مطالعات نشان میدهد که تمرین حضور ذهن و مراقبه، طیفی از مشکلات سلامتی ذهنی و بدنی را بهبود میدهد؛ ولی اینکه چگونه اینکار را انجام میدهد، هنوز روشن نیست.
هماکنون محققین مدلی را بررسی کردهاند که بیان میکند مراقبه، سلامتی را از طریق تأثیر عوامل بیولوژیکی که به کاهش استرس منجر میشود، بهبود میدهد. این تحقیق، عوامل بیولوژیک ارتباط دهندهی تمرین مراقبه با کاهش استرس و بیماریهای ناشی از استرس را توصیف میکند.
«جی دیوید کرسول» استادیار روانشناسی از دانشگاه «کارنگی ملون» این سؤال را مطرح کرده است که «چگونه مراقبه به زیر پوست انسان نفوذ کرده و میتواند سلامت افراد را بهبود بخشد؟». وی همچنین می گوید که «ما یکی از نخستین تحقیقات را دربارهی تأثیر مراقبه بر سلامتی و کاهش استرس، همراه با شواهد مستدل ارائه کردهایم.»
زمانی که فردی دچار استرس میشود، فعالیت در قشر جلویی مغز او- که مسئولیت تفکر آگاهانه و برنامهریزی را بر عهده دارد- کاهش مییابد؛ در مقابل فعالیت در بخش آمیگدال، هیپوتالاموس و قشر کمربندی قدامی مغز – نواحی که به سرعت، پاسخ بدن به استرس فعال را میکند- افزایش مییابد.
مطالعات نشان میدهد که مراقبه این الگو را در طول زمانی که فرد دچار استرس شده است، از طریق افزایش فعالیت قشر جلویی مغز معکوس میکند، که میتواند شدت پاسخ طبیعی بدن به استرس را کاهش داده و تنظیم کند.
استرس زیاد و پاسخ طبیعی بدن به استرس برای طولانی مدت، خطر ابتلا به بیماریهایی مانند افسردگی و بیماری قلبی را که ریشه در استرس دارند افزایش میدهد. حضور ذهن و مراقبه با کاهش استرس در فرد میتواند به تنظیم پاسخ طبیعی بدن به استرس کمک کند و در نهایت خطر و شدت بیماریهای مرتبط با استرس را کاهش دهد.
کرسول معتقد است که محققین با فهم اینکه چگونه تمرین مراقبه اختلالات مختلف در بدن را تحت تأثیر قرار میدهد، قادر خواهند بود که روشهای درمانی بهتری را کشف کنند؛ دریابند چه زمانی درمانهای خاصی مؤثرتر عمل میکنند؛ و افرادی را که احتمال بیشتری وجود دارد که از تمرین مراقبه بهره ببرند، شناسایی کنند.
اپکتایمز در ۳۵ کشور و به ۲۱ زبان منتشر میشود.
