رسانههای داخلی ایران گزارش دادهاند بامداد بیات، نوازنده پیانو، تنظیمکننده ملودی و آهنگساز مطرح ایرانی روز دوشنبه نهم تیر در سن ۴۰ سالگی درگذشت.
براساس این گزارشها، بابک صحرایی، ترانهسرا در صفحه شخصی خود در فضای مجازی این خبر را اعلام کرد.
علت درگذشت بامداد بیات تاکنون مشخص نشده است. او در سن ۱۱ سالگی به آموختن موسیقی روی آورد و در هنرستان موسیقی تحصیل کرد و مدتی بعد به کانادا رفت تا تحصیلات آکادمیک خود در این هنر ادامه دهد. بامداد، پدرش، زنده یاد بابک بیات، پیشکسوت مسیقی و آهنگسازی را استاد اصلی خود میداند.
او در عمر هنری خود تنظیم موسیقی آهنگهای مختلفی را انجام داد که از آن جمله میتوان به تنظیم قطعات آلبومهای «دونیمه رویا» و «سام و نرگس» و «آسیمهسر» به همراه بهروز صفاریان در آلبوم «نون و دلقک» محمد اصفهانی اشاره کرد.
بیات همچنین آهنگسازی فیلمهایی چون «سام و نرگس»، «خانه دوست کجاست» و «عصیان» را برعهده داشت.
بامداد بیات در گفتگو با رادیو جوان در تیر ۱۳۹۳ گفت: «ملودیهای تکتک سازها در این کار (آسیمه سر) را بسیار عاشقانه نوشتم. به نظرم آهنگ «آسیمهسر» یک جور عاشقانه اعتراضی است. مانند سایر کارهای پدرم که همیشه یک نوع اعتراض خاصی در درون کارهایشان بوده است و من هم سعی کردهام، در ملودینویسیام برای سازها این حس اعتراضی را رعایت کنم.»
او معتقد بود که انسانها بعد از مرگشان بار دیگر متولد میشوند، به همین دلیل بعد از تجربه حادثه تصادف که منجر به کما شد، او حالت کما را یک تجربه مرگ برای خود دانست.
سایت موسیقی ما در مصاحبهای با بامداد بیات در اینباره نوشته است که احتمالا نگاه و جهانبینی بامداد درباره اتفاقات جهان به دلیل این تجربه از مرگ تغییر کرد و او در طول مصاحبه نیز اصرار داشت تا از پدرش با پیشوند «مرحوم» سخن گفته نشود، بلکه پدرش را باید «استاد بابک بیات» خواند.
او در بخشی از این مصاحبه از افول برخی ارزشهای اخلاقی گله داشت. او گفته بود: « من سعی میکنم با همه خوشبرخورد باشم، اما در این زمانه، پندار و گفتار و کردار نیک در حد حرف است و پدر من هم از این مسئله خیلی زجر کشید… من همیشه رفاقت واقعی را دوست دارم و همیشه به پدرم میگفتم کاش دوست صمیمی خودت بودم و در نسل تو زندگی میکردم. در نسل ما، دوستی واقعی خیلی کم شده است.»
