بر اساس گزارش شرکت وام و مسکن کانادا (CMHC)، مستأجران در کانادا با سخت‌ترین بازار در دهه‌های اخیر روبرو هستند، زیرا تقاضای فزاینده و قیمت‌های بالا با پایین‌ترین تعداد خانه‌های خالی در دهه‌های اخیر توأمان شده است.
آژانس مسکن در آخرین گزارش خود در مورد بازار اجاره که در ۲۶ ژانویه منتشر شد، اعلام کرد که میانگین نرخ خانه‌های خالی برای آپارتمان‌های اجاره‌ای، در سال گذشته به ۱.۹ درصد کاهش یافته است که پایین‌ترین سطح از سال ۲۰۰۱ است.
در کل کشور کانادا، متوسط اجاره یک آپارتمان دو خوابه ۵.۶ درصد افزایش یافته و به ۱۲۵۸ دلار رسیده است، در حالی‌که تعداد خانه‌های خالی از ۳.۱ درصد در سال ۲۰۲۱ به ۱.۹ درصد کاهش داشته است.
این گزارش نشان می‌دهد که در حالی تقاضا برای آپارتمان‌های اجاره‌ای در سال ۲۰۲۲ افزایش یافته که نرخ خانه‌های خالی به شدت کاهش یافته است. تقاضا در سال ۲۰۲۲ از عرضه پیشی گرفته و تعداد خانه‌های خالی را نسبت به سال ۲۰۲۱ کاهش داد.
در همین حال، با توجه به نرخ کشوری خانه‌های خالی در بازار آپارتمان کاندو که معادل ۱.۶ درصد شده است، متوسط اجاره بهای یک آپارتمان دوخوابه به ۱۹۳۰ دلار رسیده است.
کمبود خانه‌های خالی، تقاضای فزاینده و نرخ مهاجرت بیشتر به ویژه در شهرهای مونترال، ونکوور و تورنتو، یافتن محل زندگی را برای مستأجران و یا حتی خرید یک خانه جدید را دشوارتر می‌کند.
باب دوگان، اقتصاددان ارشد CMHC، در یک بیانیه خبری در ۲۶ ژانویه در این‌باره گفت: «کاهش نرخ خانه‌های خالی و افزایش اجاره‌بها، به موضوعی رایج در سراسر کانادا در سال ۲۰۲۲ تبدیل شده بود».
این گزارش خاطرنشان می‌کند که در بیشتر بازارها، به ویژه انتاریو و بریتیش کلمبیا، سهم واحدهای اجاره‌ای در دسترس و مقرون به صرفه برای مستأجران کم‌درآمد «یا تک رقمی است یا برای گزارش کردن بسیار ناچیز است».
CMHC گفت که مقرون به صرفه بودن اجاره «همچنان سبب چالش‌های مهمی در سراسر کشور می‌شود» و «به‌ویژه برای ۲۰ درصد کم درآمدترین افراد» کمبود مسکن اجاره‌ای مقرون به صرفه وجود دارد، که آن را به «منابع بسیار کم واحدهای اجاره‌ای که برای افراد با درآمد پایین‌تر مقرون به صرفه باشد، نسبت می دهد».
یک مسکن مقرون به صرفه از دیدگاه CMHC اینگونه تعریف می‌شود اینگونه تعریف می‌شود که در آن نیاز نباشد خانوار مستأجر بیش از ۳۰ درصد از درآمد ناخالص خود را برای اجاره خرج کند.
در ماه ژانویه، دولت فدرال به مستأجران کم‌درآمد واجد شرایط، یک پرداخت ۵۰۰ دلاری یک‌مرحله‌ای تحت نظر مزایای مسکن کانادا برای کمک به اجاره‌بها پیشنهاد داد. افراد واجد شرایط باید بالای ۱۵ سال سن داشته باشند و درآمد خالص تعدیل شده معادل ۳۵۰۰۰ دلار یا کمتر برای خانواده‌ها و ۲۰۰۰۰ دلار یا کمتر برای افراد مستقل باشد.
محدودیت منابع
این گزارش نشان می‌دهد که در سال ۲۰۲۲، کاندومینیومهای اجاره‌ای، ۱۹.۳ درصد از کل موجودی واحدهای اجاره‌ای در شهرهای بزرگ را به خود اختصاص داده‌اند. در ونکوور، کلگری و تورنتو، بیش از یک سوم کل عرضه‌های اجاره‌ای، کاندومینیوم است.
تقاضا برای مسکن اجاره‌ای تا حدی به دلیل مهاجرت بیشتر، افزایش هزینه‌های مالکیت خانه، و بازگشت دانشجویانی که تمایل به اجاره مکانی در نزدیکی مؤسسات تحصیلی خود دارند، بوده است.
متوسط رشد اجاره‌بها برای واحدهای دوخوابه که به مستأجر جدید اجاره می‌شود بسیار بالاتر از متوسط رشد اجاره برای واحدهای بدون جابجایی (ثابت بودن مستأجر) بوده است (۱۸.۲٪ در مقابل ۲.۸٪).
این گزارش نشان‌دهنده این واقعیت است که هنگامی‌که مستأجر واحدی را تخلیه می‌کند، مالکان عموما مختارند که اجاره‌بهای درخواستی را تا سطح فعلی بازار افزایش دهند. صاحبخانه‌ها همچنین می‌توانند از این فرصت برای بازسازی خانه استفاده کنند. به این صورت، کیفیت واحد را بالا برده و سپس می‌توانند اجاره بیشتری را از مستأجران جدید درخواست کنند.
ونکوور نیز مانند تورنتو شاهد افزایش بی‌سابقه‌ای در تقاضای مسکن اجاره‌ای بوده است.
در این گزارش آمده است: «این شرایط نشان‌دهنده جریان بیشتر مهاجران به این شهرها است و البته عوامل دیگر نیز دخیل بوده‌اند».
این گزارش حاکی از آن است که میانگین اجاره ماهانه آپارتمان‌های دو خوابه در ونکوور (۲۰۰۲ دلار) و تورنتو (۱۷۷۹ دلار) همچنان بالاترین میزان در کل کشور است و بسیار بالاتر از میانگین ملی یعنی ۱۲۵۸ دلار است.
