به گفته جواد محققنیا تحلیلگر حکومتی، جمهوری اسلامی ایران از کل صادرات روزانه ۲ میلیون بشکه نفت، ۱ میلیون و ۷۰۰ هزار بشکه را به چین میفروشد و به ازای هر بشکه هشت دلار تخفیف میدهد، این تخفیف، «چیزی نیست.»
این کارشناس که تحصیلات «بانکداری اسلامی» دارد، به رسانه «خانه اقتصاد» ضمن بیان این مطلب افزود: «دولت چین، بشکههای نفت ایران را نمیخرد، بلکه شرکتهای اقماری ایجاد کرده است و آنها خریدار نفت ایران هستند. آنها از نفت ایران سود میبرند و ما هم این کار را میکنیم.»
براساس سخنان محققنیا، جمهوری اسلامی روزانه ۱۳ میلیون و ۶۰۰ هزار دلار به چین برای خرید نفت ایران تخفیف میدهد که رقم سالانه این تخفیف به ۴ میلیارد و ۹۶۰ میلیون دلار میرسد.
او همچنین مدعی شد که عربستان ۵۰ درصد درآمد نفتی آرامکو را به ایالات متحده میدهد و در زمان رضاشاه ۹۴ درصد درآمد نفت ایران متعلق به بریتانیا بود و در زمان محمدرضاشاه ۹۰ درصد درآمد نفتی ایران به آمریکا میرسید.
بررسیها نشان میدهد که عربستان سعودی از سال ۱۹۸۰ مالکیت کامل شرکت آرامکو را در اختیار داشته است.
رسانه فکتنامه نیز در اینباره نوشته است: «طبق آخرین گزارش مالی آرامکو، در حال حاضر ۹۸ درصد سهام آرامکو متعلق به دولت و صندوق سرمایهگذاری دولتی عربستان سعودی است و سهم سهامداران عمده خارجی کمتر از یک درصد است.»
همچنین گزارشهای مستند نشان میدهد که بعد از ملی شدن صنعت نفت در زمان محمدرضاشاه پهلوی، دولت ایران مالکیت کاملی بر فروش نفت داشت، به طوری که ۷۵ درصد درآمد دولت ایران اختصاص به درآمدهای نفتی داشت. محمدرضا شاه همچنین سازمان اوپک را تشکیل داد و ریاست آن را برعهده گرفت. اوپک نقش تعیینکنندهای در قیمت نفت جهان داشت. به همین پشتوانه صنایع سنگین در ایران شکل گرفت و چرخ صنعت به کار افتاد و مجموعهای از کارخانجات مشغول به کار شدند.
فکتنامه نوشت: «در زمان رضاشاه امتیازنامه لغو شد و طبق قرارداد ۱۹۳۳ سهم دولت ایران از عواید نفتی به بیش از ۲۰ درصد رسید.»
به ویژه لغو در دوره رضاشاه امتیازات استعماری، از جمله قرارداد دارسی منعقد شد که شرایط بهتری را برای ایران در استخراج نفت در مقایسه با دوره قاجار فراهم کرد.
