پزشکان و شماری از نمایندگان پارلمان اروپا نسبت به گزارشهایی درباره برداشت اجباری اعضای بدن در چین هشدار دادهاند. کریستین اندرسون، نماینده آلمانی پارلمان اروپا، میگوید چین با سرکوب اقلیتها «سیستم برداشت عضو را به سطحی پیشرفته رسانده است.»
کریستین اندرسون، از اعضای حزب آلترناتیو برای آلمان، این اقدام را «نقض جدی کرامت انسانی» توصیف کرد و از اتحادیه اروپا خواست به این گزارشها واکنش نشان دهد. او این اظهارات را در کنفرانسی درباره اخلاق پیوند اعضا در ۲۱ آوریل در پارلمان اروپا مطرح کرد؛ نشستی که با ابتکار او و گروه «اروپای ملتهای مستقل» برگزار شد.
او در سخنانش تأکید کرد برداشت اجباری اعضای بدن مستقیماً ارزشهای اساسی مانند حفاظت از جان انسان، اصول اخلاق پزشکی و حقوق بنیادین بشر را زیر سؤال میبرد.
در این نشست، دکتر تروور استمرز، استاد پیشین اخلاق پزشکی در بریتانیا، و دکتر آندریاس وبر، جراح و از مسئولان سازمان «پزشکان علیه برداشت اجباری اعضای بدن»، نیز سخنرانی کردند.
شواهد یک روند سازمانیافته
وبر در سخنان خود از وجود یک روند سازمانیافته برای برداشت اعضای بدن از زندانیان عقیدتی در چین سخن گفت. او برای رد ادعای بیاساس بودن این اتهامات، پنج نوع شواهد ارائه کرد: شهادت شاهدان، آمار بالای پیوندها، ناهنجاریهای آماری در سیستم تخصیص اعضای چین، زمان انتظار بسیار کوتاه برای پیوند، و گسترش سریع مراکز پیوند.
به گفته او، در حالی که در کشورهای غربی حدود یک درصد از بیماران در فهرست انتظار به پیوند میرسند، این رقم در چین حدود ۱۲ درصد است؛ تفاوتی که به گفته او بسیار غیرعادی و مشکوک است.
او همچنین گفت زمان انتظار برای پیوند در چین گاهی فقط یک تا دو روز است، در حالی که این زمان در آمریکا حدود شش ماه و در آلمان بین دو تا سه سال طول میکشد.
وبر به نمونهای اشاره کرد که در آن یک بیمار آلمانی با وجود شرایط خاص، سه بار به چین سفر کرده و هر بار با هزینهای حدود ۴۰۰ هزار دلار پیوند کبد انجام داده است؛ پیوندهایی که در نهایت موفق نبودهاند. او این موضوع را نشانهای از گردش مالی بالای این صنعت دانست که ارزش آن حدود ۹ میلیارد دلار برآورد میشود.
نگرانیهای جهانی
وبر یادآور شد که پارلمان اروپا چندین قطعنامه در این زمینه تصویب کرده و کارشناسان حقوق بشر سازمان ملل نیز در سال ۲۰۲۱ نسبت به برداشت اجباری اعضا از گروههایی مانند تمرینکنندگان فالون گونگ، مسیحیان، تبتیها و اویغورها هشدار دادهاند. با این حال، به گفته او، هنوز اقدام عملی جدی در این زمینه صورت نگرفته است.
این نهادها از چین خواستهاند امکان نظارت مستقل را فراهم کند، اما این درخواست تاکنون پذیرفته نشده است.
زوال اخلاقی
وبر گفت در پشت این روند، انگیزههای مالی و سیاسی وجود دارد؛ بهطوریکه برخی فعالان حوزه درمان به دنبال سود هستند و در عین حال، حکومت چین از این موضوع برای سرکوب برخی گروهها استفاده میکند.
او همچنین به ساخت مراکز متعدد پیوند در منطقه سینکیانگ چین اشاره کرد و گفت تقاضای برخی کشورها برای «اعضای حلال» باعث شکلگیری بازاری ویژه برای اعضای بدن مسلمانان اویغور شده است.
وبر در پایان هشدار داد: «بزرگترین تهدید برای جامعه پزشکی و حتی کل بشریت، زوال اخلاقی است» و از اتحادیه اروپا خواست در این زمینه موضعی روشن اتخاذ کند.
دکتر استمرز در گفتوگو با اپک تایمز قاچاق جهانی اعضای بدن را نتیجه کمبود عضو و ضعف نظارت دانست. او همچنین نسبت به نظام «رضایت پیشفرض» هشدار داد؛ سیستمی که در آن افراد بهطور خودکار اهداکننده محسوب میشوند مگر اینکه مخالفت کنند.
در همین حال، اندرسون درباره امکان تصویب قوانین سختگیرانهتر در اروپا ابراز تردید کرد و گفت شرایط سیاسی فعلی چنین اقدامی را دشوار کرده است. او همچنین از نظام مشابه در آلمان انتقاد کرد و گفت این رویکرد میتواند اختیار فردی بر بدن را تضعیف کند.
اندرسون در پایان تأکید کرد: «وقتی اعضای بدن به کالا تبدیل شوند، انسانها هم به کالا تبدیل میشوند.»
