کتاب شعر آنلاین “دو بین” که یک عکاس خبری چینیتبار است به وصف “شرمساری بشریت” میپردازد
“دو بین” یک عکاس خبری در چین است، که در ماه ژوئیه پس از یک ماه حبس از زندان آزاد شد و دست به انتشار کتابی آنلاین زد که سالها پیش در خصوص جزئیات آزار و شکنجه در چین به رشته تحریر درآورده بود. این کتاب شامل شعر، یک نقاشی، و شرح آزار و شکنجه ظالمانه میباشد. عنوان این کتاب “مسواک دندان” است.
برطبق شرحی که دو بین در کتاب خود آورده است، مسواکهای دندان، در دستان پلیس چین و مقامات امنیتی به یک ابزار برای آزار وشکنجه تبدیل شدهاند. آنها مسواکها را به داخل واژن تمرینکنندگان مؤنث فالون گونگ فرو میکنند، فالون گونگ روشی است معنوی که از ۱۴ سال پیش مورد آزار و شکنجه قرار گرفتهاست.
به احتمال زیاد اقدامات “دو بین” در افشای این آزار و اذیت منجر به بازداشت وی در۳۱ ماه مه شد، سپس در ۹ ژوئیه امسال از زندان آزاد گردید. “بین” دراوایل سال اقدام به تهیه فیلمی کرد با نام “بالای سر ارواح: زنان اردوگاه ماسانجیا” که منحصراً درباره یک اردودگاه کارسخت ویژه و شیوههای آزار و شکنجهای است که درآن بهکار برده میشود و همچنین کتاب دیگری با عنوان “کشتار میدان تیانآنمن” به چاپ رساند.
کتاب “مسواک دندان” که شامل صفحهای از “شب پرستاره ون گوک” و اشعار “دو” میباشد، در سال ۲۰۱۱ در تایوان منتشر شد. این کتاب عمدتاً بیانگر خشونت و بیرحمی سلسلهعملیات حزب کمونیست چین علیه تمرینکنندگان فالون گونگ است.
مسواکهای دندان در دستان پلیس و مقامات امنیتی چین به ابزاری برای آزار و شکنجه تبدیل شدهاند.
کتاب “مسواک دندان” دوزبانه، انگلیسی و چینی بوده، و در سایت بوکسون و حقوق بشر درچین بهصورت پیدیاف قابل دستیابی است.
درابتدای کتاب آمدهاست: “میله الکتریکی را به داخل واژن او فروکنید. برق تخلیه میشود.”
در جای دیگری نیز چنین مینویسد:
خودت را خوب بشور.
میخواهم درحالی که هنوز زنده هستی، اعضای بدن تورا دربیاورم.
او(اشاره به تمرینگنندگان مونث فالونگونگ) بیهوده در هوا مشت میزند و نعره میکشد.
و پس از آن دیگرهیچ صدایی به گوش نمیرسد و زندانی زیر شکنجه جان میبازد.
“دو” در مصاحبهای بیان کرد که خواندن کتاب او بسیار دشوار است، اما “مضمون و محتوای آن برای دوره ما از اهمیت ویژهای برخوردار است. یک چنین آزار و شکنجه بیرحمانهای باید ازبین برود. این اعمال مایه ننگی برای بشریت است.”
این کتاب همچنین به برداشت اعضای بدن تمرینکنندگان فالون گونگ اشاره میکند، و به شیوههایی از آزار و شکنجه میپردازد که توسط زندانبانها در چین ابداع میشود تا تمرینکنندگان فالون گونگ را تحت چنان رنج و عذابی قرار دهند که از ایمان خود دست بردارند؛ شیوههایی از قبیل انداختن در سیاهچال آب، خوراندن غذا به اجبار از طریق لوله، و بسیاری از روشهای دیگر.
مقدمه این کتاب اینگونه آغاز میگردد: “در ۹۹۹۱ بعد از میلاد، کمونیسم زمین را متحد کرده و آنرا امپراطوری مسواک دندان نامید. فرمانروای این امپراطوری، قانون را رهسپار زبالهدانی کرد. بحث آزاد درباره قانون را ممنوع کرد. اما هنوز انسانهایی وجود دارند که درپی آزادی، دموکراسی، حکومت قانون و حفظ شأن و منزلت بشر هستند: افرادی که از بردگی
سرباز میزنند. آنها گروهی آزاد از افراد معترض به نام گونگلونفا را شکل میدهند، یا گروهی که درباره قانون بحث آزاد میکنند.”
کلمه ” گونگلونفا” ترکیبی از سیلابهای “فالون گونگ” بوده و عدد “۹۹۹۱” احتمالاً به سال ۱۹۹۹ اشاره میکند، سالی که حزب دست به سلسلهعملیاتی علیه فالون گونگ زد.
در پاراگراف بعدی مینویسد: “این داستانی به سبک پستمدرن میباشد. وجود هرگونه شباهت به واقعیت درآن صرفاً تصادفی است.”
“دو” میگوید وقتی این کتاب را به گزارشگری از نیویورک تایمز نشان داده که بهعنوان یک عکاس خبری قراردادی در آن کار میکرد، این فرد “با خواندن هر یک از صفحات آهی از حسرت سرمیداد.”
“دو” درادامه افزود: “گزارشگر مزبور گفت که این مطالب برای او تکاندهنده بودند و وی قبلاً درباره چنین چیزهایی در این کتاب شنیدهبود. پس از شنیدن صحبتهای او، دیگر احساس اضطراب و پریشانی نداشتم. فکر میکنم او درک میکند که چرا من اقدام به نوشتن این کتاب کردم. ازآنپس، بیشتر ترغیب شدم که آن را درمعرض دید عموم گذاشته و در دسترس همه کسانی قرار دهم که تمایل به مطالعه آن را دارند.”
اپک تایمز در ۳۵ کشور و به ۲۱ زبان منتشر میشود.
