نویسنده: فیل گورسکی
همه میدانند اقتصاد حائز اهمیت است. با توجه به تعرفههای مقطعی دونالد ترامپ، رئیسجمهور آمریکا علیه کانادا و دیگر کشورها، رهبران این کشورها باید تدبیری بیاندیشند تا صادراتشان روانه بازارهای منصفانه شود. اقتصاد کانادا به شدت به فروش در خارج متکی است. کانادا بیش از اندازه به یک مقصد- یعنی آمریکا- متکی بوده و وقت آن رسیده که تنوع ایجاد شود.
اما چه میشود اگر کشورهایی که کانادا درصدد گسترش روابط تجاری با آنها است، در خرابکاریهای داخل کشور دخیل باشند؟ آیا مجبور است با رژیمهایی تجارت کند که درصدد تضعیف دموکراسی در کانادا هستند؟
اظهارات اخیر مارک کارنی، نخستوزیر کانادا، حاکی از آن است که احتمالاً به این مسیر ادامه خواهد داد.
کارنی تصمیم گرفته که نخستوزیر هند را به نشست هفته آتی گروه هفت در کاناناسکیس در آلبرتا دعوت کند- درحالیکه هند عضو این گروه نیست- و اعلام کرده که درصدد «عادیسازی روابط» با رژیم چین است.
این درحالی است که پلیس سوارهنظام سلطنتی کانادا درحال بررسی اتهام دخالت مقامات هندی در قتل هاردیپ سینگ نیجار، فعال/افراطی سیک در استان بریتیش کلمبیا در ژوئن ۲۰۲۳ است.
این فهرست در مورد چین عریض و طویلتر است. ایستگاههای غیرقانونی پلیس که برای نظارت بر چینیهای ساکن کانادا به راه افتادهاند، آزار و اذیت جوامع مختلف از جمله تبتیها، اویغورها، هنگکنگیها، تمرینکنندگان فالون گونگ و دیگران، مداخله در انتخابات کانادا که به چند دهه قبل بازمیگردد و بازداشت شهروندان کانادایی به بهانههای واهی (مایکل اسپاور و مایکل کووریگ) چند مورد از اقدامات انگشتنمای رژیم پکن هستند. میتوانم همینطور ادامه دهم، اما حتماً متوجه منظورم شدهاید.
کاناداییها باید از این وضعیت چه درسی بگیرند؟ ساده است: دولت فدرال در شرایط فعلی هنوز عملکرد مقبولی در زمینه امنیت ملی ندارد. دولت قبلی سالها به هشدارهای سازمان اطلاعات امنیت کانادا بیتوجهی کرد. دولت حتی مأموران اطلاعاتی را به نژادپرستی متهم کرد، چرا که میگفتند چین سعی دارد بر روند انتخابات اثر بگذارد. از آن بدتر اینکه سازمان اطلاعات امنیت مجبور شد تحلیلهایی را که از نظر دولت «ناخوشایند» بودند، تغییر دهد.
هیچکدام از اینها تعجبآور نیست. متأسفانه ضعف نهادینه در فرهنگ اطلاعاتی کانادا- یعنی بوروکراسی کانادا است که درک درستی از ماهیت این اطلاعات و نقش حیاتی آنها ندارد- سالها مایه سرافکندگی بوده است.
آیا نمیتوان اقتصاد کشورها را تقویت کرد و همزمان امنیت ملی را بهبود بخشید؟ بهنظر من که ممکن است. شاید بتوانیم از افزایش تعامل با کشورهای اتحادیه اروپا شروع کنیم؛ بازاری که ۴۴۷ میلیون مصرفکننده (حتی بیشتر از آمریکا) دارد! از این گذشته، اتحادیه اروپا از دموکراسیهای سکولار و لیبرال تشکیل شده (البته اگر مجارستانِ تحت رهبری ویکتور اوربان و اسلواکیِ تحت رهبری رابرت فیتسو را کنار بگذاریم) که تا جایی که میدانم، نه تیمهای ترور به کانادا فرستادهاند و نه دانشجویان اتوبوسی را روانه نشستهای انتخاباتی کردهاند.
صرفنظر از آنچه که رخ میدهد، این تصمیمات این پیام روشن را میفرستد که از دادوستد با شما استقبال میکنیم، اما نه دادوستدی که مطلوبِ ما باشد، بلکه دادوستدی که با ارعاب جوامع مهاجر، همکاری با مجرمان برای حذف دگراندیشان و خریدن نمایندگان مجلس سروکار دارد. گمان نمیکنم کاناداییها چنین اقداماتی را مصداق «دادوستد» مشروع بدانند.
دیدگاه ارائهشده در این مقاله نقطه نظر نویسنده بوده و لزوماً منعکسکننده دیدگاه اپک تایمز نیست.
درباره نویسنده: فیل گورسکی ۳۲ سال در سازمانهای اطلاعاتی کانادا خدمت کرده و کارشناس تروریسم است. او شش کتاب در زمینه تروریسم تألیف کرده است.
