زندگی پس از شکنجه (قسمت دوم)

قسمت اول را اینجا بخوانید: زندگی پس از شکنجه (قسمت اول)

بی هیچ عذر و بهانه‌‌‏ای، هر روز باید چهار توپ آماده می‌‌‏کرد. هر توپ ۳۲ قطعه داشت، ۲۰ قطعه شش ضلعی و ۱۲ تکه پنچ ضلعی که مجموعا ۱۸۰۰ تا کوک می‌‌‏خورد. به دلیل وجود موارد سمی در چرم مصنوعی، انگشتانش همیشه خونریزی داشت وچرک می‌‌‏کرد، مخصوصا وقتی اشتباهی سوزن در دستش می‌‌‏رفت.

لی گفت: «از ۶ صبح تا ۱۰ شب کار می‌‌‏کردیم. من کسی بودم که از بقیه سریع‌‌‏تر کار می کرد. اگر کسی کارش را تمام نمی‌‌‏کرد حسابی کتک می‌‌‏خورد.»

اغلب بعضی از زندانیان بودند که دیگران را می‌‌‏زدند. معمولا آنهایی که می‌‌‏خواستند به نگهبانان خودی نشان دهند. فرد زندانی که مامور کتک زدن لی شده بود، جرمش سال‌‌‏ها محبوس کردن فردی در خانه‌‌‏اش بود.

هر شب بعد از کار، تمرین کنندگان فالون گونگ باید با پشت خمیده برای دو ساعت روی صندلی کوچکی می‌‌‏نشستند و به زمین خیره می‌‌‏شدند. اگر نگاهشان به هم می‌‌‏افتاد کتک می‌‌‏خوردند.

فقط کافی بود که برگه‌‌‏ای می‌‌‏نوشت و امضا می‌‌‏کرد که دیگر فالون گونگ را تمرین نخواهد کرد. در آن صورت می‌‌‏توانست از تنبیه دو ساعت نشستن بعد از کار بر روی صندلی، خلاص شود.

چندین ماه سخت پشت سر گذاشته شد و دیگر طاقتش تمام بود. برگه را امضا کرد.

لی گفت: «احساس وحشتناکی داشتم. قبل از امضای برگه فقط شکنجه بدنی بود. بعد از امضای برگه شکنجه روحی امانم را بریده بود.»

کمی پس از آن به ماموران گفت که پشیمان است و خواست که برگه‌‌‏اش را پس بدهند. پلیس امتناع کرد و تنبیهات بیشتری برایش در نظر گرفت. دست کم درد روحی‌‌‏اش از بین رفت.

فایوئو پدرش را فقط دو بار در سال می‌‌‏دید. آن هم پشت شیشه و با گوشی تلفن؛ اما همیشه دلگرمش می‌‌‏کرد که ادامه دهد. لی گفت: «فائویو اغلب نامه می‌‌‏نوشت و می‌‌‏گفت که باید به ارزش‌‌‏هایت پایبند باشی.»

لی پس از گذران دوران اولیه زندانش آزاد شد. اما پس از ۱۸ ماه دوباره به مدت ۴ سال به زندان افتاد.

وقتی یک ملت درگیر می‌‌‏شوند

لوی براود، سخنگوی مرکز اطلاعات فالون دافا می‌‌‏گوید که نمی‌‌‏توان دقیقا گفت که چه تعداد خانواده از آزار و شکنجه فالون دافا آسیب دیده‌‌‏اند.

وقتی در سال ۱۹۹۹ آزار و شکنجه آغاز شد، ۷۰ تا ۱۰۰ میلیون نفر فالون گونگ را تمرین می‌‌‏کردند. یعنی یک نفر از هر ۱۳ نفر.

حزب کمونیست چین از این تعداد ترسیده بود. لوی می‌‌‏گوید: «اگر یک سیزدهم کل جمعیت یک کشور را بدنام کنی و خانواده‌‌‏شان را بر علیه‌‌‏شان کنی، تاثیرش چگونه خواهد بود؟ فاجعه به راه می‌‌‏افتد.»

«این تکنیک همیشگی رژیم چین بوده که اعضای خانواده را بر علیه فردی بشوراند. با این کار با کمک «ترس» کنترل افراد را در بیشترین حالت به دست می‌‌‏گیرد. رژیم چین در حین انقلاب فرهنگی دهه‌‌‏های ۶۰ و ۷۰ در استفاده از این روش خبره شد. حقیقت این است که آزار و شکنجه فالون گونگ آخرین ترفند حزب برای کنترل کردن قلب و ذهن مردم چین است.»

لوی توضیح می‌‌‏دهد که چرا والدین در یک خانواده ترجیح می‌‌‏دهند که به تمرین فالون‌‌‏گونگ ادامه دهند، به جای آنکه آن را رها کنند و خانواده‌‌‏شان را در کنار هم حفظ کنند: «فالون گونگ پایه و اساس معنوی و روحی این افراد است. حزب کمونیست چین از افراد می‌‌‏خواهد روح خود را بکشند. ماجرا به اینجا ختم نمی‌‌‏شود. اگر تمرین را کنار بگذارند باید برای کمک به تبدیل تمرین کنندگان دیگر، به حزب بپیوندند …. بنابراین فقط این نیست که از آنچه هستند دست بکشند.»

پس از زندان در چین

بالاخره در سال ۲۰۰۹ پس از آزادی لی، اعضای این خانواده دور هم جمع شدند. لی از نوامبر ۲۰۰۶ از خانواده دور شده بود و فویائو حالا شانزده سال داشت.

همسرش، وانگ نتوانست به شغل آموزگاری خود بازگردد. لی هم اولین بار که دستگیر شد از کار بی کار شد.

این خانواده در کنار هم کار تدارکات مراسم عروسی را راه اندازی کردند و این کار فرصت بیشتری در اختیارشان قرار داد تا با مردم درباره داستان زندگی‌‌‏شان و آزار و شکنجه‌‌‏ای که دیده بودند صحبت کنند و بتوانند در بی اثر کردن دروغ پراکنی‌‌‏های دولتی علیه فالون گونگ که دولت از طریق رسانه ذهن مردم چین را با آن پر کرده بود، قدمی برداشته باشند.

وانگ می‌‌‏گوید: «تنها دلیلی که دوباره به زندان نیافتادیم این بود که رییس کمیته امنیت ملی محلی از دوستان خانوادگی قدیمی‌‌‏مان بود و می‌‌‏دانست که من و شوهرم افراد خوبی هستیم. او از ما محافظت کرد؛ اما از طرف مقامات بالاتر همیشه تحت فشار بود تا ما را آزار و اذیت کنند.»

وانگ گفت که دلیل تصمیمشان برای خروج از چین این بود که هم نگران دوستشان بودند که در معرض خطر بود و هم نگران امنیت خانواده‌‌‏شان.

وانگ گفت: «همیشه در قلبم ترس از گسستن دوباره خانواده‌‌‏ام را داشتم. هر لحظه نگران بودیم که پلیس درب خانه را بزند؛ اعضای خانواده‌‌‏مان را دستگیر کنند؛ دخترمان را دستگیر کنند.»

آزادی نزدیک است

سال ۲۰۱۴ فرصتی برای خانواده لی پیش آمد که از چین فرار کنند و در آمریکا پناهنده شوند.

لحظه فراموش نشدنی فرا رسیده بود. با پناهندگی شان موافقت شد و روز ۱۵ ژوییه ۲۰۱۴ وارد آمریکا شدند.

وانگ می‌‌‏گوید: «قدم به خاک آمریکا گذاشتیم. همه وحشتمان انگار دود شد، نگرانی و ترس‌‌‏هایمان همه از بین رفت و بالاخره به آرامش رسیدیم. اما آسیب‌‌‏های روحی سخت پاک می‌‌‏شوند. در عین حال که هوای تازه و تمیز اینجا را تنفس می‌‌‏کنم و از داشتن حق آزادی بیان و آزادی عقیده لذت می‌‌‏برم، قلبم به یاد شهروندانم و تمرین کننده‌‌‏های دیگر فالون گونگ در چین سنگین است.»

در دسامبر ۲۰۱۶ هفت نفر در شهرشان دستگیر شدند. به محض شنیدن این خبر وانگ با بازداشتگاه‌‌‏ها تماس گرفت تا مقامات را برای آزادی تمرین کنندگان تحت فشار قرار دهد.

وانگ گفت: «چند نفر از بازداشت شدگان را می‌‌‏شناختم. می‌‌‏خواهم تمام تلاشم را برای آزدی‌‌‏شان انجام دهم تا زجری که متمحل شدم را نکشند.»

وانگ در نیویورک به مراکز توریستی می‌‌‏رود تا به توریست‌‌‏های چینی درباره آزار و شکنجه و دروغ  و افترای حزب کمونیست چین درباره فالون گونگ بگوید.

لی که اکنون ۴۵ سال دارد در تلویزیون ان‌‌‏تی‌‌‏دی مشغول به کار شده است و در ارائه اخبار سانسور نشده چین به چین و سایر کشور‌‌‏های دنیا کمک می‌‌‏کند. فویائو هم با پیروی از پدرش، مجری تلویزیون ان‌‌‏تی‌‌‏دی شده است.

فویائو می‌‌‏گوید: «وقتی روی مطالب آزار و شکنجه فالون گونگ در چین کار می‌‌‏کنم، دیدن تصاویر قلبم را می‌‌‏فشارد و تمام خاطرات دردناک را برایم زنده می‌‌‏کند. من مسئولم که واقعیت را درباره آنچه در چین رخ می‌‌‏دهد به گوش مردم دنیا برسانم.»

او سال گذشته ازدواج کرد و حالا هر چهار نفر در آپارتمانی در نیویورک زندگی می‌‌‏کنند. خانواده چهار نفره شادی دارند و مسئولیت‌‌‏هایی که یک لحظه فراموش نمی‌‌‏کنند.

وانگ می گوید: «گاهی وقتی تنها می‌‌‏شوم یاد خاطرات زندان می‌‌‏افتم. می‌‌‏دانم که اگر فالون گونگ را تمرین نمی‌‌‏کردم تا حالا دوام نمی‌‌‏آوردم. درد فقط جسمی نیست. دردی از جنسی دیگر است. وقتی آدم بدی نیستی و هر لحظه تلاش می‌‌‏کنی که بهتر باشی. آنوقت رژیم چین وحشیانه‌‌‏ترین و شیطانی‌‌‏ترین روش‌‌‏ها را روی تمرین کننده‌‌‏های فالون گونگ به کار می‌‌‏برد تا هر آنچه هستی را نابود کند. نه فقط جسمی بلکه بر روان و ذهن فرد تا آنقدر دیوانه‌‌‏ات کند که امیدت را به زندگی کاملا از دست بدهی.»

هر سه روز، یک تمرین کننده فالون گونگ در زندان جان خود را از دست می‌‌‏دهد.

( آمار مرکز اطلاعات فالون گونگ)

کمونیسم تا کنون حدود ۱۰۰ میلیون نفر را کشته است. اما به جنایش‌‌‏هایش هنوز رسیدگی نشده و ایدئولوژی‌‌‏اش همچنان مقاومت می‌‌‏کند. اپک تایمز تلاش می‌‌‏کند تاریخچه و باور‌‌‏های این جنبش را افشا کند. جنبشی که از زمان برخواستنش سرچشمه ستم و نابودی بوده است.