درخت بلوط گونهای از درختان جنگلی است که عمری طولانی دارد و اغلب مرتفع است. ارتفاع برخی از گونههای درختان بلوط که در جنگلهای شمال ایران میروید، به ۴۰ متر و محیط تنهی آن تا چند متر میرسد. در عین حال در برخی مناطق ایران درختان بلوطی تنها با چند متر ارتفاع را میتوان مشاهده کرد.
میوهی درخت بلوط از فندق درشتتر بوده، سرد و خشک است و به خاطر داشتن انواع ویتامینهای B و املاح، از ارزش غذایی فراوانی برخوردار است.
از خواص دارویی این گیاه میتوان به موارد زیر اشاره کرد:
در درمان سل مؤثر بوده و برای التیام زخمهای روده و رفع ناراحتی معده و سوزش ادرار نافع است.
خونریزیها بهخصوص خون ریزیهای ریه و خونریزیهای دستگاه گوارش را بند میاورد و زخمها را مداوا میکند.
هربار یک گرم از ساییدهی آن را با یک قاشق عسل مخلوط کرده میل کنید و یا آن را بو داده بعد با نبات نرم بکوبید و مثل قائوت مصرف نمایید. مغذی و مقوی است و اسهالی ناشی از گرمازدگی را متوقف میکند.
علاوه بر این اگر ۱۶ گرم سرخ شدهی آن را در یک لیتر آب، به مدت ۱۵ دقیقه بجوشانید و با ۵۰ گرم قند در آب صاف کردهی آن، حل کرده در طول روز به مرور بنوشید، برای رفع تورم غدد لنفاوی و درد معده مفید است.
چنانچه آن را با کُندُر (به میزان نصف وزن بلوط) مخلوط کرده، با روغن زیتون سرخ کنید و بهطور متناوب مصرف نمایید، برای قطع شبادراری و درمان قطره قطره ادرارکردن مفید است.
بلوط را سوزانده، به صورت پودر درآورید و برروی زخمهایی که دائما روی پوست بدن آب میدهد، بریزید؛ آنها را خشک کرده و بهبودی آن را تسریع میکند. بلوط برای التیام جراحتها بسیار مفید است.
مخلوط پودر بلوط با سفیدهی تخممرغ برای درمان ترشحات غیرعفونی رحم مؤثر است. این مخلوط بایستی بهصورت موضعی و نه خوراکی استفاده شود.
به خاطر داشته باشید که بلوط سنگین و دیر هضم است، ممکن است موجب سردرد و نیز انسداد مجاری عروق شود که برای رفع این عوارض استفاده از سکنجبین پیشنهاد میشود.
برگرفته از کتاب اسرار گیاهان دارویی تالیف احمد حاجی شریفی
اپکتایمز در ۳۵ کشور و به ۲۱ زبان منتشر میشود.
