جهان پر از اسراری است که دانش کنونی ما را به چالش میکشد. اپک تایمز در بخش ماوراء دانش، داستانهایی از پدیدههای خارقالعاده را گرد آورده است تا به تصورات ما بال و پر بدهد و راه را برای چیزهای ممکنی که قبلاً انکار میشدند باز کند. آیا آنها واقعیت دارند؟ تصمیم با خود شماست.
عدهای از محققین معتقدند که مجسمهی ابوالهول هزاران سال کهنتر از آنچه ما فکر میکنیم قدمت دارد و برای دهها سال این موضوع بحثهای طولانی را میان محققان در پی داشته است. دکتر «رابرت اسکاچ» محقق زمینشناس از دانشگاه بوستون در دههی ۱۹۹۰ میلادی اولین فردی بود که آغازگر این جریان بود و با طرح این پرسش اظهار کرد که در واقع قدمت مجسمهی ابوالهول به ۵۰۰۰ تا ۷۰۰۰ سال پیش از میلاد مقارن با دوران امپراطوری مصر باستان برمیگردد.
اسکاچ در وبسایت خود چنین نوشت: «اولین سفرم به مصر در سال ۱۹۹۰ با این هدف که مجسمهی ابوالهول را از نگاه زمینشناسی بررسی کنم، صورت گرفت و من گمان میکردم که تاریخ ارائه شده توسط مصرشناسان صحیح است. خیلی زود به این مسئله پی بردم که اطلاعات به دست آمده توسط مصرشناسان به هیچ وجه قابل استناد و حتی قابل مقایسه با یافتههای زمینشناسان نیست».
مصرشناسان و تاریخدانان به طور مشترک بر این عقیده هستند که مجسمهی ابوالهول در ۲۵۰۰ قبل از میلاد در منطقهی فرعون خفرع ساخته شده است.
ولیکن، بر طبق مدارک زمین شناسی به نظر میرسد که قدمت مجسمهی ابوالهول، ارجاع به زمانهای بسیار دورتری دارد. این مجسمه از یک سنگ یکپارچهی بزرگ، متعلق به همان منطقه تراشیده شده است که بدنهی اصلی آن را تشکیل میدهد و مانند دیواری دور تا دور مجسمه را احاطه کرده است.
اسکاچ اینگونه ادامه داد: «تغییرات زیادی در فرم صورت و اجزای آن پیدا کردم که فقط بارش شدید باران و شرهّی آب میتواند چنین تأثیری برجای بگذارد.» نکتهی مهم دیگر، محل قرارگیری مجسمهی ابوالهول در کنار صحرا در منطقهای باستانی با قدمتی ۵۰۰۰ ساله خالی از سکنه و بایر است.
اسکاچ از معدود افرادی بود که این موقعیت را داشت که بناهای مختلفی که همدورهی مجسمهی ابوالهول ساخته شدند را از نزدیک مورد آزمایش قرار دهد. این بناها نمونههای بارزی از فرسایش باد و باران هستند که کاملاً با فرسایش بهوسیلهی آب تفاوتی آشکار دارند.
او به این نتیجه میرسد که مجسمهی ابوالهول باید به ادوار کهنتری تعلق داشته باشد؛ احتمالاً به ۵۰۰۰ تا ۹۰۰۰ سال پیش از میلاد برمیگردد، زمانی که آن منطقه از میزان بارش بیشتری نسبت به امروز برخوردار بوده است.
با نگاهی دقیقتر اسکاچ به این نتیجه دست مییابد که در زمان «فرعون خفرع»، از بنای مجسمهی ابوالهول برای مراسم پیچیدهی تدفین استفاده میشده است؛ در حالی که هزاران سال از عمر آن میگذشته و در دوران مصر باستان تغییرات زیادی در طی امپراطوریهای بعدی در آن صورت گرفته است.
اسکاچ معتقد است که سرِ کنونی مجسمه نمیتواند سر اصلی اولیه باشد. بر طبق شواهد موجود سر اصلی باید کاملاً بر اثر عوامل جوی فرسوده شده باشد که در زمان امپراطوریهای بعدی، سر جدیدی تراشیده شده که طبیعتاً کوچکتر از حد معمول است.
او اظهار داشت شاید در ابتدای ساخت مجسمه، ابوالهول به شکلی کاملا متفاوتی بوده و به این شکل کنونی نبوده است؛ حتی ممکن است به شکل یک شیر بوده باشد.
طبیعتاً این کشف، بسیاری از دانشمندان تاریخ شناس و مصرشناسان را شُکّه کرد زیرا بر طبق ادعای آنها هیچ سند و مدرک معتبری وجود نداشت که ساخت مجسمهی ابوالهول را به زمانی دورتر ببرد. در دههی ۱۹۹۰ چندین و چند منطقهی باستانی کشف گردید که بسیار باستانیتر از این تمدن میباشند. به عنوان مثال منطقهی «گوبکلی تپه» در ترکیه که قدمتش نزدیک به ۹۰۰۰ سال پیش از میلاد مسیح است.
اپکتایمز در ۳۵ کشور به ۲۱ زبان منتشر میشود.
