اخبار دیدگاه

تجملات زندگی مدرن و جامعه مصرف گرا، جوهر رژیم چین را تغییر نمی‌‌‏دهد چین دومین اقتصاد بزرگ جهان است و یکی از بزرگترین بازارهای بورس و سهام را داراست. آسمان خراش‌‌‏های بلند مدرن نیز تا خط افق شهرهای پکن، تیانجین، شانگهای را پر کرده‌‌‏اند. این روزها می‌‌‏توان انواع  آخرین مدل‌‌‏های

گائو جی‌‌‌‌‏شنگ، وکیل حقوق بشر معروف چینی که سال‌‏های زیادی را به جرم حمایت از کوچک‌‏ترین حقوق انسان‌‏ها در چین،  پشت میله‌‏های زندان سپری کرده، در کتاب جدیدش با نام «سال ۲۰۱۷، چین به پا خیز» می‌‏نویسد که حزب کمونیست چین در سال ۲۰۱۷ سقوط خواهد کرد. گائو معتقد است

چهلمین سالگرد مرگ مائو زدانگ, بنیان گذار حزب کمونیست چین در حالی فرا رسید که رسانه‌های چینی توجه چندانی به این مناسبت نداشتند و از سوی حزب کمونیست نیز هیچ مراسم رسمی برگزار نشد. این درحالی است که اوایل امسال، پنجاهمین سالگرد انقلاب فرهنگی چین نیز بدون هیچ جشن رسمی

  کسانی‌‌‏که در چین زندگی می‌‌‏کنند، در ۲۰ ژوئیه ۱۹۹۹ شاهد کمپین سرکوبی بودند که سرآغاز دوران تیره‌‌‏ای برای آن‌‌‏ها شد. کامیون‌‌‏هایی که در خیابان‌‌‏های پکن می‌‌‏چرخیدند و سخنرانانی که در آن‌‌‏ها با فریاد از شهروندان چین می‌‌‏خواستند تا «فالون‌‌‏گونگ» (یا «فالون دافا»، روشی سنتی، معنوی و محبوب چینی) را

در نشست شورای دولتی چین در ۶ ژوئیه، یکی‌‌‏از تاریخ‌‌‏نویسان حزب کمونیت چین اعلام کرد که سازمان او قصد دارد تا درباره وقایع تاریخی مهم و فراموش شده رژیم چین تحقیق کند. اما «ژانگ شوجون»، معاون مرکز تحقیقات تاریخی حزب، به‌‌‏جای اسناد قابل اعتماد موجود ۹۵ ساله حزب، قصد دارد