دههاهزار نفر از مردم استرالیا در روز ۳۱ اوت به خیابانها آمدند تا به سیاستهای مهاجرتی دولت اعتراض کنند.
تجمعات «راهپیمایی برای استرالیا» از نظر بعضیها غیرمنتظره بود.
اما بعضیها این همبستگی گسترده را پاسخی دیرهنگام میدانند که از سالها نارضایتی نسبت به نرخ بالای مهاجرت نشأت میگیرد؛ امری که به زیرساختهای کشور فشار مضاعف وارد کرده است.
برکسی پوشیده نیست که بیمارستانها، مدارس، سامانههای حملونقل عمومی، خانههای اجارهای و بخش مسکن استرالیا در بحبوحه بحران تورم، که از زمان همهگیری ادامه داشته است، با فشار قابلتوجهی دستوپنجه نرم میکنند.
در ادامه بهطور خلاصه از راهپیماییهای سراسری روز ۳۱ اوت میگوییم.
چرا مردم دست به راهپیمایی زدند؟
خیلیها گفتند برای دفاع از حقوق فرزندان و نوههای خود به خیابان آمدهاند و نگران این هستند که تعداد بالای مهاجران به درستی مدیریت نمیشود.
بسیاری از حاضران گفتند که اساساً مخالفتی با مهاجرت ندارند، اما وقتی دولتهای ایالتی قادر به ایجاد فرصتهای شغلی و تأمین مسکن (چه اجارهای و چه ملکی) نیستند، نباید درهای کشور را به روی مهاجران باز کنند.
بعضیها نیز درباره همبستگی اجتماعی ابراز نگرانی کرده و این پرسش را مطرح کردند که آیا مهاجرانی که با ارزشهای متفاوت به استرالیا نقل مکان میکنند، به اندازه کافی تحت ارزیابیهای سختگیرانه قرار میگیرند یا خیر.
براساس اطلاعیه وبسایت «راهپیمایی برای استرالیا»، هدف از این راهپیمایی پاسداشت ارزشهای استرالیایی بوده است.
سازماندهندگان در فضای مجازی نوشتند: «سالهاست که وحدت و ارزشهای جمعی استرالیا به واسطه سیاستها و جنبشهای نفاقافکن سست شدهاند.»
«ما در خیابانهای خود شاهد نفرتپراکنی فزاینده علیه استرالیاییها، درگیری اتباع خارجی و بیاعتمادی هستیم. مهاجرت زنجیره پیوند اجتماعی ما را از هم گسسته است.»
چند نفر و در کدام شهرها راهپیمایی کردند؟
آمار شرکتکنندگان متفاوت بوده است، اما حتی برآوردهای محتاطانه نیز از حضور چشمگیر مردم حکایت دارند.
گزارشها نشان میدهند که دستکم ۵ هزار نفر در سیدنی راهپیمایی کردند.
آمار شرکتکنندگان ملبورن حدود ۵ هزار نفر برآورده شده و در آدلاید نیز بنا به اعلام پلیس محلی حدود ۱۵ هزار نفر حضور داشتند.
در بریزبن حدود ۶ هزار نفر، در کانبرا نزدیک به هزار نفر، در هوبارت ۳ هزار نفر، در تاونزویل ۴ هزار نفر و در پرث نیز ۱۰ هزار نفر گردهم آمدند.
استرالیاییها در حومه شهرها نیز همبستگی خود را نشان دادند.
در بوندابرگ در مرکز کوئینزلند حدود هزار نفر گرد هم آمدند و خواستار تغییر قوانین مهاجرتی شدند. یک معترض در مخالفت با این راهپیمایی برای مدتی در خیابان اصلی ایستاد و تابلویی به دست داشت که روی آن نوشته بود: «ما راهحل میخواهیم، نه سپر بلا.»
چه کسانی در این راهپیماییها حضور یافتند و چه صحبتهایی کردند؟
بعضی از چهرههای شناختهشده در این راهپیماییها حضور داشتند که از جمله میتوان به باب کتر، رهبر حزب استرالیایی کتر، در تجمع تاونزویل اشاره کرد.
کتر با اشاره به تجمع حامیان فلسطین در مقابل تالار اپرای سیدنی خواستار اعلام نام افرادی شد که پرچم استرالیا را به آتش کشیدند یا شعار «یهودیان را به اتاقهای گاز بسپارید» سر دادند.
کتر مردم را به سر دادن شعارهایی تشویق کرد که واژه «استرالیا» را یدک میکشیدند.
نیک دامتو، نماینده حزب استرالیایی کتر، نیز در این تجمع حضور داشت. او گفت که با هرگونه نژادپرستی یا دامن زدن به خشونت مخالف است، زیرا این کار با سبک و سیاق استرالیاییها مغایرت دارد.
او افزود: «استرالیاییها هوای همدیگر را دارند.»
دامتو تأکید کرد که این راهپیماییها با هدف ابراز عشق به استرالیا برگزار شده و کاری با محکوم کردن دیگران ندارد.
او گفت: «فرقی ندارد ۲۰۰ سال است اینجا زندگی میکنید یا همین ۱۵ دقیقه پیش آمدهاید. اگر اینجا هستید و میخواهید استرالیایی باشید و ارزشهای استرالیا را بپذیرید، از شما حمایت خواهیم کرد.»
جرج کریستنسن، نماینده سابق مجلس فدرال و تحلیلگر محافظهکار، نیز با حضور در این راهپیمایی گفت که به دلیل سیاستهای ضعیف دولت استرالیا در این تجمع شرکت کرده است.
او حضور عناصر افراطی در این تجمعات را به باد انتقاد گرفت.
او گفت: «آنها میتوانند در این تجمعات شرکت کنند.»
«اما صدای مردم عادی استرالیا که از شیوه اداره کشور به ستوه آمدهاند، باید حضور آنها را تحتالشعاع قرار دهد.»
پائولین هانسون، رهبر حزب ملت واحد، نیز در تجمع کانبرا حضور داشت.
او گفت: «ما از مهاجرت انبوه و تبعاتی که این امر برای زندگی مردم از جمله در زمینه مسکن، بهداشت و زیرساختها داشته به ستوه آمدهایم.»
این راهپیماییها در سطح جهان مورد توجه قرار گرفتهاند و با وجود آنکه ۲۴ ساعت از برگزاری آنها میگذرد، همچنان درباره آنها اظهارنظر میشود.
یکی از شاخصترین چهرههایی که به این تجمعات واکنش نشان داد، ایلان ماسک، میلیاردر حوزه فناوری، بود که در شبکه اجتماعی ایکس نوشت: «ایکس به لطف حضور شما به یک رسانه تبدیل شده است.»
ماسک در این پست ویدئویی از راهپیماییها را به اشتراک گذاشت که در آن یک وبلاگنویس از حمایت این پلتفرم از جریان آزاد محتوا تمجید میکرد.
هالی هیوز، سناتور سابق حزب لیبرال، نیز درباره این گردهماییها صحبت کرد.
او در گفتوگو با اسکاینیوز گفت: «رسانهها میگویند این تجمعات نئونازی یا نژادپرستانه بوده است، اما اکثر حاضران نه نئونازی بودند و نه اعتقادی به نژادپرستی داشتند.»
رویدادهای بحثبرانگیز
تامس سول، چهره شناختهشده نئونازی، در تجمع ملبورن حضور داشت.
سول در مقطعی برای حاضران سخنرانی کرد، اما بعضیها در اعتراض به دیدگاههای افراطی او محل سخنرانی را ترک کردند.
فیلمی از او منتشر شده که نشان میدهد رهبری یک تجمع را به دست گرفته و وارد کمپ اعتراضی بومیان میشود. در این فیلم میبینیم که حامیان او پرچم بومیان را لگدکوب میکنند.
همچنین مردی که قصد داشت جلوی به آتش کشیدن پرچم فلسطین را بگیرد، توسط تظاهراتکنندگان ملبورن مورد ضربوشتم قرار گرفت.
اوضاع مهاجرت به چه صورت است؟
براساس دادههای اداره آمار استرالیا، مهاجرت خالص به این کشور در سالهای ۲۰۲۳ تا ۲۰۲۴ حدود ۴۴۶ هزار نفر بوده که نسبت به تعداد ۵۳۶ هزار نفری سال قبل کاهش یافته است.
دانشجویان خارجی حدود ۲۰۷ هزار نفر از مهاجران را به خود اختصاص دادهاند.
مت بری، مدیرعامل یک شرکت فعال در حوزه فناوری، نسبت به حجم بالای مهاجران ابراز نگرانی کرد و گفت که این امر تأثیر قابلتوجهی بر ارائه خدمات اولیه دولت داشته است.
او گفت: «وقتی استرالیا ۱۲ درصد از کل جمعیت دانشجویان بینالمللی جهان را در خود جای داده است، مواجهه با بحران هزینههای زندگی جای تعجب ندارد.»
او افزود که استانداردهای دولت برای پذیرش دانشجویان بینالمللی بسیار پایین است و در اثبات امکان تأمین هزینههای روزانه خلاصه میشود.
«جالب اینجاست که دولت فقط از شما میخواهد که ثابت کنید ۲۹ هزار دلار استرالیا در حسابتان دارید و دیگر فرقی نمیکند چند سال قصد تحصیل دارید و برای گذران زندگیتان چقدر پول میخواهید.»
جمعیت استرالیا عمدتاً در مناطق ساحلی تمرکز دارد، زیرا بخش وسیعی از مرکز این کشور غیرقابل سکونت است. از اینرو، افزایش قابلتوجه تعداد شهروندان میتواند زندگی روزمره را در بعضی از مراکز پرجمعیت کشور مختل کند.
شهرهای بزرگ از جمله سیدنی، ملبورن و بریزبن با مشکلاتی نظیر تأخیر آمبولانسها، ترافیک، اجارهبهای سنگین، کمبود مسکن و گران بودن بازار املاک نسبت به دیگر نقاط جهان دستبهگریبان هستند.
مقوله مهاجرت بهطور سنتی به این دلیل مورد حمایت بوده که باعث ایجاد منافع اقتصادی میشود. برای نمونه، میتوان به افزایش شاخص تولید ناخالص داخلی به واسطه حجم بالای مصرف کالا و خدمات از سوی مهاجران تازهوارد و پر کردن شکافهای مهارتی در نیروی کار اشاره کرد.
