بر اساس دادههای جدید مرکز آمار کانادا، نرخ باروری در این کشور سال گذشته به رکورد پایین ۱.۲۵ فرزند بهازای هر زن رسید.
این رقم نسبت به سال ۲۰۲۴ حدود ۱.۶ درصد کاهش نشان میدهد؛ هرچند این کاهش در مقایسه با سالهای ۲۰۲۲ (۶.۹ درصد) و ۲۰۲۳ (۵.۲ درصد) کمتر بوده است. با این حال، مرکز آمار کانادا در گزارش ۲۴ سپتامبر (۲ مهر) اعلام کرد که روند نزولی نرخ باروری در این کشور از سال ۲۰۰۹ آغاز شده است.
کانادا از سال ۲۰۲۳، زمانی که نرخ باروری به ۱.۲۷ سقوط کرد، در دسته کشورهایی با «باروری بسیار پایین» قرار گرفت. از جمله دیگر کشورهایی که در این دستهبندی جای میگیرند میتوان به سوئیس، لوکزامبورگ، فنلاند، ایتالیا، ژاپن، سنگاپور و کره جنوبی اشاره کرد.
در کشور ایران، در خرداد ماه سال جاری معاون وزیر بهداشت اعلام کرد که «نرخ باروری در زمان حاضر ۱.۴۸ است.» بر اساس آمارهای ثبت احوال، تعداد ولادتها در سال ۱۴۰۳ به کمترین میزان خود از سال ۱۳۵۰ یعنی حدود ۹۸۰هزار نفر رسیده است.
مرکز آمار کانادا نرخ کل باروری را اینگونه تعریف میکند: میانگین تخمینی تعداد فرزندانی که یک زن بر اساس نرخهای باروری سنی در یک سال مشخص، انتظار میرود در طول زندگی خود به دنیا بیاورد.
بر اساس گزارش مرکز آمار کانادا در سال ۲۰۲۴، نرخ باروری در این کشور طی دهههای گذشته بهطور مداوم کاهش یافته و از اوج خود در سال ۱۹۵۹ با تقریباً ۳.۹۴ فرزند بهازای هر زن، روند نزولی داشته است.
یکی از شدیدترین افتها در دهه ۱۹۶۰ و اوایل دهه ۱۹۷۰ رخ داد؛ زمانی که قرص هورمونی جلوگیری از بارداری در سال ۱۹۶۰ معرفی شد (ابتدا برای تنظیم چرخه قاعدگی) و سپس در سال ۱۹۶۹ استفاده از آن بهعنوان ابزار پیشگیری قانونی شد. در همان سال، سقط جنین نیز جرمزدایی شد.
طبق این گزارش، نرخ باروری در سال ۱۹۷۲ برای نخستینبار به زیر سطح «جایگزینی جمعیت» یعنی ۲.۱ فرزند بهازای هر زن سقوط کرد؛ سطحی که نشان میدهد نرخ تولد دیگر برای جایگزینی جمعیت کافی نیست.
بحران باروری
مؤسسه مکدانلد-لاریه در گزارشی که ماه مارس منتشر کرد، کاهش نرخ باروری در کانادا را «یک چالش بزرگ سیاستگذاری عمومی که نیازمند اقدام فوری دولت فدرال است» توصیف کرد. در این گزارش آمده است که نظرسنجیها نشان میدهد زنان کانادایی تمایل دارند فرزند بیشتری داشته باشند، اما شرایط موجود مانع این خواسته است.
طبق این گزارش، عواملی مانند سطح درآمد، هزینههای زندگی و دسترسی به مسکن بر نرخ باروری اثرگذار هستند. در این مطالعه پیشنهاد شده برای افزایش باروری داخلی، اقداماتی نظیر کاهش هزینههای زندگی، پایین آوردن نرخهای نهایی مالیات بر درآمد، بهبود طرحهای جایگزینی درآمد، افزایش خدمات خصوصی مراقبت از کودک و تغییر هنجارهای اجتماعی به نفع فرزندآوری برای زنان و مردان انجام شود.
راس مککیتریک، استاد اقتصاد در دانشگاه گلف و نویسنده این گزارش، در گفتوگو با اپک تایمز گفت: «به نظر میرسد موانعی بر سر راه تحقق یکی از اهداف بسیار مهم زندگی وجود دارد؛ یعنی داشتن خانواده و فرزند.»
