در پسِ پوسته ظاهری دومین اقتصاد بزرگ جهان، حقیقت زشت و مأیوسکنندهای نهفته است.
جدا از پیشرفت در زمینه هوش مصنوعی، رباتیک و سایر دستاوردهای حوزه فناوری، چین در کهنترین عمل مجرمانه هم دست بالا را دارد: قاچاق انسان.
براساس گزارش سال ۲۰۲۴ وزارت امور خارجه آمریکا درباره قاچاق انسان، چین همچنان بدترین وضعیت را دارد، زیرا نتوانسته الزامات حداقلیِ مقابله با قاچاق انسان را برآورده کند و مقامات دولتی هم در این سوءرفتار گسترده دخیل هستند.
مسئله صرفاً اعمال جنایتهای بیرحمانه نیست، بلکه پای ارعاب، سوءاستفاده و مثلهکردن سازماندهیشده افراد از سوی حکومت در میان است. از این گذشته، حزب کمونیست چین نقش اصلی را در این تجارت تأسفبرانگیز ایفا میکند؛ تجارتی که با بهرهکشی از خیل عظیم مردمی که تحت کنترل تمامیتخواهانه رژیم هستند، چرخهای صنعت چندمیلیارددلاریِ کار اجباری، بردگی جنسی و برداشت اجباری اعضای بدن را میچرخاند. رژیم چین گروههای آسیبپذیر را صرفاً برای سرکوب مخالفتها و تزریق ترس و وحشت به جامعه هدف نمیگیرد و در این مسیر منافع اقتصادی غیرقانونی هم دارد.
شبکه قاچاق چین
نقشآفرینی حزب کمونیست چین در قاچاق انسان پدیده تازهای نیست. دیگر کشورها و تمدنها هم در سدهها و هزاران سال اخیر در این کار دخیل بودهاند. با اینحال، فعالیت حزب کمونیست در زمینه قاچاق هرگز نیمبند و محدود نبوده است.
شبکههای دولتی قاچاق انسان در چین سالانه میلیاردها دلار درآمد دارند و از جدیدترین فناوریهای نظارتی و اهرمهای مالی بهره میگیرند. این شبکه در سراسر کشور و در عرصه بینالمللی گسترش یافته و شمار زیادی از پناهجویان و مخالفان سیاسی را قاچاق میکند. از ربودن کودکان در مناطق روستایی گرفته تا تجارت سازمانیافته اعضای بدنِ زندانیان عقیدتی و بردگی جنسی در نقاط مختلف جهان، به نظر میرسد که حزب کمونیست هیچ محدودیتی در انتخاب قربانیان یا نوع قاچاق ندارد.
قاچاق کودکان برای کار اجباری و فرزندخواندگی
بحران مهاجرت داخلی در چین یکی از منابع اصلی قاچاق انسان است. با وجود دهها میلیون مهاجر روستایی، کودکان زیادی به دلیل مهاجرت والدین برای یافتن شغل در شهرها «تنها» میمانند. برآورد میشود که هرساله میلیونها نفر از این کودکان ربوده شده و به کورهپزخانهها و کارخانهها فروخته میشوند یا به شکل غیرقانونی به فرزندخواندگی گرفته میشوند. این وضعیت بیتردید بهمثابه بردهداری مدرن است که در آمار مربوط به قاچاق اعضای بدن لحاظ نمیشود.
شاخص جهانی بردهداری در سال ۲۰۲۳ نشان میدهد که حدود ۵ میلیون و ۸۰۰ هزار چینی- حدود ۴ نفر از هر هزار نفر- در سال ۲۰۲۱ در شرایط بردگی به سر میبردند.
قاچاق زنان برای استثمار جنسی و ازدواج اجباری
از انگیزههای مالی که بگذریم، عوامل مؤثر دیگری هم به قاچاق انسان دامن میزنند. سیاست تکفرزندی حزب کمونیست چین باعث شده که تعداد مردان ۳۰ تا ۴۰ میلیون بیشتر از زنان باشد؛ وضعیتی که به کاهش تعداد زنان در سن ازدواج منجر شده است. مقامات چینی برای مقابله با این بحران جمعیتیِ خودساخته چشمشان را بهروی واردات عروس به دست خلافکارها میبندند؛ عملی که به واسطه فریب و اجبار زنان انجام میگیرد.
برای نمونه، زنان اهل برمه (میانمار)، ویتنام، کره شمالی و پاکستان با وعده شغل به چین کشانده میشوند، اما درنهایت با قیمت ۳ تا ۱۳ هزار دلار به فروش میرسند تا به ازدواج اجباری، روسپیگری یا همخوابگی تن دهند. گزارش قاچاق انسان در سال ۲۰۲۴ نشان میدهد که قاچاقچیها از کارچاقکنهای متقلب برای تجاوز به زنان، زایمان اجباری و بردگی خانگی استفاده میکنند. پناهجویان کره شمالی بهویژه به دلیل ترسی که از دیپورتشدن دارند بسیار آسیبپذیر هستند. دیدهبان حقوق بشر گزارش داده که «قاچاق عروس» میلیاردها دلار سود دارد و اقلیتهای قومی در این مورد با تبعیض مضاعف دستبهگریبان هستند.
اما حزب کمونیست چین چندان نگران این مسئله نیست. افشای سرگذشت شیائو هوامی در سال ۲۰۲۲، که پس از چندینبار خرید و فروش به مدت ۲۴ سال در اسارت بود، ناکارآمدی سیستماتیک چین در مقابله با قاچاق یا مجازات قاچاقچیها را آشکار کرد. با اینحال، مقامات این ماجرا را کماهمیت جلوه دادند.
مسیرهای قاچاق کره شمالی: قاچاق مرزی و دیپورت اجباری
مرزهای کمحفاظت چین در بخش شمالی و در مجاورت کره شمالی یکی از مسیرهای اصلی قاچاق انسان بین ایندو کشور است. پناهجویان کره شمالی، عمدتاً زنانی که از قحطی و سرکوب گریختهاند، اهداف آسانی برای قاچاقچیها هستند. در سال ۲۰۲۳ حدود ۵۰۰ هزار زن و دختر اهل کره شمالی در استانهای جیلین، لیائونینگ و هئیلونگجیانگ چین گرفتار بودند و در بازاری که ارزش سالانه آن به حدود ۱۰۵ میلیون دلار میرسد، برای روسپیگری و قاچاق عروس به فروش رسیدند.
سازوکار قاچاق در کره شمالی ساده و تأسفبار است. دلالها زنان را با وعدههای شغلی از رودخانههای یالو و تومن عبور میدهند و سپس آنها را به فعالیتهای جنسی سایبری، روسپیگری یا ازدواج اجباری مجبور میکنند. «طرح آینده کره» بیش از ۴ هزار و ۳۴۰ مورد را در یک دهه گذشته ثبت کرده است. گزارش سازمان «آزادی در کره شمالی» هم نشان میدهد که ۶۰ درصد از زنان فراری این کشور قربانی قاچاق شدهاند. این راهکارها که با حمایت دولت در دستور کار قرار میگیرند، همکاریهای ژئوپلیتیکی را با سودآوری درهم میآمیزند و مسیرهای فرار قربانیان را به کانال قاچاق برده تبدیل میکنند.
مسیرهای خاورمیانه و جنوب آسیا: کلاهبرداریهای فرامرزی برای قاچاق عروس
تقاضای عروس در چین به خاورمیانه و جنوب آسیا هم کشیده شده است؛ جایی که قاچاقچیها از پیمانهای اقتصادی و مرزهای بیحفاظ سوءاستفاده میکنند و زنان پاکستان، بنگلادش و دیگر کشورها را به چین میبرند. زیرساختهای ابتکار کمربند و جاده با قاچاق انسان درهم آمیخته و بحران جمعیتی چین را به خاورمیانه و جنوب آسیا کشاندهاند.
البته این موضوع تازگی ندارد و و از سالها قبل مورد توجه بوده است.
برداشت اعضای بدن و آزار سیاسی مخالفان، تمرینکنندگان فالونگونگ و مسیحیان
حزب کمونیست چین از سال ۱۹۹۹ سرکوب تمرین معنوی فالونگونگ را آغاز کرد و تمرینکنندگان آن از سال ۲۰۰۰ به هدف اصلی برداشت اجباری اعضای بدن تبدیل شدند. صنعت پیوند عضو چین سالانه تا ۱ میلیارد دلار گردش مالی دارد و بر برداشت اجباری اعضای بدنِ زندانیان عقیدتی متمرکز است؛ فرایندی که با آزار سیاسی مخالفان گره خورده و صداهای معترضان را از طریق قاچاق خاموش میکند. برآورد میشود که سالانه بین ۶۰ هزار تا ۱۰۰ هزار پیوند نامعلوم روی بازداشتیها انجام میگیرد.
دادگاه چین در سال ۲۰۱۹ به این نتیجه رسید که برداشت اعضای بدن در «مقیاسی قابلتوجه» رخ داده و قربانیان در این فرایند جان خود را از دست دادهاند. کارشناسان سازمان ملل در سال ۲۰۲۱ گزارش دادند که تمرینکنندگان فالونگونگ، اویغورها، تبتیها و مسیحیان با این اقدامات دستبهگریبان بودهاند. در ژوئیه سال جاری گزارش شد که رژیم چین قصد دارد تعداد مراکز برداشت عضو سینکیانگ را سهبرابر کند؛ استانی که اویغورهای زیادی در آن سکونت دارند.
این روند چه زمانی پایان خواهد یافت؟
آیا اقدامات شرورانه حزب کمونیست علیه مردم چین و دیگران پایان خواهد یافت؟
درنهایت چنین خواهد شد. چارهای نیست. اما قبل از هرچیز خودِ حزب باید به آخر خط برسد.
درحالیکه جهان مبهوتِ دستاورهای علمی و فناورانه پکن شده است، باید توجه داشت که چینِ کمونیستی بزرگترین دولت کنترلگر جهان است، اقلیتها، مخالفان سیاسی و گروههای مذهبی را سرکوب میکند و به مقامات فاسد خود اجازه میدهد که از چرخه جهانیِ رنج و محنت انسانی سود ببرند.
دیدگاه ارائهشده در این مقاله نقطه نظر نویسنده بوده و لزوماً منعکسکننده دیدگاه اپک تایمز نیست.
درباره نویسنده: جیمز گوری نویسنده کتاب «بحران چین» (۲۰۱۳) است
