نویسنده: اریک اریکسون
هری انتن، تحلیلگر داده‌های شبکه سی‌ان‌ان، اخیراً به نکته جالبی اشاره کرد. او گفت جمهوری‌خواهان طبق عادت در ایالت‌هایی که سرنوشت سنا در آن‌ها رقم می‌خورد، نسبت به نظرسنجی‌های ماه سپتامبر بهتر عمل می‌کنند. حق با اوست. انتن به نکته‌ای اشاره کرده که مدتی است فکرم را مشغول کرده و باعث شده به این باور برسم که شاید جمهوری‌خواهان هنوز شانس زیادی برای حفظ اکثریت سنا دارند.
اگر رقابت‌های مهم سال ۲۰۲۴ را در نظر بگیریم، جمهوری‌خواهان در آیووا ۹ درصد، در اوهایو ۶ درصد و در میشیگان ۵ درصد بهتر از نتایج نظرسنجی‌های ماه سپتامبر عمل کردند. منتقدان می‌گویند این ماجرا به سال ۲۰۲۴ برمی‌گردد که اسم دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور آمریکا، هم در برگه‌های رأی به چشم می‌خورد. اما چنان‌که انتن می‌گوید، اگر به نخستین انتخابات میان‌دوره‌ای در دوره اول ریاست‌جمهوری ترامپ در سال ۲۰۱۸ برگردیم، به الگوی مشابهی برمی‌خوریم. جمهوری‌خواهان در آن سال در آیووا ۶ درصد، در اوهایو ۶ درصد و در میشیگان ۸ درصد بهتر از نظرسنجی‌های ماه سپتامبر عمل کردند. در انتخابات سال‌های ۲۰۱۶، ۲۰۱۸، ۲۰۲۰ و ۲۰۲۴ هم جمهوری‌خواهان در تک‌تک این ایالت‌ها دست‌کم ۵ درصد بهتر از نظرسنجی‌های ماه سپتامبر ظاهر شدند. در‌حال‌حاضر اختلاف نامزدهای دموکرات با رقبای جمهوری‌خواه خود کمتر از این میزان است.
نه جادویی در کار است و نه تقلبی صورت می‌گیرد. مسئله این است که چه افرادی در نظرسنجی‌های تلفنی شرکت می‌کنند. لطیفه‌ای قدیمی داریم که می‌گوید یک ورزشکار، یک خداناباور و یک گیاه‌خوار وارد یک بار شدند. از کجا می‌دانیم؟ خودشان کاری کردند که همه از این موضوع باخبر شویم. پیروان مکتب ترقی‌خواهی سیاسی هم تا حد زیادی همین‌طورند. آن‌ها می‌خواهند همه بدانند از ترامپ متنفرند، از حزب جمهوری‌خواه بیزارند و قصد دارند در انتخابات شرکت کنند. اما طرفداران ترامپ بی‌سروصدا به کار و زندگی‌شان می‌رسند، به کلیسا می‌روند و پای صندوق‌های رأی حاضر می‌شوند.
نظرسنجی‌ها برای جلب مشارکت جمهوری‌خواهان اغلب با مشکل مواجه بوده‌اند. بررسی پاتریک روفینی از آرشیو پایگاه اطلاعاتی ۵۳۸ نشان می‌دهد که نظرسنجی‌های سال گذشته در اعلام میزان حمایت از دموکرات‌ها در میشیگان و اوهایو به‌طور متوسط ۶.۲ درصد و ۶.۴ درصد اشتباه کرده بودند. نظرسنجی‌های ماه سپتامبر در مورد فلوریدا هم حدود ۵ درصد اشتباه داشتند. اما این اختلاف در جورجیا و تگزاس کمتر از ۱ درصد بود.
جمهوری‌خواهان این‌بار هم نسبت به نظرسنجی‌ها عملکرد بهتری خواهند داشت، اما اختلاف آن‌ها احتمالاً به‌اندازه دوره‌های قبلی نخواهد بود؛ زیرا فاصله میان نظرسنجی‌ها و عملکرد جمهوری‌خواهان در انتخابات میان‌دوره‌ای دوره دوم معمولاً به حداقل می‌رسد. با این‌حال، همین اختلاف برای سوزان کالینز از ایالت مین کفایت می‌کند؛ نامزدی که به‌ندرت در نظرسنجی‌ها پیش می‌افتد، اما همیشه پیروز می‌شود. این اختلاف برای مایک راجرز از میشیگان، اشلی هینسن از آیووا، دن سالیوان از آلاسکا، راجر مارشال از کانزاس و دارلین گراهام از کارولینای جنوبی هم کفایت می‌کند. اما مایکل واتلی از کارولینای شمالی از حاشیه امن لازم برخوردار نیست. مایک کالینز از جورجیا هم تنها درصورتی به پیروزی می‌رسد که ریک جکسون، نامزد فرمانداری جورجیا، تا لحظه آخر از او حمایت کند. رقابت در اوهایو پنجاه‌پنجاه است. شرود براون با فاصله‌ای کمتر از اختلاف تاریخی ۶ درصدی از جان هاستد پیش افتاده است.
متأسفانه جمهوری‌خواهان در تگزاس با مشکلی مواجه هستند که خودشان مسبب آن بوده‌اند. داده‌ها نشان می‌دهند که کن پکستون در میان نامزدهای جمهوری‌خواه سنا در کل ایالت‌های آمریکا از کمترین محبوبیت برخوردار است و رأی‌دهندگان مستقل تگزاس به‌شدت از او بیزار هستند. کسانی که اصرار داشتند حزب باید به‌شکل یکپارچه پشت پکستون بایستد، بر این باور بودند که دیگر رأی‌دهنده مردد نداریم و پیروزی در انتخابات صرفاً مستلزم آن است که هواداران ثابت حزب را پای صندوق بیاوریم. پت دنیس، مدیر گروه دموکراتیک امریکن بریج، این دیدگاه را اشتباه می‌داند و معتقد است که این نقطه نظر هردو حزب را به‌سمت تدابیر راهبردی فاجعه‌بار سوق داده است. حق با دنیس است. اگر کشور را به دو نیمه تقریباً مساوی تقسیم کنیم و ۳ درصد از رأی‌دهندگان را در دسته افراد مردد قرار دهیم، همین گروه ۳ درصدی سرنوشت انتخابات را رقم خواهند زد. جمهوری‌خواهان نمی‌توانند به‌تنهایی و صرفاً با اتکا به پایگاه هواداران خود در تگزاس به پیروزی برسند. با این‌حال، همچنان فکر می‌کنم پکستون پیروز خواهد شد، اما اگر هم نشود تعجب نخواهم کرد.
مجلس نمایندگان اوضاع متفاوتی دارد. نظرسنجی‌ها به‌طور میانگین از برتری ۸ درصدی دموکرات‌ها حکایت دارند که با تعدیل سوگیری نتایج به حدود ۶ درصد می‌رسد. دموکرات‌ها برای به‌دست‌گرفتن کنترل مجلس به برتری ۴ درصدی نیاز دارند. از این‌رو، به احتمال زیاد پیروز خواهند شد و بین ۱۵ تا ۲۰ کرسی به دست خواهند آورد و حکیم جفریز ریاست مجلس نمایندگان را برعهده خواهد گرفت. با این‌حال، دموکرات‌ها برای تصاحب سنا باید ۹ تا ۱۰ درصد از رقبای خود پیشی بگیرند، اما حتی بدون تعدیل نتیجه نظرسنجی‌ها هم به چنین فاصله‌ای نرسیده‌اند.
دوستان جمهوری‌خواهی دارم که با اطمینان می‌گویند حزب جمهوری‌خواه در می‌سی‌سی‌پی، کارولینای جنوبی و تگزاس شکست خواهد خورد. این افراد شش سال پیش هم با اطمینان می‌گفتند با تد کروز در تگزاس و با لیندسی گراهام در کارولینای جنوبی شکست خواهیم خورد. جمهوری‌خواهان باید به فکرِ مجلس نمایندگان باشند و اشتباهات خود را در تگزاس، کارولینای شمالی و جورجیا بپذیرند، اما فکر نمی‌کنم دموکرات‌ها آن‌قدر به پیروزی در سنا نزدیک باشند که بخواهند از حالا برای به‌دست‌گرفتن کنترل آن برنامه‌ریزی کنند.
دیدگاه ارائه‌شده در این مقاله نقطه نظر نویسنده بوده و لزوماً منعکس‌کننده دیدگاه اپک تایمز نیست.
درباره نویسنده: اریک اریکسون سردبیر ارشد وبسایت RedState.com است. اریکسون قبل از برعهده گرفتن مدیریت این وبسایت به‌مدت ۶ سال وکالت می‌کرد و بر شماری از کارزارهای انتخاباتی فدرال، ایالتی و محلی نظارت داشت.
