نخستین سفر انسان به ماه پس از بیش از ۵۰ سال به پایان رسید.
ماموریت آرتمیس ۲، پرواز آزمایشی ۱۰ روزه ناسا به دور ماه، کمی پس از ساعت ۸ شب به وقت شرق آمریکا در ۱۰ آوریل (۲۱ فروردین) به پایان رسید؛ زمانی که فضاپیمای اوریون بهآرامی با چتر نجات در اقیانوس آرام، در نزدیکی سندیگو فرود آمد.
درون این فضاپیما که «اینتگریتی» نام داشت، رید وایزمن، ویکتور گلاور و کریستینا کوک از ناسا، بههمراه جرمی هانسن از آژانس فضایی کانادا حضور داشتند. آنها طی ۱۳ دقیقه پایانی، تجربهای را لمس کردند که جین سرنان، فضانورد آپولو ۱۷، آن را «احساس تبدیل شدن به یک دنبالهدار» توصیف کرده بود.
آنها در حالی که بر روی آبهای آرام شناور بودند، بار دیگر تحت تأثیر جاذبه زمین قرار گرفتند؛ پس از آنکه از هر فضانورد دیگری فاصله بیشتری از زمین گرفته بودند و چیزهایی را دیده بودند که هیچ انسانی پیش از آن ندیده بود.
آنها مجموعهای ارزشمند از دادههای علمی را با خود به همراه داشتند؛ از تصاویر بیشتر از ماه گرفته تا آزمایشهای زیستی برای بررسی تأثیر فضای عمیق بر بدن انسان، و همچنین اطلاعات مربوط به عملکرد و وضعیت فضاپیمای اوریون. مقامهای ناسا و مدیران ماموریت بارها تأکید کردهاند که این دادهها برای موفقیت ماموریتهای آرتمیس ۳، آرتمیس ۴ و سایر ماموریتهای آینده حیاتی هستند.
اینتگریتی در حدود ساعت ۷:۵۳ عصر به وقت محلی، زمانی که از ارتفاع حدود ۱۲۲ هزار متری وارد جو زمین شد و بیش از ۲۷۳۵ کیلومتر از محل فرود هدف فاصله داشت، به شکل آن «دنبالهدار» درآمد.
این فضاپیما ۲۰ دقیقه پیش از آن از ماژول خدماتی ساخت اروپا جدا شده بود؛ ماژولی که در طول این سفر تاریخی، نیروی پیشران، انرژی و پشتیبانی حیات را تأمین میکرد. سپس با انجام یک مانور نهایی، جهت خود را تنظیم کرد و مسیر ورود را تثبیت کرد.
وایزمن در دقایق پایانی پیش از ورود مجدد به جو گفت: «نمای بسیار خوبی از ماه از پنجره شماره دو داریم. کمی کوچکتر از دیروز به نظر میرسد.»
فضانوردان داخل فضاپیما دوباره لباسهای فشار نارنجی خود را که هنگام پرتاب به تن داشتند، پوشیده و در صندلیهایشان بسته شده بودند؛ بهگونهای که به پشت و وارونه قرار گرفته بودند تا سپر حرارتی در جلو قرار گیرد و بتوانند افق را از پنجرهها ببینند.
اینتگریتی در اثر اصطکاک با لایههای گازی زمین در هالهای از آتش و پلاسما فرو رفت. پیشبینی میشد حداکثر سرعت آن به ۳۹٬۶۹۴ کیلومتر بر ساعت برسد؛ حدود ۲۰۹ کیلومتر کمتر از رکورد ثبتشده توسط آپولو ۱۰ در سال ۱۹۶۹.
با این حال، ناسا اعلام کرد که این فضاپیما با سرعتی معادل ۳۵ برابر سرعت صوت، یعنی ۴۳٬۲۱۹ کیلومتر بر ساعت، وارد جو شد.
دمای سپر حرارتی آن به ۲٬۷۶۰ درجه سانتیگراد رسید و مسیر ورود بهگونهای طراحی شده بود که نسبت به ماموریت آرتمیس ۱ کوتاهتر باشد تا میزان قرارگیری سپر حرارتی در معرض این دماهای حداکثری کاهش یابد.
کپسول کمتر از ۳۰ ثانیه پس از ورود به جو، بهدلیل اختلال ناشی از تجمع پلاسما، ارتباط خود را از دست داد. این قطع ارتباط به مدت شش دقیقه ادامه داشت.
در حالی که خدمه برای کنترل دستی آموزش دیده بودند، رایانه اینتگریتی مانور لازم را برای ورود در زاویه دقیق و انجام چندین چرخش معکوس بهمنظور کاهش سرعت و تخلیه انرژی از سپر حرارتی انجام داد.
فضانوردان در داخل لباسهای فشار خود، در شرایط دمایی مناسب، این «دنبالهدار ساخته دست بشر» را تجربه کردند و تحت فشاری معادل ۳.۹ برابر نیروی جاذبه زمین قرار گرفتند.
زمانی که اینتگریتی ارتباط خود را با مرکز کنترل ماموریت بازیابی کرد، به ارتفاع ۴۵٬۷۲۰ متررسیده و سرعت آن کاهش یافته بود. سه دقیقه بعد، سرعت آن به کمتر از سرعت صوت رسید.
با باز شدن چترهای کوچک اولیه، سپس چترهای راهنما و در نهایت سه چتر اصلی بزرگ، صدای تشویقها بلند شد و اینتگریتی بهآرامی در آب فرود آمد. این فضاپیما که در اوج به سرعتی نزدیک به ۴۰٬۲۰۰ کیلومتر بر ساعت رسیده بود، با سرعتی حدود ۳۲ کیلومتر بر ساعت در دریا فرود آمد.
کشتی بازیابی «یواساس جان پی مورثا» از پیش در محل مستقر بود و بلافاصله قایقهای تندرو را برای رسیدن به کپسول شناور اعزام کرد.
کیسههای هوای تثبیتکننده فعال شدند و اینتگریتی در ساعت ۸:۳۰ شب خاموش شد. مسئولیت ماموریت از مرکز کنترل در هیوستون به تیم بازیابی در محل منتقل شد.
گزارش شده است که هر چهار عضو خدمه در وضعیت سلامت بسیار خوبی هستند. درِ کناری کپسول برای نخستین بار پس از پرتاب، در ساعت ۸:۵۵ شب باز شد و چهار نفر از تیم بازیابی وارد آن شدند تا هر یک وضعیت یکی از فضانوردان را بررسی کنند.
