نویسنده: آندرس کور
با حدود ۲۸۰ هزار ربات صنعتی که در کارخانجات چین مستقر شدهاند، این کشور اکنون بیش از هر کشور دیگری ربات صنعتی دارد. به گزارش رسانههای دولتی چین، این کشور در سال ۲۰۲۴ تقریباً دوبرابر این تعداد ربات صنعتی تولید کرده است. در طراحی بسیاری از رباتهای ساخت چین از هوش مصنوعی استفاده شده است.
بعد از چین، ژاپن با کمتر از ۵۰ هزار ربات و آمریکا با کمتر از ۴۰ هزار ربات بیشترین استفاده را از رباتهای صنعتی دارند. آیا باید نگران باشیم؟ بله.
دستکم بخشی از نرمافزار هوش مصنوعی ساخت چین برای رباتها از طریق نسخههای متنباز در دسترس عموم قرار دارند که قدرت نرم جهانیِ رژیم و امکان نفوذ و جاسوسی پنهانی را افزایش میدهد. رباتهای صنعتی چین از جمله رباتهایی که در بخش خودروسازی فعالیت دارند، درصورت جنگ به سرعت تغییر کاربری داده میشوند تا در خط تولید تجهیزات نظامی مورد استفاده قرار بگیرند. پیشرفت چین در شاخه نظامی صنعت رباتیک و هوش مصنوعی ممکن است درنهایت به ساخت رباتهای ویژهای بینجامد که مثل سرباز عمل میکنند و از نیروی انسانی کارآمدتر هستند.
این امر به واسطه برتری فزاینده چین در بخش مهندسی مکانیک نسبت به آمریکا میسر شده است. سالانه بالغ بر ۳۵۰ هزار مهندس مکانیک در چین فارغالتحصیل میشوند، درحالیکه این تعداد در آمریکا کمتر از ۴۵ هزار نفر است. افزایش تعداد رباتها در کارخانجات چین تا حدی نتیجه افزایش تعداد مهندسان متخصص بوده که با افزایش مخارج نیروی کار چین نیز مطابقت دارد.
میانگین حقوق سالانه در چین در محدوده ۱۸ هزار دلار است. با توجه به نرخ حقوق و نرخ بهره ۵ درصدی، یک ربات ۳۶۰ هزار دلاری میتواند از نظر اقتصادی جای یک کارگر را بگیرد. با اینحال، رباتهای صنعتی بسیار ارزانتر هستند و بین ۲۵ تا ۱۰۰ هزار دلار قیمت دارند. ترکیب هوش مصنوعی و رباتیک باعث میشود که نیروی کار با خطر بیکاری مواجه شود، زیرا رباتها معمولاً ارزانتر از نیروی انسانی هستند و روزانه سهبرابر انسانها کار میکنند.
اما چین ۱.۴ میلیارد نفر جمعیت دارد. اگر حزب کمونیست چین رباتها را جایگزین نیروی کار انسانی کند و صرفهجویی حاصل از این کار را صرفِ پیشبرد اهداف حزبی خود کند، چه بر سر مردم خواهد آمد؟
اگر منافع این اقدام به افزایش قدرت خرید و اوقات فراغت کارگران منجر نشود، سرمایهگذاری هنگفت پکن در رباتیزه کردن صنایع از نظر شهروندان بیمعنی است. و بعید است که این اقدام چنین نتیجهای در پی داشته باشد. با توجه به اولویتهای جهانی حزب کمونیست چین، استیلای رباتهای مبتنی بر هوش مصنوعی در محیط کار به احتمال زیاد به کاهش دستمزدها و بیکاری گسترده خواهد انجامید.
رژیم چین شهروندان را به خرید رباتهای انساننما برای خانههای خود تشویق میکند. پکن قصد دارد تا سال ۲۰۲۷ تعداد ۱۰ هزار ربات هوشمند انساننما را به خدمت بگیرد و ۱۴ میلیارد دلار در بخش رباتهای صنعتی سرمایهگذاری کند. شرکت آگیبات قصد دارد در سال جاری ۶ هزار و ۵۰۰ ربات انساننما بسازد و شرکت یوبیتک نیز برای ساخت هزار و ۳۰۰ ربات برنامهریزی کرده است.
رژیم چین به بخش توسعه رباتهای خانگی یارانه میدهد و برای مصرفکنندگان نهایی مشوقهای مالی در نظر گرفته تا استفاده گسترده از رباتها را تا پایان سال جاری افزایش دهد. این رباتها از طریق تعامل با انسانها اقدام به جمعآوری اطلاعات میکنند و این دادهها برای تحقیق و توسعه به شرکتهای سازنده بازگردانده میشوند.
رباتهای ساخت چین در عرصه رقابت دست بالا را پیدا کرده و دستاوردهای تازهای در حوزه فناوری دارند. رباتهای انساننمای تی۱ شرکت بوستر رباتیکس در روز ۲۰ ژوئیه با استفاده از فناوری هوش مصنوعی توانستند در مسابقات فوتبال روبوکاپ برزیل برنده شوند. یکی از رباتهای جدید شرکت یوبیتک، که واکر اس۲ نام دارد، باتریهای خود را بهطور خودکار تعویض میکند و میتواند بدون نیاز به مداخله انسان بهصورت شبانهروزی کار کند.
رباتهای انساننمای ساخت چین در ماه ژوئن در مسابقات کیکبوکسینگ به رقابت با یکدیگر پرداختند. این رویدادها در زمره اولینهایِ جهان هستند و نشان میدهند که صنعت رباتیک در چین از پیشرفتهای فناورانه آمریکا نیز پیشی گرفته است. برگزاری مسابقات رباتیک و نبردهای رزمی میان رباتها میتواند زمینهساز توسعه ارتش بزرگ رباتیک و پهپادی چین باشد که این کشور میتواند از آنها برای گسترش مرزهای خود در تایوان و دریای جنوبی چین و تقابل با هند در منطقه هیمالیا استفاده کند. چنانکه در جنگ اوکراین شاهد هستیم، تصرف و بازپسگیری سرزمینها به کمک پهپادهای پیشرفته میسر شده است. گام بعدی، ورود رباتها به میدان است.
بعضی از شرکتهای آمریکایی ممکن است از طریق همکاریهای مشترک به توسعه قابلیتهای رباتیک و هوش مصنوعی چین کمک کنند. گفتنی است که شرکت سهامی عام ریچتک رباتیکس در لاسوگاس با یک شرکت چینی وارد همکاری شده و در روز ۱ ژوئیه قراردادی به ارزش بالغ بر ۴ میلیون دلار برای فروش منعقد کرده است. این قرارداد شامل سه نوع ربات هوش مصنوعی است که در تهیه نوشیدنی، کار در رستوران و تحویل بستههای پستی تخصص دارند. ریچتک همچنین بالغ بر ۴۰۰ «راهکار رباتیک» را در آمریکا به اجرا درآورده است.
مانند فناوریهای خودکار از جمله اتومبیلهای خودران که مقامات آمریکایی نسبت به خطر نفوذ هکرهای چینی به آنها هشدار دادهاند، رباتهای مستقر در آمریکا نیز ممکن است با اهداف ناشایست از جمله جاسوسی، آزار و اذیت، خرابکاری یا ترور مورد حمله هکرها قرار بگیرند. در بدترین حالت، این امکان وجود دارد که فناوریهای هکشده بهطور همزمان از خارج از کشور فعال شوند.
استفاده از رباتهای هکشده با اهداف ناشایست شاید دور از ذهن به نظر برسد، اما حزب کمونیست چین پیشتر بدافزارهای خود را در زیرساختهای حیاتی آمریکا از جمله سامانههای بخش انرژی و آب تعبیه کرده تا درصورت وقوع جنگ عملکرد آنها را مختل کند. سازمان اطلاعات اسرائیل در سال ۲۰۲۰ اقدام به ترور رباتیک یکی از دانشمندان هستهای برجسته ایران کرد. این ربات مجهز به هوش مصنوعی بود و از یک اسنایپر ۷.۶۲ میلیمتری استفاده میکرد که بهصورت از راه دور کنترل میشد. این سلاح که در قسمت بار یک خودروی وانت در زیر مصالح ساختمانی پنهان شده بود، قادر به شلیک ۶۰۰ گلوله در دقیقه بود.
اگر جنگ شود، آمریکا باید خود را برای بدترین سناریوها از سوی رژیم چین آماده کند. این آمادگی شامل پیشبینی تهدیدات جدید و شکلهای نوآورانه حملات از سوی چین بوده و حملاتی را نیز شامل میشود که رباتهای مجهز به هوش مصنوعی قادر به انجامشان هستند. حزب کمونیست چین از این فناوریها در سطوح پیشرفته با اهداف صنعتی استفاده میکند. شاخه نظامی صنعت رباتیک چین ممکن است پیشرفتهتر از تصورات ما باشد. بهطور کلی، ظرفیت رباتیک و هوش مصنوعی چین میتواند قدرت اقتصادی و نظامی حزب کمونیست را بیش از پیش افزایش داده و کیفیت زندگی همه ما را به نازلترین حد ممکن برساند.
دیدگاه ارائهشده در این مقاله نقطه نظر نویسنده بوده و لزوماً منعکسکننده دیدگاه اپک تایمز نیست.
درباره نویسنده: آندرس کور دارای مدرک کارشناسی و کارشناسی ارشد علوم سیاسی از دانشگاه ییل (۲۰۰۱) و مدرک دکترای دولتی از دانشگاه هاروارد (۲۰۰۸) است. او از مدیران شرکت تحلیلی کور و ناشر مجله ریسک سیاسی است و تحقیقات گستردهای در آمریکای شمالی، اروپا و آسیا انجام داده است. «تمرکز قدرت: نهادینهسازی، سلسلهمراتب و هژمونی» (۲۰۲۱) و «قدرتهای بزرگ، راهبردهای بزرگ: بازی جدید در دریای چین جنوبی» (۲۰۱۸) آخرین کتابهای او هستند.
