در کشتارهای کمونیست، سالمندان و نوزادان هم در امان نبودند

چند روزی با یکصدمین سالروز انقلاب بلشویکی در روسیه کمونیستی فاصله داریم؛ مقتضی است تا رویدادی که یک دهه بعد توسط حکومت کمونیستی چین در زمان انقلاب فرهنگی رخ داد را بازبینی کنیم.

در یکی از شب‌‌‏های سال ۱۹۶۶، درست پس‌‌‏از آن که انقلاب فرهنگی به راه افتاد، گروه‌‌‏های گارد سرخ کمونیستی مسلح به باتوم و دیگر ادوات خشن ضرب و شتم، صدها روستایی را در خارج از پکن قتل عام کردند.

انقلاب فرهنگی، از سال ۱۹۶۶ آغاز شد و  ۱۹۷۶ که «مائو تسه تونگ»، رهبر وقت درگذشت، پایان یافت. اما به کشته شدن میلیون‌‌‏ها نفر از مردم از طریق کشتار جمعی انجامید و به گفته «هو یائوبانگ»، دبیر سابق حزب، «در حدود ۱۰۰ میلیون انسان کشته شدند که معادل یک دهم جمعیت چین بود.»

بر اساس آمار رسمی به دست آمده از منابع دهه گذشته «اکونومیست»، در ناحیه داشینگ، تقریبا ۳۲۴ نفر در ماه اوت سال ۱۹۶۶، به قتل رسیدند.

«فو یواِیینگ»، از اهالی روستا، تشریح می‌‌‏کند که چگونه مردم محلی تحت عنوان «عناصر شیطانی» توسط گارد سرخ برچسب خورده بودند؛ چرا که به قول معروف آنها جزو خانواده‌‌‏های صاحب ملک بودند. فو گفت که وی از گزند ارازل و اوباش حزب در امان ماند، چرا که «نوع سوابقش» صلاحیت‌‌‏دار تلقی شده بود.

آمار ثبت شده رسمی حزب کمونیست چین درمورد قتل عام میدان تیان‌‌‏آن‌‌‏مِن در سال ۱۹۸۹، حاکی از آن است که در حدود ۲۰۰ تا ۳۰۰ نفر جان باخته‎اند. برآوردها از تعداد واقعی این کشتار، بسیار گسترده‌‌‏تر است، اما بسیاری حد نهایی را در حدود ۱۰۰۰ تخمین می‌‌‏زنند.

سنجش وسعت آسیب‌‌‏های ناشی از انقلاب فرهنگی، که در آن مائو اقدام به ایجاد تغییرات اساسی در جامعه و فرهنگ چینی و شکل دادن به آن کرد، بسیار سخت است. مائو و متحدانش جوانان چینی را برای نابود کردن به اصطلاح چهار عنصر کهن: تفکر، عادات، فرهنگ و آداب و رسوم چینی فراخواندند.

از لحاظ سرکوب، نزدیک به یک دهه بعد در تحقیقات درون حزبی مشخص شد که در آن زمان، ۴ میلیون و ۲۰۰ هزار نفر بازداشت شدند و بیش از ۱.۷ میلیون بواسطه عوامل غیرطبیعی درگذشتند. هرچند که آمار گردآوری شده خارجی، از ۷ میلیون و۷۳۰ هزار نفر مرگ ناشی از عوامل غیرطبیعی حکایت دارد.

بر اساس محاسبه مائو تسه تونگ، رهبر وقت چین، در مورد انقلاب فرهنگی: «پس‌‌‏از آشوب جهان به صلح می‌‌‏رسد، اما هر هفت یا هشت سال یک بار، هرج و مرج دوباره باید اتفاق بی‌‌‏افتد.»

قتل عام داشینگ به‌‌‏‎طور قطع یک آشوب بود. نوزادان و افراد مسن هم از آن در امان نماندند: کهنسال‌‌‏ترین کشته ۸۰ ساله و خردسال‌‌‏ترین آن تنها کمی بیش از یک ماه داشت.

«یو لووِن» در کتاب «بررسی قتل‌‌‏عام داجینگ» می‌‌‏نویسد:

ضرب و شتم شخص تا سرحد مرگ صحنه‌‌‏ای معمول بود. در خیابان شاتان، گروهی از مردان گارد سرخ، پیرزنی را با استفاده از ضربات زنجیرهای فلزی و کمربند چرمی به قدری شکنجه کردند تا این‌‌‏که دیگر قادر به حرکت نبود؛ درپی آن زنی از گارد سرخ روی شکم پیرزن شروع به بالا و پایین پریدن کرد و پس‌‌‏از آن زن سالخورده درگذشت…

در نزدیکی «چانگ وِن مِنگ»، گارد سرخ در حین جستجوی همسر «شخص صاحب ملکی» که بانوی بیوه‌‌‏ای تنها بود، همسایه‌‌‏اش را وادار کردند قابلمه‌‌‏ای پر از آب جوش بیاورد و آنها آب جوش را آن‌‌‏قدر به داخل یقه بانوی سالخورده تا ریختند تا بدنش پخته شد. چند روز بعد، جسد پیرزن درحالی که بدنش با کرم پوشیده شده بود، در خانه‌‌‏اش پیدا شد…

…بسیاری از دیگر روش‌‌‏های مختلف قتل عام وجود داشتند، از جمله کتک زدن تا سرحد مرگ با باتوم، قطعه قطعه کردن با داس و خفه کردن با طناب… شیوه کشتن نوزادان ازهمه وحشیانه‌‌‏تر بود: قاتل روی یک پای نوزاد می‌‌‏ایستاد و آن‌‌‏قدر پای دیگرش را می‌‌‏کشید تا نوزاد به دو نیم شود.

قتل عام داشینگ تنها بخشی از مجموعه کشتارهای جمعی مربوط به دوران انقلاب فرهنگی بود که در اطراف پکن اتفاق افتاد.

به نقل از اکونومیست، «وانگ یوجین» از دانشگاه شیکاگو می‌‌‏گوید که، اوباش گارد سرخ در عرض دو هفته، دوهزار شهروند پکن را کشتند.

مائو، کسی بود که مردم را به خشونت ترغیب و همدستانش را به‌‌‏خاطر انجام قتل‌‌‏عام‌‌‏ها تشویق می‌‌‏کرد. در سال ۱۹۶۶«لین بیائو»، در سخنرانی خود، مردم را برای تصاحب دارایی‌‌‏ها، زمین‌‌‏ها و منابع تولید از ملاکان فراخواند. این درحالی است که حزب کمونیست چین مصادره زمین‌‌‏های کشاورزی شخصی بسیاری را از مبارزات قبلی خود آغاز کرده بود.

در سال ۱۹۶۶، «شیه فوجی»، وزیر امنیت عمومی به پلیس گفت: «البته حمله و کشتار دسته جمعی مردم را تأیید نمی‌‌‏کنیم. اما اگر توده مردم نسبت به فردی اهریمنی احساس نفرت دارند، جلویشان را هم نمی‌‌‏توانیم بگیریم.»

تخمین زده می‌‌‏شود که کمونیسم تاکنون حدود ۱۰۰ میلیون انسان را کشته است، اما جنایات آن گردآوری نشده و ایدئولوژی آن هنوز هم ادامه دارد. اپک تایمز در صدد است تا این تاریخچه و عقاید این جنبش را که خاستگاه استبداد بوده و کشتار از آن پدید آمده است، افشا کند.