۰۰۸ شورش‎ها و تظاهرات در تبت آغاز شد، رژیم چین دست به سرکوب معترضان زد؛ هزاران نفر بازداشت و صدها نفر کشته شدند و به گفته‎ی «تسرینگ وُسر»، فعال تبتی، از ورود روزنامه‎نگاران به این مناطق حساس جلوگیری شد.

به‌گزارش وب‎سایت «مینگهویی»، رژیم چین بر سرکوب پیروان فالون دافا نیز افزود و مجوز بازداشت غیرقانونی صدها نفر از آن‎ها را صادر کرد. همچنین، تمرین‎کنندگان زندانی در اردوگاه‎های کار اجباری را به مکانی خارج از پکن منتقل کرد تا از بررسی‎های دقیق رسانه‎ای جلوگیری کند.

کمیته‎ی حقوق بشر کنگره‎ی آمریکا در بیانیه‎ای در اوایل ماه ژوئیه‎ی ۲۰۰۸، سرکوب اقلیت‎های مسلمان اویغور در چین را «به‎شدت محکوم کرد.» «فرانگ ولف»، نماینده‎ی کنگره در آن زمان گفته بود: «دولت چین نباید به بهانه‎ی «جنگ علیه تروریسم» و یا برقراری امنیت المپیک دست به آزار و اذیت اویغورها بزند.»

۳.جابهجایی و اخراج

در سال ۲۰۰۲، رژیم چین قول داد تا در برنامه‎ها و طرح‎های المپیک پکن، «توجه ویژه‎ای» به حفاظت از ساختمان‎های قدیمی واقع در یک محله‎ی تاریخی معروف به‎نام «هوتونگ» در پکن داشته باشد. اما مقامات چین، خلف وعده کردند و با تخریب خانه‎ها، ساکنان آن‎جا را بیرون کردند تا راه را برای زیرساخت‎های جدید باز کنند. به‎گزارش «مرکز حق مسکن و تخلیه‎ی اجباری»، بیش‎از یک میلیون نفر از ساکنین پکن بدون پرداخت غرامت مناسب و یا دسترسی منابع قانونی آواره شدند.

۴.آلودگی هوا

رژیم چین قول داد تا سال ۲۰۰۸، سطح هوای آلوده‎ی پکن را به استانداردهای سازمان بهداشت جهانی برساند.

اما «استیون اندروز»، مشاور محیط زیست در پکن به «واشنگتن پست» گفت، کیفیت هوا در سال ۲۰۰۷ بدتر از ۲۰۰۱ شده بود. مقامات چین توانستند تنها در زمان بازی‎های المپیک با اقداماتی کوتاه مدت مثل بستن کارخانه‎ها، توقف ساخت و ساز‎ها و جلوگیری‎از رفت‎و‎آمد نیمی از اتومبیل‎ها در شهر، میزان آلودگی هوا را کاهش دهند.

اکنون، با اعلام پیروزی چین در‎مقابل قزاقستان برای میزبانی بازی‎های المپیک زمستانی ۲۰۲۲، مردم سرزمین اصلی در مقایسه‎با سال ۲۰۰۱، واکنش نه‎چندان گرمی داشتند. البته این جای تعجبی ندارد؛ زیرا شهروندان چین علاقه‎ی کمی به ورزش‎های زمستانی دارند و البته برای بسیاری از آن‎ها یادآور دردسرها، هزینه‎های گزاف ورزشگاه‎ها، ممنوعیت رانندگی در سطح شهر و کاهش آلودگی هوا در المپیک ۲۰۰۸ است.

اپک‎تایمز در ۳۵ کشور و به ۲۱ زبان منتشر می‎شود.

اخبار مرتبط

دیدگاه‌ خود را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *